«JIMMY’ S HALL»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 8/12/2014)

jimmuy

Η εργατική τάξη δεν πάει στον παράδεισο

Του Στράτου Κερσανίδη

«Η θρησκεία είναι για σας το θεμέλιο της πατρίδας και της λογικής. Ο λαός χωρίς το φόβο του θεού θα ξεχυθείτε στους δρόμους και θα παλουκώνει τους φυλοκάτορές του, συμφέρει;». Την απάντηση τη δίνει ο ίδιος ο ερωτών, «δε συμφέρει…». Αλίευσα την παραπάνω πρόταση από την «Αληθινή απολογία του Σωκράτη», του Κώστα Βάρναλη, ένα εμπνευσμένο κείμενο το οποίο ερμηνεύει ιδανικά στο θέατρο ο Χρίστος Καλαβρούζος, σε σκηνοθεσία του Χρίστου Σιοπαχά.
Έχοντας δει με διαφορά μιας ημέρας την παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης από την ταινία «Jimmy’s hall», του Κεν Λόουτς, δεν ήταν δυνατόν να μην κάνω τον συνειρμό. Για αθεΐα κατηγορήθηκε ο Σωκράτης από την αθηναϊκή δημοκρατία και καταδικάστηκε να πιει το κώνειο, για τον ίδιο λόγο κατηγορήθηκε και ο Τζίμι Κράλτον, από τη δημοκρατία της Ιρλανδίας και απελάθηκε από τη χώρα. Βέβαια ο Κάρλτον κατηγορήθηκε και για κομουνιστής αλλά, βλέπετε, τον 5ο αιώνα π.Χ. δεν υπήρχε κομουνισμός.
Ποιος όμως είναι ο Τζίμι Κράλτον; Ο Κέν Λόουτς και ο σεναριογράφος του Πολ Λάβερτι, παίρνουν ένα αληθινό πρόσωπο και μια αληθινή ιστορία και με κάποιες μικροαλλαγές που βοηθούν το σενάριο μας μεταφέρουν στην Ιρλανδία στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ο Κάρλτον, ο οποίος αγωνίστηκε για την ελευθερία στη χώρα του, έφτιαξε σε δική του γη ένα χώρο για να μπορούν να μαζεύονται οι νέοι –κυρίως- του χωριού του όπου, διάβαζαν, άκουγαν μουσική, έκαναν μαθήματα και χόρευαν. Αυτό όμως δεν άρεσε στους πολιτικούς και την καθολική εκκλησία, επειδή ο Κράλτον ήταν κομμουνιστής και ως εκ τούτου, διαφθορέας. Έτσι. απογοητευμένος από την τροπή που πήραν τα πράγματα, έφυγε για τις ΗΠΑ. Μετά από δέκα χρόνια αποφάσισε να επιστρέψει για να βρίσκεται κοντά στην ηλικιωμένη μητέρα του, αποφασισμένος να μην ασχοληθεί με την πολιτική. Όμως οι νέοι του χωριού, αλλά και οι μεγαλύτεροι, μόλις γύρισε του ζήτησαν να ανοίξει ξανά τη λέσχη. Ο Τζίμι Κράλτον στην αρχή αρνήθηκε αλλά σύντομα, όντας βαθιά πολιτικοποιημένος αποφάσισε να δεχτεί. Να τι λέει ο Κέν Λόουτς: «Στην πραγματική ζωή ήταν αφοσιωμένος ακτιβιστής. Έχω συναντήσει πολλούς συνδικαλιστές, ανθρώπους πολιτικοποιημένους. Όταν ο Τζίμι επέστρεψε στην Ιρλανδία, πήρε μια μεγάλη απόφαση όταν άνοιξε ξανά την αίθουσα. Τον κυνήγησαν για αυτό. Και έπρεπε ή να αφήσει την πολιτική για να μείνει ή να παλέψει για μια ακόμα φορά. Δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η αλλαγή κυβέρνησης θα άλλαζε τα πράγματα, αλλά οποιοσδήποτε με τις πολιτικές πεποιθήσεις του Τζίμι ήξερε ότι ο ντε Βαλέρα θα πρόδιδε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Ο Τζίμι κατανοούσε τον αγώνα της εργατικής τάξης και ήξερε ότι η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη (…) Ήταν εξουθενωμένος μετά από 20 χρόνια, αλλά τι του απέμενε να κάνει; Αν είσαι πολιτικοποιημένος δεν έχεις επιλογή».
Τίποτε δεν είχε αλλάξει στην Ιρλανδία μέσα σε 10 χρόνια κι έτσι η πολιτική ηγεσία του τόπου με αιχμή του δόρατος τον καθολικό ιερέα αντέδρασαν σθεναρά στην επαναλειτουργία της λέσχης. Κατηγόρησαν τον Κράλτον ως άθεο, ως κομουνιστή και ως επικίνδυνο για τα ήθη τα έθιμα και τις παραδόσεις της πατρίδας Ιρλανδίας, επειδή στη λέσχη ακούν αμερικάνικη μουσική και χορεύουν αμερικάνικους χορούς. Ακολούθησαν απειλές, επιθέσεις και τέλος, την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1932, κάποιοι «άγνωστοι», έκαψαν τη λέσχη. Ακολούθησε απόφαση των δικαστηρίων για απέλαση του «ταραχοποιού» η οποία υλοποιήθηκε τελικά στις 13 Αυγούστου 1933.
Ο Κέν Λόουτς, ευφυής σκηνοθέτης αλλά και συνεπής μαρξιστής, γνωρίζει πώς να μπει βαθιά στα κοινωνικά προβλήματα διατηρώντας ανέπαφη τη χαρά της κινηματογραφικής απόλαυσης. Έτσι μας παρουσιάζει μια ταινία μεστή, χορταστική, με δυνατούς χαρακτήρες και θαυμάσιο σενάριο η οποία στα χέρια του γίνεται εργαλείο ταξικής ανάλυσης. Δε χάνει ποτέ στο στόχο του, δεν ξεγελιέται, γνωρίζει ποιος είναι ο αντίπαλος και το διακηρύσσει διαρκώς. Η εξουσία φοβάται τη γνώση, την όσμωση των ανθρώπων, τη συλλογικότητα. Η θρησκευτική εξουσία, βαδίζει πάντοτε χέρι-χέρι με την πολιτική εξουσία η οποία εκπροσωπεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, των πλουσίων. Τα επιχειρήματά τους είναι πάντοτε τα ίδια, οι κίνδυνοι έχουν πάντα το ίδιο όνομα: κοσμοπολιτισμός, κομουνισμός, αθεΐα. Και η αντίδρασή τους είναι πάντοτε σκληρή κι αμείλικτη. Στα δύσκολα ξεχνούν και παραβιάζουν ακόμη και τους νόμους της δικής τους δημοκρατίας. «Η δημοκρατία σας είναι, καθώς βλέπετε, μασκαρεμένη τυραννία», λέει ο Κώστας Βάρναλης, στην «Αληθινή απολογία του Σωκράτη». Και τον συμπληρώνει ο Κεν Λόουτς, «Ο αγώνας είναι ο ίδιος. Οικονομικό κραχ συνέβη το ’29, ακολούθησε μια δεκαετία οικονομικής ανέχειας και μαζικής ανεργίας. Αυτό συμβαίνει και τώρα. Η αριστερά αγωνίζεται σκληρά να ακουστεί. Η πολιτική παρουσιάζεται ως μια στενόμυαλη κουβέντα μεταξύ των κομμάτων της δεξιάς. Όμως οι πιο φτωχοί υποφέρουν κι άλλες περικοπές, πολλοί νέοι δεν έχουν μέλλον».

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s