«ΣΤΡΟΜΠΟΛΙ» και «UMBERTO D.»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 20/9/2015)

Διπλός ιταλικός νεορεαλισμός

Δύο αριστουργήματα του ιταλικού νεορεαλισμού διασταυρώνουν τα ξίφη τους από την περασμένη Πέμπτη. Εάν σε αυτά προσθέσουμε και τη «Σειρήνα του Μισισιπή», του Φρασνουά Τριφό, που επίσης προβάλλεται από την Πέμπτη, μπορούμε να μιλήσουμε για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κινηματογραφική εβδομάδα.

Στρόμπολι, η γη του θεού

Στρόμπολι, η γη του θεού

Οι ταινίες στις οποίες αναφέρομαι είναι το «Στρόμπολι, γη του θεού» (1950) και ο «Umberto D.» (1952) που υπογράφουν δύο μεγάλα ονόματα του ιταλικού κινηματογράφου: ο Ρομπέρτο Ροσελίνι και ο Βιτόριο ντε Σίκα, αντίστοιχα.
Στην πρώτη, το «Στρόμπολι, γη του θεού», ο Ροσελίνι αφηγείται την ιστορία της Καρίν, μια νεαρής Λιθουανής, η οποία μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, βρίσκεται κλεισμένη σ’ ένα στρατόπεδο προσφύγων. Μην έχοντας άλλο τρόπο διαφυγής, αποφασίζει να δεχθεί την πρόταση γάμου του Αντόνιο, ενός νεαρού φύλακα του στρατοπέδου και τον ακολουθεί στον τόπο καταγωγής του, το νησί Στρόμπολι. Ωστόσο, η ζωή στο νησί δε διαφέρει και πολύ από τον προηγούμενο εγκλεισμό της. Η Καρίν αδυνατεί να προσαρμοστεί σ’ αυτό το αφιλόξενο φυσικό περιβάλλον και να γίνει αποδεκτή από τους στενόμυαλους κατοίκους του νησιού. Σταδιακά περιθωριοποιείται και αποξενώνεται ακόμη και από τον ίδιο της το σύζυγο. Είναι όμως αποφασισμένη πάση θυσία να δραπετεύσει.
Με φόντο το ηφαίστειο του νησιού Στρόμπολι, ο Ροσελίνι κινηματογραφεί μια αλληγορία για τον εγκλεισμό αλλά και για την αναγέννηση που ακολουθεί την καταστροφή. Θεματολογία άμεσα συνδεδεμένη με τις πληγές αλλά και με τις ελπίδες που έφερε το τέλος του πολέμου.
Η ταινία σηματοδοτεί την αρχή της συνεργασίας του Ροσελίνι με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν αλλά και την αρχή μιας θυελλώδους ερωτικής σχέσης.

Umberto D. ή 'Ο,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι

Umberto D. ή ‘Ο,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι

Ο Βιτόρτιο ντε Σίκα, στο «Umberto D.», αφηγείται την ιστορία του Ουμπέρτο Ντομένικο Φεράρι, ενός πρώην δημόσιου υπάλληλου στη μεταπολεμική Ιταλία ο οποίος σε όλη του ζωή υπήρξε συνεπής και αξιοπρεπής αλλά τώρα πια είναι πάμπτωχος χωρίς οικογένεια με μοναδική του παρέα το μικρό πανέξυπνο σκυλάκι του, τον Φλάικ. Λόγω χρεών κινδυνεύει να μείνει χωρίς σπίτι και η μόνη προοπτική που νιώθει πως έχει (δεδομένης και της ηλικίας του) είναι ο θάνατος μα η θέληση για ζωή βρίσκει τρόπους να θριαμβεύσει και δείχνει την δύναμη που μπορεί να διαθέτει μια μόνο ψυχή.
Ένα διεισδυτικό κινηματογραφικό αριστούργημα που ανιχνεύει την περιθωριοποίηση και την ανθρώπινη μοναξιά. Μια ταινία που αναβλύζει από ανθρώπινη θλίψη αλλά και αξιοπρέπεια, ένα σπαρακτικό κομψοτέχνημα για τη ζωή και τα γηρατειά, ένα ειλικρινές μάθημα ζωής. Εκπληκτική είναι η ερμηνεία του ερασιτέχνη ηθοποιού, Κάρλο Μπατίστι.
Η ταινία η οποία προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο “Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι”, αν και θεωρείται εφάμιλλη με τον “Κλέφτη ποδηλάτων”, δεν εκτιμήθηκε ανάλογα με την αξία της.

Στρα. Κερ.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s