«Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 13/12/2014)

winter

Φαντάσματα από το παρελθόν και το παρόν

Με ένα χρόνο καθυστέρηση προβάλλεται στους κινηματογράφους η ταινία «Ο χειμώνας», του Κωνσταντίνου Κουτσολιώτα, που είδαμε στο περσινό 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Ένας νεαρός συγγραφέας, ο Νίκος, φεύγει από το Λονδίνο και επιστρέφει στη Σιάτιστα, στο μισοερειπωμένο σπίτι του πατέρα του. Χωρίς να αποκαλύψει στη μητέρα του πως έχει επιστρέψει στην Ελλάδα, η οποία νομίζει πως ζει στο Λονδίνο μια πετυχημένη ζωή, ο Νίκος εγκαθίσταται στο σπίτι προσπαθώντας να γράψει το μυθιστόρημά του αλλά και να ανακαλύψει περισσότερα για το μυστηριώδη θάνατο του πατέρα του αλλά και για τον ίδιο. Κάποιοι από τους χωριανούς τον αντιμετωπίζουν με υποψία, με πρώτο τον παπά, ενώ μια ηλικιωμένη γειτόνισσα του, η Φιλιώ, του προφέρει τη φιλία της. Μια κοπέλα η οποία εργάζεται σε ένα ίντερνετ καφέ θα κερδίσει το ενδιαφέρον του. Στο μεταξύ η καθημερινότητα του νεαρού συγγραφέα συνοδεύεται από φαντάσματα του παρελθόντος που στοιχειώνουν το παρόν. Σύντομα ο Νίκος θα βυθιστεί σε έναν κόσμο μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας.
Η ταινία ξεκινά πολύ καλά, δημιουργώντας πολλές προσδοκίες. Ο σκηνοθέτης δημιουργεί ένα ατμοσφαιρικό περιβάλλον το οποίο ενισχύεται και από την κατάλληλη μουσική που έχουν γράψει οι Active Member. Βοηθούν επίσης τα εξαιρετικά εφέ, ώστε να δημιουργηθεί ένα μυστηριακό κλίμα, ένα περιβάλλον φασματικό μέσα στο οποίο κινείται ο Νίκος.
Το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέρον, με τον Κουτσολιώτα να αξιοποιεί τόσο την αγάπη του για τη λογοτεχνία τρόμου αλλά και τη γνώση του επάνω στο σινεμά μεγάλων δημιουργών, όπως ο Αντρέι Ταρκόφσκι. Προσωπικά πιστεύω πως ο σκηνοθέτης από ένα σημείο και μετά χάνει το στόχο του και αναλώνεται σε έναν λαβύθρινθο σκηνοθετικών υπερβολών και σεναριακών αδιεξόδων. Δε φαίνεται να δικαιώνονται οι υψηλές προσδοκίες της ταινίας, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως οι δυνατότητες και το ταλέντο του Κωνσταντίνου Κουτσολιώτα δεν μπορούν να κρυφτούν. Κι επειδή δε θέλω να τον αδικήσω, θα κλείσω λέγοντας πως η ταινία του ανοίγει δρόμους, διαθέτει δύναμη και όραμα, στοιχεία που αναδεικνύουν έναν σκηνοθέτη που χρειάζεται ένα μικρό βηματάκι για να κάνει την υπέρβαση. Και θα χαρώ πολύ εάν με δικαιώσει.
Στρά. Κερ.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s