«ΜΑΝΑ» και «ΜΑΞΙΛΑΡΙ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 11/10/2015)

Μάνα

Μάνα

Δύο ελληνικές ταινίες

Δύο ελληνικές ταινίες, ένα ντοκιμαντέρ και μία μυθοπλασία, προβάλλονται από την περασμένη Πέμπτη στους κινηματογράφους.
Ως «ένα ντοκιμαντέρ για την πιο ατίθαση συμμορία στην ιστορία της ορθόδοξης εκκλησίας», παρουσιάζεται η «Μάνα», ταινία που σκηνοθέτησε η Βάλερι Κοντάκου και έκανε πρεμιέρα στο 18 Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Η σκηνοθέτιδα μιλάει «μια διαφορετική ιστορία γυναικείας χειραφέτησης» και μάλλον έχει δίκιο, αν πάρουμε υπόψη την ιστορία που επέλεξε να κινηματογραφήσει. Όλα ξεκίνησαν το 1962 όταν τέσσερα ανήλικα κορίτσια αποφάσισαν να γίνουν μοναχές. Όμως κάθε φορά που έφευγαν οι οικογένειές τους τις γύριζαν πίσω, με αποτέλεσμα το θέμα να απασχολήσει τον Τύπο της εποχής. Όμως μετά από δύο αποτυχημένες απόπειρες, η τρίτη στέφτηκε με επιτυχία και τα κορίτσια πραγματοποίησαν το όνειρό τους. Αυτό που επιθυμούσαν, ήταν να δημιουργήσουν ένα ίδρυμα που θα προσφέρει περίθαλψη σε παραμελημένα και κακοποιημένα παιδιά, στα πρότυπα του Ιδρύματος Πεσταλότσι στην Ελβετία.. Σήμερα οι τέσσερις μοναχές, αποτελούν την ψυχή του Λύρειου Παιδικού Χωριού στο Νέο Βουτζά Αττικής, το οποίο δεν έχει καμία κρατική ή εκκλησιαστική βοήθεια.
Από την άλλη, ως «την ιστορία μιας απόπειρας γεφύρωσης ετεροτήτων, αγάπης και έρωτα, χιούμορ και μελαγχολίας, ύπνου και παιχνιδιού, μια γεφύρωση του ουρανού με την θάλασσα», παρουσιάζει την ταινία του «Μαξιλάρι», ο Κωνσταντίνος Κακογιάννης.
Τρεις φίλοι θέλουν να ησυχάσουν, να ξεκουραστούν μακριά από τον πολιτισμό και επιλέγουν να κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ παίρνοντας ο καθένας μαζί του μόνο το μαξιλάρι του. Επιδίδονται σε συζητήσεις για την πολιτική, τον άνθρωπο, τον πολιτισμό, τη βία και αναζητούν απαντήσεις σε θέματα που τους απασχολούν. Όμως τρεις φίλες που θα φθάσουν θα διαταράξουν με την άφιξή τους την ηρεμία και θα περιπλέξουν τα πράγματα. Θα δημιουργηθούν συναισθηματικές εντάσεις και παρά τις προσπάθειές τους δυσκολεύονται πλέον να βρουν κοινούς τόπους.
Και το μαξιλάρι; Μπορείς να το μοιραστείς; Η ταινία είναι σαν ένας καθρέφτης της παρακμιακής μας φύσης την στιγμή που, ζαλισμένοι από τα μαξιλάρια μας, περιμένουμε κάτι να συμβεί.
Σ. Κ.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s