«ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ, ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 9/11/2014)

Ο εχθρός μέσα μας

darden

Η καλύτερη μέθοδος για να ελέγξεις τους ανθρώπους προς το συμφέρον σου είναι να σπείρεις διχόνοια ανάμεσα τους. Η πολιτική αυτή, γνωστή ως «διαίρει και βασίλευε», ήταν ιδιαίτερα προσφιλής από αρχαιοτάτων χρόνων, στους εξουσιαστές του κόσμου. Και ως τέτοια ουδέποτε σταμάτησε να χρησιμοποιείται από τις εκάστοτε εξουσίες, προκειμένου να αποτραπεί η συλλογική δράση και να κατασταλούν οι κοινωνικοί αγώνες. Ως αποτέλεσμα καταλήγουμε στον κοινωνικό αυτοματισμό, μέθοδο δοκιμασμένη μέχρι τις μέρες μας.
Οι αδελφού Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν, αποτελούν ένα σκηνοθετικό δίδυμο το οποίο με τις ταινίες του ασκεί έντονη κριτική στις σύγχρονες ευρωπαϊκές κοινωνίες, βάζοντας στο στόχαστρό τους τις εργασιακές σχέσεις, την ανεργία, τη μετανάστευση, το ρατσισμό, τη φτώχια, την αδικία, την εκμετάλλευση, τις κοινωνικές ανισότητες. Στο ίδιο δρόμο βαδίζει και η ταινία τους «Δυο μέρες, μια νύχτα» (Deux jours, une nuit). Η κεντρική ηρωίδα τους, είναι η Σαντρά, η οποία κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά της. Κι αυτό θα συμβεί εφόσον οι συνάδελφοί της θα προτιμήσουν ένα μπόνους στο μισθό τους με αντάλλαγμα την απόλυσή της, από την οποία θα εξοικονομηθούν χρήματα. Μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, η Σαντρά, με τη βοήθεια του συζύγους της, θα πρέπει να πείσει τους συναδέλφους της να ψηφίσουν θυσιάζοντας το μπόνους στο μισθό τους ώστε εκείνη να μη χάσει τη δουλειά της.
«Δεν ψήφισα εναντίον σου, ψήφισα υπέρ του μπόνους», είναι η απάντηση εκείνων από τους συναδέλφους της που έχουν παρασυρθεί από τις υποσχέσεις του αφεντικού. Έχοντας να αντιμετωπίσει μια πολύ δύσκολη κατάσταση, η Σαντρά θα ξεκινήσει έναν αγώνα ώστε να πείσει όσο περισσότερους μπορεί. Οι Νταρντέν παρακολουθούν όλη αυτή την πορεία, τα απελπισμένα λόγια της γυναίκας και τις απαντήσεις των συναδέλφων της. Κάποιοι μένουν αλληλέγγυοι και τη στηρίζουν κάποιοι άλλοι, δειλιάζουν και αρνούνται να θυσιάσουν το μπόνους με δικαιολογίες του τύπου «το σχολείο των παιδιών», «οι δόσεις για τα έπιπλα» κλπ. Η αγωνιώδης προσπάθεια μιας γυναίκας να σώσει τη δουλειά της, είναι η ίδια η αγωνιώδης προσπάθεια χιλιάδων, εκατομμυρίων ανθρώπων να μην πέσουν θύματα της ανεργίας. Και στον αγώνα αυτόν δεν έχουν απέναντί τους μόνο τον κυνισμό των αφεντικών αλλά και τους άλλους εργαζόμενους που τρομοκρατημένοι υποκύπτουν στους εκβιασμούς.
Μια εξαιρετική ταινία, ένα πολύ δυνατό κοινωνικό και πολιτικό σχόλιο, μια καταγγελία της σύγχρονης νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας.
Οι Νταρντέν σκηνοθετούν διακριτικά και με οικονομία. Θαρρείς πως αφήνουν την κάμερά τους ελεύθερη να κάνει μόνη της τη δουλειά, τόσο φυσικά μοιάζουν όλα. Υπάρχει στην κινηματογράφησή τους μια ουσιαστική λιτότητα που δείχνει πως όλα είναι σχεδιασμένα στην εντέλεια. Η Μαριόν Κοτιγιάρ, δίνει μια ιδανική ερμηνεία, στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Προβλήθηκε στο Φεστιβάλ, προβάλλεται και στις αίθουσες.
Στρά. Κερ.
ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
«Interstellar», του Κρίστοφερ Νόλαν: Πολυαναμενόμ,ενη ταινία επιστημιονικής φαντασίας.
«Οι υπερέξι» (Big hero 6), των Ντον Χολ και Κρις Γουίολιμας: Κινούμενα σχέδια.
«Η συγκάληψη» (The drop), του Μίκλαελ Ρόσκαμ: Αστυνομική.
«We are the best», του Λούκας Μούντισον: Κοινωνική για την εφηβεία και τη γυναικεία φιλία.
«Τα ερείπια είναι πάντα θλιμμένα» (Blue ruin), του Τζέρεμι Σολνιέ: Θρίλερ.
«The battery», του Τζέρεμι Γκάρτνερ: Τρόμου.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s