55ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 2/11/2014)

Βλέποντας και γράφοντας

Του Στράτου Κερσανίδη

Πλήθος ταινιών, και η Εποχή κάνει μια κριτική προσέγγιση των ταινιών που είδε μέχρι στιγμής στη Θεσσαλονίκη.

Όπερ Έδει Δείξαι

Όπερ Έδει Δείξαι

«Σίβας» (Sivas), του Καάν Μουιντετζί (ΤΟΥΡΚΙΑ): Σε ένα φτωχό χωριό της Ανατολίας, ο 11χρονος Ασλάν έρχεται αντιμέτωπος με την πρώτη ερωτική απογοήτευση της ζωής του, ενώ περιθάλπει ένα σκύλο αγώνων.Λιτό, μεστό και ανθρωποκεντρικό σινεμά. Χωρίς ιδιαίτερη πλοκή ο Μουιντετζί κινηματογραφεί επίμονα την καθημερινότητα σε ένα μικρό τουρκικό χωριό όπως τη βλέπει ο 11χρονος πρωταγωνιστής του. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)
«Εκτός ελέγχου» (She’s lost control), της Άνια Μάρκατ (ΗΠΑ): Μια νεαρή φοιτήτρια της Ψυχολογίας, κάνει το μεταπτυχιακό της και εργάζεται ως σεξουαλική θεραπεύτρια. Οι λεπτές ισορροπίες των ανθρωπίνων σχέσεων, η αποκάλυψη των συναισθηματικών ψευδαισθήσεων και η προσγείωση στη ψυχρή καθημερινότητα της μεγαλούπολης. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)
«Η φυλή» (Plemya), του Μίροσλαβ Σλαμποσπίτσκι (ΟΥΚΡΑΝΙΑ): Ένας κωφάλαλος νεαρός φτάνει σε ένα ίδρυμα κωφαλάλων και γίνεται μέλος συμμορίας που επιδίδεται στην κλεψιά, το λαθρεμπόριο, και την πορνεία. Πολύ σκληρή ταινία για την παρακμή μιας χώρας, της Ουκρανίας. Με κινηματογράφηση ντοκιμαντερίστικη, χωρίς λόγια και μουσική, μόνον με φυσικούς ήχους, ο Σλαμποσπίτσκι δεν αφήνει περιθώρια για ωραιοποιήσεις ούτε για θετικούς ήρωες, ωμός αλλά, δυστυχώς, ρεαλιστιτής. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)
«Η εκδίκηση του Διόνυσου», του Δημήτρη Κολλάτου: Μια εθνοπατριωτική προσέγγιση της σύγχρονης Ελλάδας, συνομωσιολογικού (ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δολοφονήθηκε!) και παραληρηματικού τύπου που δεν εξυπηρετεί ούτε την πατρίδα, ούτε την τέχνη. (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)
«Το δεύτερο παιχνίδι» (Al doilea joc), του Κορνέλιου Πορουμπόιου (ΡΟΥΜΑΝΙΑ): Αγώνας μεταξύ Δυναμό και Στεάουα, 1988. Μια τηλεοπτική μετάδοση και η κουβέντα πατέρα και γιου από την οποία μαθαίνουμε για το ρουμάνικο ποδόσφαιρο και τα στημένα πρωταθλήματα της εποχής, για τη σχέση των ομάδων με το καθεστώς, για τον τρόπο τηλεοπτικών μεταδόσεων κλπ. Ενδιαφέρον μέχρι ένα βαθμό αλλά αφόρητα βαρετό εάν κάποιος δεν ενδιαφέρεται για το ποδόσφαιρο. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)
«Χειμερία νάρκη» (Kis uykusu), του Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν (ΤΟΥΡΚΙΑ): Ο Αϊντίν, διευθύνει ένα μικρό ξενοδοχείο στην Καππαδοκία. Ζει μαζί με την αρκετά νεότερη γυναίκα του, Νιχάλ και την πρόσφατα χωρισμένη αδελφή του, Νετζλά.
Ένα αριστούργημα διάρκειας 196 λεπτών. Μέσα από την καθημερινότητα αναδύονται διάφορα προβλήματα σχέσεων. Μεγάλης διάρκειας συζητήσεις ανάμεσα στους ήρωές, ξετυλίγουν τους χαρακτήρες και τις αντιθέσεις τους. Ζουν μαζί αλλά είναι μόνοι, με τις εμμονές, τις φοβίες, τις ανασφάλειες και τις ιδεοληψίες τους. Σκηνοθεσία κομψή, χωρίς κραυγές, που αναδεικνύει και τις υφιστάμενες ταξικές διαφορές.
Ένας σκηνοθέτης με συνεχή ανοδική πορεία, δημιουργεί έναν κόσμο ερωτημάτων και σκοτεινών διαδρομών μέσα από μια επίμονη ψυχολογική προσέγγιση των χαρακτήρων του οι οποίοι δομούνται με πολύ δυνατό υλικό και εξελίσσονται. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)
«The cut», του Φατίχ Ακίν (ΓΕΡΜΑΝΙΑ): Μια κατάδυση στο ένοχο παρελθόν της Τουρκίας. Η ιστορία ξεκινά από το Μαρντίν, της Νοτιοανατολικής Τουρκίας, το 1916. Μέσα από την ιστορία του Ναζαρέτ Μανουγκιάν, ενός σιδερά που αναζητά τις δίδυμες κόρες του που χάθηκαν, ο Ακίν εξιστορεί τη σχεδιασμένη σφαγή των Αρμενίων, που το τουρκικό κράτος σχεδόν αποσιωπά ως ιστορικό γεγονός. Σκληρή και συγκινητική ταινία που ακολουθεί την οδύσσεια ενός ανθρώπου μένοντας πιστή στα ιστορικά γεγονότα. Όμως ο Ακίν, χάνεται μέσα στους δαίδαλους της υπερπαραγωγής, δίνοντας έμφαση στο ταξίδι αναζήτησης του ήρωά του, και μη εμμένοντας στην Ιστορία κρατώντας μια υπαινικτική προσέγγιση. (ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ)
«Όπερ έδει δείξαι» (Quod erat demonstrandum), του Αντρέι Κρουζνίτσκι (ΡΟΥΜΑΝΙΑ): Η Ελένα ζει με το συνταξιούχο πατέρα της και το γιο της, ενώ ο άντρας της το έχει σκάσει στη Γαλλία. Ο Σορίν διάνοια στα μαθηματικά, προσπαθεί να δημοσιεύσει την εργασία του. Ένας μυστικός αστυνομικός τον παρακολουθεί. Μια ιστορία καθημερινής τρέλας το 1984 στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία, αναπαράγει την εποχή, μια ρεαλιστικότατη εικόνα του σταλινικού παραλογισμού, η καθημερινότητα των ανθρώπων μέσα στο φόβο και το χαφιεδισμό όπου ο καθένας λειτουργούσε για τον εαυτό του. Με λεπτές αποχρώσεις χιούμορ και πικρή ειρωνία, ο σκηνοθέτης δε διακωμωδεί, αντίθετα σκιαγραφεί με λεπτομέρειες την εποχή. Μεστό σενάριο, χωρίς υπερβολές, και μια σκηνοθεσία ρυθμική που χαϊδεύει τα συναισθήματα. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)
«Ο αμνός» (Kuzu), του Κουτλούγ Αταμάν (ΤΟΥΡΚΙΑ): Σε ένα χωριό στην Ανατολία ο 5χρονος Μερτ πρόκειται να κάνει περιτομή. Όμως οι γονείς του δεν έχουν τα χρήματα που χρειάζονται για αγοράσουν το αρνί που απαιτεί το έθιμο. Μια ανάγλυφη εικόνα για τη ζωή στο χωριό, τις συνήθειες, την καθημερινότητα των ανθρώπων. Στιβαρή και συγκροτημένη σκηνοθεσία χωρίς τίποτε περίσσιο αλλά και χωρίς την υπέρβαση. Οι ερμηνείες των δύο παιδιών, είναι εκπληκτικές. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)
«Δίπλα της» (At li layla), του Άσαφ Κορμάν (ΙΣΡΑΗΛ): Η Σέλι ζει με την αδελφή της Γκάμπι, η οποία πάσχει από πνευματική υστέρηση. Η σχέση της με ένα συνάδελφό της και η απόφαση να μείνουν μαζί, ταράζει τις λεπτές ισορροπίες.
Ταινία που υμνεί την αληθινή αγάπη και τις δυσκολίες της. Ένα φιλμ τόσο αληθινό που είναι σα να ζεις μέσα του. Όλα όσα συμβαίνουν είναι απολύτως φυσικά, ρεαλιστικά, τρυφερά και σκληρά μαζί. Χαρακτήρες όχι εξιδανικευμένοι αλλά μέσα σε αληθινά ανθρώπινα όρια. Ανατρεπτικό και πολύ πικρό φινάλες. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)
«Dark illusion», του Μάνου Καρυστινού: Ο Άλκης, φωτογράφος στο επάγγελμα, ζει με τη δικηγόρο μητέρα του και τον αλκοολικό πατέρα του. Όταν αποφασίζει να νοικιάσει σπίτι και να μείνει μόνος του αρχίζουν να συμβαίνουν διάφορα περίεργα. Χαμηλού κόστους ψυχολογικό θρίλερ με πολύ καλή σεναριακή ιδέα. Ο σκηνοθέτης βάζει υψηλά στάνταρ που δεν καταφέρνει να τα πιάσει. Σίγουρα όμως αγαπάει το ρίσκο. Και το σινεμά πρώτα απ’ όλα χρειάζεται τσαγανό, κι ο Μάνος Καρυστινός το διαθέτει. (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)
«Ως το κόκκαλο», του Θοδωρή Κουτσαύτη: Η νεαρή δημοσιογράφος, Λορέν, που ζει στο Παρίσι, μαθαίνει πως ο Τομ, ο καλύτερός της φίλος και υπάλληλος σε φαρμακευτική εταιρία, πέθανε από υπερβολική δόση μορφίνης. Υποψιάζεται πως δολοφονήθηκε και ξεκινά την έρευνά της. Αστυνομική ταινία, με ενδιαφέρουσα πλοκή, ανατρεπτικό φινάλε και κριτική στις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες. Μέτρια φωτογραφία και ερμηνείες που δεν πείθουν, αφήνουν την αίσθηση του ανολοκλήρωτου. (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)
«’Ιαση-Η ζωή μιας άλλης» (Cure-Das leben einer anderen), της Αντρέα Στάκα (ΕΛΒΕΤΙΑ-ΚΡΟΑΤΙΑ-ΒΟΣΝΙΑ ΕΡΖΕΓΟΒΙΝΗ): Η Έτα και η Λίντα, δυο 15χρονα κορίτσια, κάνουν μια βόλτα στο δάσος, στο Ντουμπρόβνικ. Συζητούν για άνδρες και σεξ, η ατμόσφαιρα είναι φορτισμένη και κάποια στιγμή η Έτα καταλήγει στον γκρεμό. Κοινωνικό – υπαρξιακό δράμα, η σκηνοθέτιδα ξετυλίγει τις εσωτερικές σκέψεις και τις αγωνίες της ηρωίδας της, που ταλαντεύεται μέσα σε λαβύρινθους ερωτικών αναζητήσεων, αντιφάσεων και κρίσης ταυτότητας. Ένα ακόμη θύμα της κατάρρευσης μιας χώρας ξαφνικά έπαψε να υφίσταται αφήνοντας πίσω της, εκτός από χαλάσματα κι ανθρώπινα ερείπια. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s