«ΠΑΡ’ ΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 18/1/2015)

begin

Αναζητώντας την ευτυχία

Η τυχαία συνάντηση δύο ανθρώπων μερικές φορές είναι η αφορμή, ο καταλύτης για να αλλάξουν οι ζωές τους. Είναι σαν ένα μικρό θαύμα το οποίο συντελείται την κατάλληλη στιγμή, όταν δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί αναζητούν κάτι για να πιαστούν.
Η Γκρέτα και ο Νταν, είναι δυο άνθρωποι «χαμένοι» οι οποίοι προσπαθούν να πάρουν μια βαθιά ανάσα ζωής μέσα στους δρόμους της Νέας Υόρκης.
Η πρώτη βρέθηκε εδώ μαζί με τον μεγάλο έρωτά της, τον Ντέιβ, ο οποίος έκλεισε μια σημαντική συμφωνία με μια μεγάλη δισκογραφική εταιρία. Όμως η ευτυχία της θα διακοπεί απότομα όταν ο Ντέιβ θα ερωτευτεί μια συνεργάτιδά του κι έτσι η Γκρέτα θα φύγει από το σπίτι και θα βρει προσωρινά στέγη στο σπίτι ενός παλιού φίλου πλανόδιου μουσικού.
Ο δεύτερος, είναι μουσικός παραγωγός ο οποίος έχει χάσει τη δουλειά του σε μια μεγάλη δισκογραφική εταιρία, η γυναίκα του τον έχει διώξει από τοι σπίτι, αντιμετωπίζει προβλήματα στη σχέση με την κόρη του και αναζητά παρηγοριά στο αλκοόλ.
Η συνάντησή τους θα γίνει τυχαία σε ένα κλαμπ, όπου η Γκρέτα καλείται στη σκηνή από το φίλο της να πει ένα τραγούδι. Ο Νταν την ακούει και της προτείναι να κάνουν μαζί ένα δίσκο. Οι δυσκολίες είναι πολλές όμως ο Νταν βάζει σε ενέργεια τη φαντασία του και τις γνωριμίες του και αφού μαζεύουν κάποιους μουσικούς αρχίζουν να ηχογραφούν σε διάφορους εξωτερικούς χώρους στην πόλη. Μέσα από αυτή τη συνεργασία, ο Νταν και η Γκρέτα θα αναπτύξουν μια δυνατή σχέση αλληλοϋποστήριξης και κατανόησης, θα απελευθερωθούν από εμμονές και εξαρτήσεις και θα κατορθώσουν να κάνουν μια καινούργια αρχή.
Όλα αυτά συμβαίνουν στην ταινία «Πάρ’ το από την αρχή» (Begin Again), του Τζον Κάρνεϊ, μια αισθηματική κομεντί, με αναμενόμενη εξέλιξη. Αν κάτι ξεχωρίζει είναι οι ερμηνείες της Κίρα Νάιτλι και του Μαρκ Ράφαλο που σηκώνουν όλη την ταινία στις πλάτες τους. Πέραν τούτου δεν υπάρχει τίποτε το ξεχωριστό αφού ούτε η σκηνοθεσία έχει κάτι το ιδιαίτερο ούτε το σενάριο κρύβει ιδιαίτερες εκπλήξεις. Αν υπάρχει κάτι το οποίο μας λέει η ταινία πέραν μια συμβατικής ιστορίας, είναι ο τρόπος με τον οποίο οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες εκμεταλλεύονται τους καλλιτέχνες. Μόνο που όλο αυτό ο Κάρνεϊ μας το κρατάει για το τέλος, την ώρα που πέφτουν οι τίτλοι του τέλους. Είναι η στιγμή που ο Ντακ και η Γκρέτα αρνούνται να εκδώσουν τα τραγούδια τους με τους όρους της εταιρίας και αποφασίζουν να το ανεβάσουν στο διαδίκτυο έναντι ενός πολύ μικρού αντιτίμου. Αυτό το φινάλε υποστηρίζει ολόκληρη την ταινία και της δίνει το «κάτι» επιπλέον. Προσθέτει σε μια συμβατική αισθηματική κομεντί, μια νότα κριτικής στο σύστημα εκμετάλλευσης των δισκογραφικών εταιριών. Κάτι, που κατά τη γνώμη μου, δεν είναι αρκετό.
Στρά. Κερ.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s