«ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 1/2/2015)

forever

Ήταν κάποτε μια πόλη που είχε ποτάμια…

Ο Κώστας, ένας άνδρας ο οποίος εργάζεται οδηγός στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο –«ηλεκτροδηγός», όπως λέει ο ίδιος- βλέπει κάθε μέρα μία γυναίκα, η οποία επιβιβάζεται στο Θησείο και κατεβαίνει στον Πειραιά. Η γυναίκα, η Άννα, εργάζεται ως πωλήτρια ακτοπλοϊκών εισιτηρίων και δε γνωρίζει τον Κώστα. Εκείνος την ακολουθεί και προσπαθεί να της μιλήσει. Εκείνη στην αρχή τρομάζει, μετά θυμώνει και τέλος τον ακούει. Κι όταν ο Κώστας χάνεται, η Άννα αρχίζει να τον αναζητά.
Μινιμαλισμός και καθαρή ματιά επάνω στην αποξένωση, τη μοναξιά και την προσωπική ερημιά του ανθρώπου. Ο Κώστας και η Άννα είναι δυο άνθρωποι μόνοι που ζουν στην πρωτεύουσα. Η πολύβουη πρωτεύουσα μετατρέπεται από τη Μαντά σε έρημη πόλη αφού κάπως έτσι τη βιώνουν οι δύο πρωταγωνιστές της. Θαρρείς και μόνον αυτοί οι δύο ζουν στην πόλη αλλά παρόλα αυτά παραμένουν άγνωστοι μεταξύ τους. Ακόμη κι αν ακολουθούν καθημερινά την ίδια διαδρομή οι ματιές τους δε διασταυρώνονται ποτέ. Μόνο όταν ο ένας αποφασίσει να προσεγγίσει την άλλη, τότε η οθόνη θα πλημμυρίσει βλέμματα και αμηχανία. Την αμηχανία του αναπάντεχου, αυτού που εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά μας και θέλουμε να προσεγγίσουμε αλλά δεν γνωρίζουμε τον τρόπο.
Η ταινία της Μαργαρίτας Μαντά, «Για πάντα», λέει πολλά, μιλώντας ελάχιστα. Ο κινηματογράφος είναι εικόνα, κι αυτό το δρόμο ακολουθεί η σκηνοθέτιδα για να εισχωρήσει στα «εντός» των ηρώων της αλλά και για να ξεδιπλώσει τα δικά μας «εντός». Γιατί μιλά ακριβώς σε μας για μας, για τη μοναξιά αλλά και για τις χαμένες ευκαιρίες, για τη θλίψη της καθημερινότητας αλλά και για τους φόβους μας να βρεθούμε με τους άλλους. Πολύ έξυπνο είναι το εύρημα της σκηνοθέτιδας με τα αρχαία ποτάμια της Αθήνας, που οδηγούν στη θάλασσα και σκεπάστηκαν για να γίνουν δρόμοι. Και μπορεί να πηγαίνουμε πιο γρήγορα αλλά έτσι «χάθηκαν τα λόγια των ανθρώπων», όπως λέει. Τα ποτάμια, ο Ηριδανός, ο Κηφισός και η θάλασσα, ο Πειραιάς. Κι από πάνω οι άνθρωποι που ταξιδεύουν γρήγορα με τα αυτοκίνητα ή με τον ηλεκτρικό, αλλά δεν προλαβαίνουν να ακούσουν ο ένας τον άλλον. Το καθημερινό δρομολόγιο μοναξιάς του Κώστα και της Άννας.
«Ήταν κάποτε μια πόλη που είχε ποτάμια…» και η Μαντά μας παροτρύνει τρυφερά να τα ακολουθήσουμε χωρίς βιασύνη γιατί η πορεία προς τη θάλασσα είναι γεμάτη ιστορίες, λόγια κι ανθρώπους. Ένα κινηματογραφικό κομψοτέχνημα βαθιά ανθρώπινο, σπαρακτικό κι αισιόδοξο. Δεν μπορεί, κάπου θα συναντηθούμε, αρκεί να το θέλουμε.
Στρα. Κερ.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s