«Η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΦΙΛΕΝΑΔΑ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 19/4/2015)

amie

Η απελευθέρωση της κρυμμένης ταυτότητας

Του Στράτου Κερσανίδη

Ποτέ τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Ούτε και οι άνθρωποι. Υπάρχουν κάποιοι, άνδρες ή γυναίκες, που κρύβουν βαθιά μέσα τους έναν άλλο εαυτό, μια κρυμμένη ταυτότητα που μπορεί ποτέ να μην αποκαλυφθεί. Οι λόγοι είναι πολλοί, από προσωπικοί έως κοινωνικοί. Κάποιες φορές όμως, άνθρωποι που βιώνουν αυτή την κατάσταση κατορθώνουν, αποφασίζουν, τολμούν να απελευθερωθούν και να βγάλουν στην επιφάνεια την κρυμμένη τους ταυτότητα, που είναι και η αληθινή!
Μία τέτοια περίπτωση είναι κι αυτήν που βλέπουμε στην ταινία του Φρανσουά Οζόν, «Η καινούρια φιλενάδα» (Un nouvelle amie). Ο καταξιωμένος και τολμηρός γάλλος σκηνοθέτης εμπνέεται από το ομώνυμο διήγημα της Ρουθ Ρέντελ και μεταφέροντάς το στη μεγάλη οθόνη δημιουργεί μια ταινία στην οποία διακρίνουμε όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις ταινίες του. Πρώτα απ’ όλα ένα τολμηρό θέμα κι ύστερα όλο το απαραίτητο μενού που περιλαμβάνει σασπένς, χιούμορ, σεξουαλικότητα, κοινωνική τοποθέτηση, ψυχολογικές προεκτάσεις.
Η Κλερ, μια νέα παντρεμένη γυναίκα, χάνει την καλύτερη της φίλη, Λορά. Η Λορά αφήνει πίσω της τη νεογέννητη κόρη της. Λουσί και τον άντρα της, Νταβίντ και η Κλερ υπόσχεται πως δε θα τους αφήσει ποτέ μόνους.
Η απώλεια είναι μεγάλη, η Κλερ προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην καινούρια κατάσταση και στο παρελθόν. Όταν μια μέρα επισκέπτεται τον Νταβίντ έρχεται αντιμέτωπη με μία έκπληξη. Ο άντρας της φίλης της προσπαθεί κι αυτός να συμβιβαστεί με την απώλεια της γυναίκας του. Σύντομα οι δύο αυτοί άνθρωποι θα βρεθούν πολύ στενά δεμένοι και θα αρχίσουν μαζί να ξεπερνούν το πένθος ανακαλύπτοντας νέες, κρυμμένες πτυχές στην προσωπικότητα και στις σχέσεις τους. Όταν ο άντρας της Κλερ υποπτεύεται πως κάτι ύποπτο συμβαίνει ανάμεσα στη γυναίκα του και τον Νταβίντ, θα βρεθεί αντιμέτωπος με μία αποκάλυψη και με μία νέα κατάσταση.
Δεν ξέρω εάν από τα παραπάνω αντιλαμβάνεστε ποιο είναι το κομβικό σημείο στην ταινία, το οποίο προσπαθώ να μην αποκαλύψω, γύρω από το οποίο οικοδομείται η υπόθεση και αναπτύσσονται οι χαρακτήρες. Μπορεί να είναι το θεμέλιο αλλά η ουσία βρίσκεται στο μετά την αποκάλυψή του. Στο πλέγμα των σχέσεων που δημιουργούνται, στις εμπλοκές, τις αγκυλώσεις, τις μεγάλες αποφάσεις, τις εμμονές.
Έτσι εάν το μυστικό της ταινίας αποκαλύπτεται σχετικά σύντομα, μένει όλο το υπόλοιπο που είναι η εξέλιξή της. Και εδώ ο Φρανσουά Οζόν αρχίζει να ξεδιπλώνεται, να αφήνει ρωγμές και να δημιουργεί υποψίες, να αφήνει ανάσες ελαφρότητας και να επανέρχεται στο δραματικό πυρήνα. Επειδή τελικά η ταινία, εάν την απογυμνώσει κανείς από τα κινηματογραφικά, μυθοπλαστικά της στοιχεία και την αφήσει στεγνή, ως πραγματικότητα είναι ένα δράμα. Κι αυτό το γνωρίζει ο Οζόν. Γνωρίζει πως η καταπιεσμένη ταυτότητα δεν είναι κωμική υπόθεση, και προκαλεί γέλιο μόνον σε ανθρώπους αναίσθητους, συντηρητικούς, απάνθρωπους. Γι’ αυτό διανθίζει με ελαφρύ χιούμορ ένα, κατά τα άλλα, ψυχολογικό θρίλερ, μια ταινία χαρακτήρων που πίσω από μια ελαφρότητα κρύβει τον πόνο της καταπιεσμένης προσωπικότητας.
Ο Φρανσουά Οζόν αναδεικνύει για μια ακόμη φορά το ταλέντο και την ικανότητα του να αναμετριέται με θέματα που «καίνε». Γι’ αυτό έχει κερδίσει πανάξια μια σημαντική θέση ανάμεσα στους καλύτερους ευρωπαίους σκηνοθέτες της εποχής μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s