ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 11/4/2015)

Ο Βασιλεύς Των Βασιλέων

Ο Βασιλεύς Των Βασιλέων

Ο Ιησούς ως κινηματογραφικός ήρωας

Δεν είναι λίγες οι ταινίες οι οποίες έχουν ως θέμα τα Πάθη του Χριστού, οι περισσότερες από τις οποίες προβάλλονται τις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας κυρίως στην τηλεόραση. Παλαιότερα και οι κινηματογράφοι πρόβαλλαν ταινίες ανάλογης θεματολογίας κάτι που πλέον δε συμβαίνει.
Η πλέον γνωστή εκδοχή είναι εκείνη του Φράνκο Τζεφιρέλι, «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ», ένα πολύωρο φιλμ το οποίο προβάλλεται και με τη μορφή μίνι σειράς. Η ταινία του Τζεφιρέλι μπορεί να είναι ένα κινηματογραφικό θαύμα, αφού ο σκηνοθέτης επιτυγχάνει υψηλής αισθητικής αποτελέσματα, εξαιρετικές ερμηνείες, άψογη αναπαράσταση χώρου και χρόνου. Ταυτόχρονα ο Τζεφιρέλι, ως πιστός καθολικός, σκηνοθετεί μία πολιτικώς ορθή εκδοχή (δεν τον κατακρίνω γι’ αυτό) η οποία έχει γίνει αποδεκτή από Ορθόδοξους, Καθολικούς, Διαμαρτυρόμενους κλπ.
Αν όμως κάτι έχει περισσότερο ενδιαφέρον είναι να δούμε τις ταινίες εκείνες οι οποίες τολμούν να δουν το θείο δράμα με μια διαφορετική οπτική, να ενσωματώσουν νέες οπτικές, να αμφισβητήσουν, να πειραματιστούν καλλιτεχνικά.
Το 1961 ο Νίκολας Ρέι, στην ταινία «Ο βασιλεύς των βασιλέων», επιχειρεί μια εντελώς μαρξιστική προσέγγιση. Στο 168 λεπτών αριστούργημα του αμερικανού σκηνοθέτη εισάγονται έννοιες όπως ιμπεριαλισμός, επανάσταση, αντίσταση, ελευθερία. Ο Ιησούς, παρουσιάζεται ως ένας εν δυνάμει ηγέτης της επανάστασης και ο Ιούδας ως εβραίος αντιστασιακός.
Το 1988, ο Μάρτιν Σκορσέζε με τον «Τελευταίο πειρασμό», που είναι βασισμένος στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, αγγίζει μια υπαρξιακή διάσταση της προσωπικότητας του Ιησού. Πιστός καθολικός αλλά και μεγάλος καλλιτέχνης ο Σκορσέζε, βλέπει, όπως κι ο Καζαντζάκης, την ανθρώπινη πλευρά της φύσης του Χριστού. Οι μεγάλες αντιδράσεις των «πιστών» δεν επέτρεψαν ποτέ την προβολή της ταινίας στην Ελλάδα, στον εμπορικό τουλάχιστον κύκλωμα.
Προβλήματα προβολής είχε στη χώρα μας και η αριστουργηματική ροκ όπερα «Ιησούς Χριστός, Υπέρλαμπρο Άστρο», που σκηνοθέτησε ο Νόρμαν Τζουίσον το 1973. Τη μουσική έχει γράψει ο Αντριου Λόιντ Βέμπερ και το λιμπρέτο ο Τιμ Ράις.
Υπάρχει βέβαια και η μεγάλη ταινία «Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο», το αριστούργημα που γύρισε ο Πιέρ Παόλο Παζολίνι, το 1964. Λιτός, ποιητικός, στιλίστας, ο ιταλός σκηνοθέτης, σκιαγραφεί τα πάθη του Χριστού ακολουθώντας πιστά το ευαγγέλιο του Ματθαίου, αναδεικνύοντας, μέσα από τη σκηνοθετική του προσέγγιση και τα πάθη του ανθρώπου. Μια ματιά που ενσωματώνει με σαφήνεια το κοινωνικό στοιχείο.
Το 2004, ο Μελ Γκίμπσον σκηνοθετεί «Τα πάθη του Χριστού». Ο Γκίμπσον κινηματογραφεί τις τελευταίες ώρες του θεανθρώπου δίνοντας έμφαση στο σωματικό μαρτύριο με τρόπο ωμό και ρεαλιστικό.
Θα κλείσω με την αιρετική κωμωδία των Μόντι Πάιθον, «Ένας προφήτης μα τι προφήτης» ή «Η ζωή του Μπράιαν», που σκηνοθέτησε ο Τέρι Τζόουνς το 1969. Φλεγματικό βρετανικό χιούμορ, ξεκαρδιστικές ατάκες, σουρεαλιστική αφήγηση σε μια ταινία που έγινε σημείο αναφοράς για την εποχή της σε συνδυασμό με το ανατρεπτικό κλίμα της εποχής εκείνης.
Σας εύχομαι Καλή Ανάσταση!
Στρα. Κερ.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s