ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (έως 11/11/2015)

Η Μυστική Λέσχη

Η Μυστική Λέσχη

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 8/11/2015)

«Η μυστική λέσχη» (El Club), του Πάμπλο Λαράιν: Μια μικρή παραθαλάσσια πόλη στις ακτές του Ατλαντικού, στη Χιλή. Ένα σπίτι με πέντε ενοίκους. Τέσσερις άνδρες και μία γυναίκα. Πρόκειται για τέσσερις καθολικούς ιερείς οι οποίοι έχουν υποπέσει σε παραπτώματα και βρίσκονται εκεί προσπαθώντας μέσω της προσευχής και της ασκητικής ζωής να εξιλεωθούν. Μια καλόγρια τους φροντίζει και τους επιβλέπει. Όταν ένας νέος ένοικος φθάνει στο σπίτι, ξυπνά το παρελθόν όλων. Ο νεοφερμένος δε θα μείνει πολύ, οι τύψεις θα τον οδηγήσουν στην αυτοκτονία. Το γεγονός αυτό θα φέρει στο σπίτι έναν ιερέας ο οποίος θα διερευνήσει το γεγονός αλλά και θα ελέγξει τη ζωή των υπόλοιπων. Η κατάσταση ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί, καθώς ο τελευταίος παίρνει τολμηρές αποφάσεις πιστεύοντας πως έτσι θα χτυπήσει το κακό στη ρίζα του.
Δυνατό φιλμ καταγγελία για την υποκρισία και τα σκάνδαλα της Καθολικής Εκκλησίας. Το τολμηρό σενάριο δημιουργεί μια ατμόσφαιρα αγωνίας και έντασης που επιτείνονται από τη ρυθμική σκηνοθεσία του Λαρέιν. Η ταινία κέρδισε την Αργυρή Άρκτο στο 65ο Φεστιβάλ του Βερολίνου ενώ είναι η επίσημη πρόταση της Χιλής για το Ξενόγλωσσο Όσκαρ.
«Ευρώπη ’51. Η μεγαλύτερη αγάπη» (Europe ’51): του Ρομπέρτο Ροσελίνι: Μια γυναίκα εγκαταλείπει τον πλούσιο σύζυγό της και αποφασίζει να ζήσει με τους φτωχούς. Με ανύπαντρες μητέρες, με πόρνες, με κακοπληρωμένους εργαζόμενους. Τότε συνειδητοποιεί πως η μέχρι τότε ζωή της ήταν μια ψευδαίσθηση.
«Δίδυμοι θρύλοι», (Legent), του Μπράιαν Χέλγκελαντ: Γεννημένοι το 1933, ο Ρόνι και ο Ρέτζι ήταν πανομοιότυποι δίδυμοι που μεγάλωσαν στους δρόμους του Λονδίνου και έγιναν αδίστακτοι μαφιόζοι. Η ταινία αφηγείται τη ζωή τους και δείχνει πως οι δύο παράνομοι κατάφεραν να διεισδύσουν μέσα στο βρετανικό κατεστημένο και την ανώτερη κοινωνική τάξη.
«Μου λείπεις ήδη» (Miss you already), της Κάθριν Χάρντγουικ: Η Μίλι και η Τζες είναι φίλες αλλά οι ζωές του είναι εντελώς διαφορετικές. Όλα αλλάζουν όταν η πρώτη θα αντιμετωπίσει πρόβλημα υγείας.
«Μαργκερίτ» (Marguerite), του Ξαβιέ Τζιανολί: Παρίσι, 1921. Η Μαργκερίτ Ντιμόν είναι μια γυναίκα που λατρεύει τη μουσική. Είναι πλούσια και συγκεντρώνει φίλους στο σπίτι της και τραγουδά, Μόνο που είναι παράφωνη αλλά κανείς δεν της το λέει. Δραματική σάτιρα για την υποκρισία της υψηλής κοινωνίας.
«Ο Σνούπι και ο Τσάρλι Μπράουν – Πίνατς: Η ταινία» (Peanuts), του Στιβ Μαρτίνο: Ο Σνούπι τα βάζει με τον Κόκκινο Βαρόνο. Κινούμενο σχέδιο.
.
Σινεφίλ

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s