“PRIDE”

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 26/7/2015)

pride

Ο θρίαμβος της αλληλεγγύης

του Στράτου Κερσανίδη

Το Μάρτιο του 1984 στη Μεγάλη Βρετανία ξεκινούν οι μαζικές απεργίες των ανθρακωρύχων οι οποίες συντάραξαν τη χώρα και εγγράφησαν στη συλλογική μνήμη ως η μεγαλύτερη νίκη της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Θάτσερ εναντίον της εργατικής τάξης. Η απόφασή της να κλείσει αρχικά 20 ανθρακωρυχεία και στη συνέχεια 70, ξεσήκωσε τους εργαζόμενους οι οποίοι αποφάσισαν να αγωνιστούν χρησιμοποιώντας το μοναδικό όπλο που διέθεταν: την απεργία.
Την ίδια εποχή αναπτυσσόταν στη χώρα ένας αγώνας για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συγκεκριμένα για το δικαίωμα στο σεξουαλικό προσανατολισμό.
Όταν, λοιπόν, οι ανθρακωρύχοι αποφάσισαν να αντισταθούν στην κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ, παράλληλα άρχισε να αναπτύσσεται και ένα κίνημα αλληλεγγύης προς το δίκαιο αγώνα τους με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων ώστε οι απεργοί να αντιμετωπίσουν τα οικονομικά προβλήματα που προέκυπταν εξαιτίας της απεργίας τους.
Στην παρέλαση των ομοφυλόφιλων (Gay parade) που πραγματοποιήθηκε την ίδια περίοδο μια ομάδα διαδηλωτών φώναξε συνθήματα υπέρ των ανθρακωρύχων και συγκέντρωνε χρήματα για να ενισχύσει τον απεργιακό αγώνα τους. Έτσι ξεκίνησε η ιδέα και πήρε σάρκα και οστά η συλλογικότητα “Λεσβίες και γκέι στηρίζουν τους ανθρακωρύχους” με σκοπό να οργανωθεί με καλύτερο και πιο αποδοτικό τρόπο η στήριξη. Η ομάδα την οποία αρχικά αποτελούσαν πολύ λίγα άτομα, ξεκίνησε δυναμικά και σύντομα είχε συγκεντρωθεί ένα σημαντικό ποσό. Όταν όμως αποφάσισαν να αποδώσουν τα χρήματα στους δικαιούχους αντιμετώπισαν μεγάλες δυσκολίες από την συντηρητική και γεμάτη προκαταλήψεις αντιμετώπιση των ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών από τη μεριά της βρετανικής κοινωνίας, μέρος την οποία ήσαν και οι ανθρακωρύχοι. Έτσι οι αλλεπάλληλες τηλεφωνικές προσπάθειες να επικοινωνήσουν με τα συνδικάτα κατέληγαν σε κλείσιμο του τηλεφώνου από την άλλη πλευρά μόλις άκουγαν ποιοι τους καλούσαν. Τελικά κατάφεραν να έρθουν σε επικοινωνία με τους απεργούς ενός ανθρακωρυχείου σε ένα χωριό της Νότιας Ουαλίας. Αρχικά ένας εκπρόσωπος του σωματείου επισκέφθηκε το Λονδίνο, συναντήθηκε με τους αλληλέγγυους στον αγώνα τους ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες και χαιρετώντας τους είπε: “Όταν είσαι σε μια μάχη ενάντια σε ένα μεγαλύτερο και δυνατότερο εχθρό, και μαθαίνεις ότι έχεις ένα φίλο που δεν ήξερες καν ότι υπήρχε, είναι το καλύτερο συναίσθημα στον κόσμο”.
Ο πάγος από τη μια μεριά είχε σπάσει, έμενε να συμβεί το ίδιο και από την άλλη. Κι αυτό, όπως αποδείχτηκε, ήταν πιο δύσκολο. Η επίσκεψη της ομάδας των ομοφυλόφιλων αλληλέγγυων αντιμετωπίστηκε με εχθρότητα και ψυχρότητα από το μεγαλύτερο μέρος της κοινότητας η οποία δεν κατάφερε να ξεπεράσει το συντηρητισμό και τις προκαταλήψεις της. Όμως ο αγώνας συνεχίστηκε από εκείνους και εκείνες που τόλμησαν και οι οποίοι εκτός από σχέσεις αλληλεγγύης ανάπτυξαν και σχέσεις φιλικές οι οποίες διατηρήθηκαν και πολλά χρόνια μετά το σταμάτημα της απεργίας. Μάλιστα, τον επόμενο χρόνο στη μεγάλη παρέλαση των ομοφυλόφιλων πήρε μέρος και η κοινότητα των ανθρακωρύχων από τη Νότια Ουαλία. Και επί πλέον λίγο καιρό μετά οι γκέι απέκτησαν δικαιώματα στη Μεγάλη Βρετανία με νόμο που πέρασε από τη Βουλή το Εργατικό Κόμμα, κάτω από την πίεση της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής ομοσπονδίας ανθρακωρύχων.
Αυτήν είναι σε γενικές αρχές η εξιστόρηση κάποιων πραγματικών γεγονότων τα οποία μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο από το Μάθιου Γουόρκους, σκηνοθέτη της ταινίας “Pride” (Περηφάνια).
Πρόκειται για ένα ακόμη δείγμα του βρετανικού κοινωνικού-πολιτικού κινηματογράφου που ουδέποτε εγκατέλειψε τις επάλξεις. Μέσα από την αφήγηση των πραγματικών γεγονότων, ο Γουόρκους επιχειρεί μία κριτική στο καταστροφικό οικονομικό μοντέλο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού που εφάρμοσε στη Μεγάλη Βρετανία, η Μάργκαρετ Θάτσερ και συνεχίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους διαδόχους της. Ένα μοντέλο που ενώ για τους συστηματικούς αναλυτές έχει κριθεί ως επιτυχημένο είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τα φτωχότερα οικονομικά στρώματα με τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους, τη συρρίκνωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, την αύξηση της ανεργίας κλπ. Αυτό που επίσης αναδεικνύεται είναι η έννοια της αλληλεγγύης ανάμεσα στους ανθρώπους και η δύναμή της να επιφέρει σημαντικές αλλαγές τόσο στο κοινωνικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο συμπεριφορών. Κι ακόμη ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται στους χαρακτήρες του, στα δικά τους προβλήματα μέσα στην οικογένεια και στη μικρή τους κοινότητα αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις. Επιλέγοντας τη ρεαλιστική οδό κινηματογράφησης, ο Γουόρκους δεν αφήνει τη σοβαρότητα του θέματός του να τον παρασύρει σε μια δραματική προσέγγιση των γεγονότων. Έτσι κατορθώνει να κρατήσει μια αξιοθαύμαστη ισορροπία ανάμεσα στην απαραίτητη σοβαρότητα με την οποία οφείλει κάποιος να αντιμετωπίζει τους τους εργατικούς αγώνες και τους αγώνες για τα ανθρώπινοι δικαιώματα με το χιούμορ το οποίο αναβλύζει σε κάθε σκηνή μην επιτρέποντας στην ατμόσφαιρα να βαρύνει.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών κάθε μία ξεχωριστά είναι υποδειγματικές.
strakersan@gmail.com

https://kersanidis.wordpress.com

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s