«SLOW WEST»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 28/6/2015)

West

Ευρωπαϊκή ματιά στην Άγρια Δύση

Του Στράτου Κερσανίδη

Το γουέστερν είναι ένα από τα πιο δημοφιλή κινηματογραφικά είδη. Η βασική του αφήγηση είναι η οικοδόμηση των ΗΠΑ, μια ιστορία εγκλημάτων, αίματος και γενοκτονίας των αυτοχθόνων πληθυσμών. Όμως όπως το κάθε τι στο κόσμο αυτό έτσι και το γουέστερν έχει διαφορετικές οπτικές μέσα από τις οποίες βλέπει τα γεγονότα οι οποίες προκύπτουν από τις διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις.
Έτσι έχουμε τη ρομαντική προσέγγιση η οποία εξιδανικεύει τον αγώνα των αποίκων (θετικοί ήρωες) και παρουσιάζει τους αυτόχθονες ως βαρβάρους οι οποίοι ήταν εμπόδιο στον πολιτισμό. Έχουμε όμως και τη ρεαλιστική προσέγγιση όπου κυριαρχούν οι παράνομοι, οι κυνηγοί επικηρυγμένων, ο νόμος των όπλων. Και ανάμεσα στα δύο αυτά άκρα υπάρχουν αποχρώσεις και διακυμάνσεις που άλλες προσπαθούν να ξορκίσουν τις ενοχές του αμερικανικού έθνους, άλλες να σταθούν στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων, άλλες να απομυθοποιήσουν τα πάντα. Το σίγουρο είναι πως το γουέστερν είναι ένα είδος πολλαπλών προσεγγίσεων και αναγνώσεων το οποίο προσφέρεται για γοητευτικές αφηγήσεις.
Προσωπικά πάντοτε προτιμούσα εκείνα που ξεπερνούσαν το δίπολο καλό – κακό. Προτιμούσα εκείνους τους ήρωες οι οποίοι μπορεί να κινούνταν στα όρια του νόμου, να ήσαν βίαιοι πιστολάδες αλλά είχαν ηθικούς κώδικες συμπεριφοράς, εκείνα τα καθάρματα που μπορούσαν από τη μια στιγμή στην άλλη να μεταμορφωθούν σε αγγέλους.
Ένα τέτοιο αγγελικό κάθαρμα είναι κι ο Σίλας Σέλεκ, ένας από τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες στην ταινία «Slow west», του σκοτζέζου σκηνοθέτη, Τζον Μακλίν. Ο άλλος είναι ο Τζει, ένας 16χρονος ο οποίος ήρθε από την πατρίδα του, τη Σκωτία, στην Αμερική για να βρει την αγαπημένη του Ρόουζ που έφυγε μαζί με τον πατέρα της.
Οι δύο αυτοί άνθρωποι θα συναντηθούν και ο Σίλας αναλαμβάνει έναντι αμοιβής, να συνοδεύσει τον Τζέι στο δύσκολο και επικίνδυνο ταξίδι του στην Άγρια Δύση. Ένα ταξίδι ενηλικίωσης και μύησης για το νεαρό στο πλάι ενός σιωπηλού και επικριτικού πιστολέρο. Οι δυο άνδρες προχωρούν, συναντούν ανθρώπους, ο Τζέι πυροβολεί μια γυναίκα, έρχεται αντιμέτωπος με την σκληρότητα και την απανθρωπιά της επιβίωσης και τέλος, ένα το μεγάλο μυστικό που ανακαλύπτει ο Σίλας σε μια αφίσα επικήρυξης παρανόμων. Η επικήρυξη αυτή θα γίνει η αφορμή να τους ακολουθήσει μια ομάδα κακοποιών με επικεφαλής τον σκληροτράχηλο Πέιν. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να βάλουν χέρι στα λεφτά της επικήρυξης ενώ ο ανυποψίαστος Τζέι ακολουθεί τον Σίλας που τον οδηγεί κοντά στην αγαπημένη του.
Η ώρα της φονικής σύγκρουσης πλησιάζει, η Ρόουζ κι ο πατέρας της δε γνωρίζουν τι συμβαίνει κοντά στο σπίτι τους κι όταν οι πιστολάδες του Πέιν θα αποφασίσουν να σκορπίσουν το θάνατο, ο Σίλας θα ανυψωθεί και αποκαθαρμένος θα αναλάβει ρόλο φύλακα –αγγέλου ενώ η τραγωδία ολοκληρώνεται κι ο θάνατος στρέφεται κατά δικαίων και αδίκων.
Ο Τζον Μακλίν δίνει τη δική του ευρωπαϊκή οπτική στο γουέστερν. Δεν είναι δύσκολο να το αντιληφθεί κάποιος αυτό, με το σκηνοθέτης να δίνει μεγάλη σημασία στις σιωπές και τα βλέμματα. Να προσπαθεί να εκμαιεύσει συναισθήματα από τους ήρωές του, να εισχωρήσει στο μεγάλο, ιδανικό έρωτα του Τζέι. Αλλά και στον αινιγματικό χαρακτήρα του πιστολά που έχει αναλάβει να τον συνοδεύσει.
Μη φανταστεί κανείς πως αυτό οδηγεί σε κάποιο γλυκανάλατο αποτέλεσμα, σε κάποια αποστασιοποίηση από το ρεαλισμό της Ιστορίας. Αντίθετα, ο Μακλίν είναι σκληρός δεν εξιδανικεύει τους χαρακτήρες του. Η ταινία έχει βία, πολλή βία. Και σκηνές σκληρές όπως εκείνη που ο Τζέι πυροβολεί και σκοτώνει μια γυναίκα και στη συνέχεια μαζί με το Σίλας φεύγουν αφήνοντας μόνα τους δυο μικρά παιδάκια που μόλις έμειναν ορφανά.
Μια ρομαντική ερωτική αναζήτηση σε έναν βίαιο περιβάλλον. Ένας έφηβος που ενηλικιώνεται μέσα σε αυτόν το βίαιο κόσμο κι ένας σκληροτράχηλος πιστολέρο ο οποίος εξημερώνεται, επηρεασμένος από το ρομαντικό νεαρό που ανέλαβε να προστατεύσει. Το Κακό που εμπεριέχει το Καλό και το αντίθετο. Μια ταινία που επανεφευρίσκει το γουέστερν μέσα από τις δικές της διαδρομές και αναζητήσεις. Που βλέπεις μέσα της τον Ίστγουντ να φλερτάρει με τον Πέκινπα και τους Κοέν να κρυφοκοιτάζουν τον Ταραντίνο υπό το βλέμμα του Λεόνε και παραδίπλα τον Τζάρμους (¨Νεκρός»). Όλοι αυτοί και άλλοι πολλοί αλλά και κανένας από όλους συνυπάρχουν απουσιάζοντας, αφού ο Τζον Μακλίν έχει τη δική του ξεκάθαρη οπτική χωρίς όμως να αγνοεί τους μάστορες του κινηματογραφικού είδους που στην προκειμένη περίπτωση υπηρετεί.
strakersan@gmail.com
https://kersanidis.wordpress.com

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s