«BIG BAD WOLVES: ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 11/1/2015)

Στο υπόγειο της εκδίκησης

badwolves

Του Στράτου Κερσανίδη

Στο Ισραήλ οι άνθρωποι ζουν επάνω σε τεντωμένο σχοινί. Ένα κράτος που λειτουργεί με σιδηρά πυγμή, ο τρόμος της περικύκλωσης και της μοναξιάς, ένας διαρκής φόβος πως η ηρεμία μπορεί ανά πάσα στιγμή να διακοπεί με βίαιο τρόπο.
Η αποτύπωση της ιδιαίτερης ψυχοσύνθεσης των Ισραηλινών, η οποία έχει διαμορφωθεί ιστορικά και διατηρείται λόγω των ειδικών συνθηκών που υπάρχουν στην περιοχή, αποτυπώνεται στην ταινία «Big bad wolves: Στο στόμα των λύκων» (Big bad wolves), των Άχαραον Κεσάλες και Ναβότ Παπουσάντο. Βέβαια δεν είναι αυτό το θέμα της, αλλά το περιρρέον κλίμα πηγάζει από αυτήν την ιδιαιτερότητα.
Πρόκειται για την ιστορία μιας εκδίκησης. Ένας πατέρας που η κόρη του απήχθη, βιάστηκε, βασανίστηκε και αποκεφαλίστηκε, πιάνει έναν καθηγητή θρησκευτικών, ο οποίος ανακρίθηκε ως ύποπτος από την αστυνομία και αφέθηκε ελεύθερος και προσπαθεί να τον κάνει να ομολογήσει. Ένας αστυνομικός ο οποίος δεν πείθεται για την αθωότητα του καθηγητή προσπαθεί κι αυτός να αποκαλύψει πως είναι ένοχος. Αυτοί οι δύο άνδρες μαζί με τον ύποπτο και αργότερα και τον πατέρα του πρώτου θα βρεθούν μέσα στο υπόγειο του σπιτιού του. Δεμένος σε μία πολυθρόνα ο καθηγητής βασανίζεται για να ομολογήσει, ο αστυνομικός μετατρέπεται από θύτη σε θύμα, ο πατέρας του θύματος βρίσκεται βυθισμένος στην παράνοια, ο πατέρας του τελευταίου, ενώ αρχικά προσπαθεί να συνετίσει το γιο του στη συνέχεια αποδεικνύεται μετρ στην απόσπαση ομολογίας. Είναι όμως ο βασανισμένος καθηγητής θρησκευτικών ο ένοχος των απαγωγών, των βιασμών και των φόνων; Το ερώτημα αυτό παραμένει μετέωρο και αναπάντητο μέχρι την τελευταία –κυριολεκτικά- σκηνή της ταινίας.
Ένα εκκωφαντικά φιλμ, μια αγωνιώδης καταβύθιση στον σκοτεινό κόσμο της εκδίκησης και των ενστίκτων. Εκκωφαντικά γοητευτικό εκκωφαντικά αγωνιώδες, εκκωφαντικά ευφυές. Οι δύο σκηνοθέτες ακολουθούν δρόμους χιτσκοκικούς, συναντούν το υποδόριο χιούμορ των αδελφών Κοέν, αναμειγνύονται με το σαρκαστικά βίαιο σινεμά του Ταραντίνο και καταλήγουν στο δικό τους ιδιαίτερο ύφος. Στην υπονόηση, στη δημιουργία ερωτημάτων μέσω του μοντάζ των σκηνών, στη συνεχή προσθήκη νέων ερωτημάτων και τη γέννηση προσδοκιών για απαντήσεις. Σε ένα διαρκές μείγμα γοητευτικής περιπλάνησης και αναζήτησης διεξόδου στο λαβύρινθο μιας ιδιότυπης κινηματογραφικής απόλαυσης. Είναι το ονειρικό ξέσπασμα της βίας σε ένα κοινωνικό περιβάλλον βίας το οποίο δεν εμφανίζεται ούτε στιγμή αλλά δηλώνει αενάως την παρουσία του καθώς βρίσκεται μέσα στην ψυχή της ταινίας.
Οι σκηνοθέτες, σε δήλωσή τους, δίνουν το στίγμα της ταινίας τους: «(…) είναι ένα κωμικό θρίλερ για μια απαγωγή, που αντλεί την έμπνευση του από την κοινωνία στην οποία ζούμε. Η υπαρξιακή αγωνία λειτουργεί ως το θεμέλιο του Ισραήλ και αποπειράται να ορίσει και να ενισχύσει την νομιμότητα του κράτους: ο φόβος της τρομοκρατικής δραστηριότητας, κυρίως των απαγωγών, το συνεχές αίσθημα της καταδίωξης, η έμφυτη δυσανεξία και η μάτσο συμπεριφορά σε συνδυασμό με μια ιστορική λαχτάρα για εκδίκηση συνθέτουν το ιδανικό έδαφος για ακραίες συμπεριφορές και τις επακόλουθες αντιδράσεις. (…). Η ταινία εγείρει ερωτηματικά σε σχέση με το παγκόσμιο ηθικό δίλημμα: έχει ένα θύμα το αναφαίρετο δικαίωμα να μετατραπεί σε αιμοδιψή αυτόκλητο τιμωρό;».

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s