«ΑΛΥΓΙΣΤΟΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 4/1/2015)

luis

Ο άνθρωπος που ξεγέλασε το θάνατο

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Στις 3 Ιουλίου 2004 πέθανε ο Λούι Ζαμπερίνι. Ήταν 97 ετών και ο θάνατός του, όπως ο θάνατος των περισσότερων ανθρώπων, δε θα γινόταν γνωστός πέρα από ένα στενό κύκλο συγγενών και φίλων, εάν στην περιπετειώδη του ζωή δεν είχε καταφέρει να τον ξεγελάσει επανειλημμένως.
Το 2010 κυκλοφόρησε το βιβλίο της Λόρα Χίλεμπραντ, «Αλύγιστος: Μια ιστορία επιβίωσης, προσαρμοστικότητας και λύτρωσης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», το οποίο έγινε μπεστ σέλερ. Σε αυτό βασίστηκε η Αντζελίνα Τζολί για να γυρίσει την ταινία «Αλύγιστος» (Unbroken) η οποία έχει για θέμα της τη ζωή του Λούι Ζαμπερίνι. Γιατί όμως η ζωή αυτού του γιου ιταλών μεταναστών είχε τόσο ενδιαφέρον ώστε να απασχολήσει εκδοτικούς οίκους και κινηματογραφικά στούντιο;
Στις 29 Ιανουαρίου 1917, γεννήθηκε στο Όλεαν της Νέας Υόρκης, μια μικρή κωμόπολη που σήμερα έχει 15.000 κατοίκους περίπου, ο Λούι και όταν ήταν 2 ετών οι γονείς του μετακόμισαν στο Τόρανς της Καλιφόρνιας, μια πόλη με 147.000 κατοίκους. Εκεί τελείωσε το γυμνάσιο περνώντας τα παιδικά χρόνια και μέρος της εφηβείας του αναπτύσσοντας παραβατική συμπεριφορά, μπλεγμένος σε καυγάδες, και μικροκλοπές. Ο μεγάλος του αδελφός, Πιτ, ο οποίος ήταν ήδη διακεκριμένος αθλητής στο σχολείο, βλέποντας πως ο Λούι ήταν ικανός στο τρέξιμο τον παρότρυνε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Πολύ σύντομα ο μικρός αδελφός άρχισε να σπάζει όλα τα ρεκόρ ξεπερνώντας τον Πιτ. Το 1934 κέρδισε το μαθητικό πρωτάθλημα της Καλιφόρνιας στην απόσταση του ενός μιλίου. Αυτό ήταν και το εισιτήριό του ώστε να κληθεί στην ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ η οποία επρόκειτο να εκπροσωπήσει τη χώρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936, στο Βερολίνο. Μπροστά στα μάτια του Αδόλφου Χίτλερ, αυτός ο ταπεινός γιος ιταλών μεταναστών, εντυπωσίασε με τις επιδόσεις του σε τέτοιο βαθμό, που ο ίδιος ο Χίτλερ ζήτησε να τον γνωρίσει. «Ώστε εσύ είσαι το αγόρι με το ταχύτερο φινάλε», του είπε και του έσφιξε το χέρι. Όμως δεν πέρασε καιρός, ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Ζαμπερίνι κατετάγη και υπηρέτησε στα βομβαρδιστικά. Σε μία από τις επιχειρήσεις που πήρε μέρος, τον Απρίλιο του 1943, το αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε, έπεσε στον Ειρηνικό Ωκεανό με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι 8 από τους 11 επιβαίνοντες. Ανάμεσα στους τρεις που επέζησαν ήταν και ο Λούι, ενώ οι άλλοι δύο ήταν ο Φιλ και ο Μακ. Οι τρεις άνδρες προσπάθησαν να επιβιώσουν επάνω σε μια σχεδία. Μετά από 33 μέρες, ο Μακ πέθανε αλλά ο Φιλ και ο Λούι κατάφεραν να αντέξουν 47 ολόκληρες μέρες στη θάλασσα, μέχρι που τους συνέλαβαν οι Ιάπωνες. Ακολούθησε ο εγκλεισμός τους σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, όπου πέρασαν δυο χρόνια φρίκης. Ο Λούι υπέφερε πολλά από Το Πουλί, ένα σαδιστή δεσμοφύλακα ο οποίος του έκανε τη ζωή μαρτύριο. Όταν τελείωσε ο πόλεμος απελευθερώθηκε και έτσι, το 1945 επέστρεψε στην πατρίδα του. Όμως τα βάσανά του δεν τελείωσαν, αφού επί τέσσερα χρόνια, υπέφερε μέχρι να ξεπεράσει το μετατραυματικό στρές. Ο Λούις Ζαμπορίνι, αφού αντίκρισε κατάματα το θάνατο τρεις φορές και κατάφερε να του ξεφύγει και τις τρεις, στράφηκε προς το χριστιανισμό κι αποφάσισε να συμφιλιωθεί με το παρελθόν, συγχωρώντας τους βασανιστές τους. Ταξίδεψε στην Ιαπωνία για να τους συναντήσει, αλλά Το Πουλί δεν εμφανίστηκε.
Ο Ζαμπορίνι έγραψε ένα βιβλίο το οποίο κυκλοφόρησε το1957 με τίτλο «Ο διάβολος στα τακούνια μου» (Devil at my heels), στο οποίο εξιστορούσε την περιπετειώδη ζωή του. Η Γιουνιβέρσαλ αγόρασε τα δικαιώματα, αλλά μόλις το 1998, προβλήθηκε ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του. Τότε ο παραγωγός Μάθιου Μπέιερ αποφάσισε να κάνει την ταινία και αναζήτησε σκηνοθέτη. Η Αντζελίνα Τζολί, έχοντας ολοκληρώσει την πρώτη της ταινία, «Στη χώρα του μελιού και του αίματος» (In the land of blood and honey), η οποία είχε πάρει πολύ καλές κριτικές και υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα, ανέλαβε να φέρει σε πέρας το εγχείρημα.
Πήρε καιρό στην Τζολί να πείσει τόσο το στούντιο όσο και τον Λούι, με τον οποίο, τυχαία έμεναν στην ίδια γειτονιά, πως μπορεί να σκηνοθετήσει με έμπνευση τη ζωή του και να την αποτυπώσει. Και αφού τα κατάφερε ήρθε το επόμενο βασανιστικό ερώτημα: Πόσα και ποια γεγονότα της ζωής του Ζαμπορίνι θα έπρεπε να αφηγηθεί; Εκεί βοήθησαν οι αδερφοί Κοέν, που δέχτηκαν να ασχοληθούν με το σενάριο, πράγμα σπάνιο για εκείνους. Και η έτσι η ταινία ολοκληρώθηκε και πήρε το δρόμο για τις αίθουσες.
Καλή χρονιά!

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s