«ΝΟΡΒΗΓΙΑ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 4/1/2015)

norway

Βρικόλακες στην Αθήνα

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Βεσλεμέ, η οποία προβλήθηκε στο πλαίσιο του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, κέρδισε το βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) για το διεθνές διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ, στο οποίο συμμετείχε. Ο Βεσλεμές, μέχρι πρότινος ήταν περισσότερο γνωστός ως μουσικοσυνθέτης με το ψευδώνυμο Felizol.
Η ταινία του έχει για ήρωα έναν βρικόλακα, το Ζανό και η υπόθεσή της εκτυλίσσεται στην Αθήνα το 1984.
Ο Ζανό λοιπόν, φωτοφοβικός ως βρικόλακας και λάτρης του χορού, καταφθάνει ένα βράδυ σε μια ντίσκο με το όνομα Ζαρντόζ. Εκεί συναντιέται με μία πόρνη, την Αλίκη και με έναν νορβηγό ντίλερ, τον Πίτερ. Κι ακόμη με τον ιδιοκτήτη της ντίσκο και ένα κατεστραμμένο πρεζόνι. Γοητευμένος από την Αλίκη, την ακολουθεί σε μια περιπλάνηση μέσα σε υπόγειους και σκοτεινούς τόπους για να καταλήξουν σε ένα δωμάτιο όπου βρίσκεται ένας υπερήλικας άνδρας. Η γυναίκα ζητά από το Ζανό να δαγκώσει τον υπερήλικα για να του προσφέρει την αιώνια ζωή. Ποιος ώμως είναι ο μυστηριώδης γέρος;
Η ταινία παίρνει πολύ καλό βαθμό ως παραγωγή. Προσωπικά θεωρώ πως κάπου εκεί τελειώνει και η αξία της. Η αλήθεια είναι πως δίχασε το κοινό που την παρακολούθησε στο Φεστιβάλ, επειδή πολλοί θεατές είχαν (είχαμε) πολλές προσδοκίες. Και ενώ η ταινία κυλά με τον πρωταγωνιστή να τρέμει χορεύοντας και να τρέχει οπλίσω από την Αλίκη, κάποια στιγμή αντιλαμβανόμαστε πως πρόκειται για ένα πολιτικό σχόλιο το οποίο αναφέρεται στην προσπάθεια νεκρανάστασης του ναζισμού και του φασισμού. Μόνο που για να καταλήξουμε εκεί έχει περάσει περίπου μία ώρα σουρεαλισμού και γκροτέσκου άνευ λόγου και αιτίας, με σκηνοθετικούς ακκισμούς χωρίς ουσία. Με λύπη μου, βλέποντας την ταινία, κατέληξα στο συμπέρασμα: Πολύ κακό για το τίποτα.
Ο Γιάννης Βεσλεμές, σημειώνει για την ταινία: «Ο Ζανό είναι βαμπίρ. Ένας Έλληνας βρικόλακας που χορεύει για να ζει, πίνει αίμα για να επιβιώνει. Η καρδιά του είναι παγωμένη αλλά αυτός είναι πυρακτωμένος σαν το κέντρο της γης. Καίγεται κάθε βράδυ σαν να μην υπάρχει αύριο.
Η Νορβηγία είναι ένα τραγούδι για την παγωμένη χώρα που κατεβαίνει στη Μεσόγειο , ένας κόσμος που κινείται παράλληλα με τον δικός μας, ένας ρυθμός που αρνείται να σταματήσει».

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s