55ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (Ε΄)

(για το http://www.alterthess.gr)

Μια καθημερινή κριτική προσέγγιση με ταινίες του φεστιβάλ που έχουμε δει.

Λεβιάθαν

Λεβιάθαν

«Itsi Bitsi», του Όλε Κρίστιαν Μάντσεν (ΔΑΝΙΑ): Δεκαετία του 1960, η δεκαετία της αμφισβήτησης, της ανάπτυξης του αντιπολεμικού κινήματος, των χίπις. Ο Άικ Σκάλοε, νεαρός ακτιβιστής, γνωρίζεται με την Ίμπε στο κρατητήριο, όπου έχουν προσαχθεί μετά μια διαδήλωση. Αυτό που επιζητούν και οι δύο είναι η απόλυτη ελευθερία, με το μότο του Άικ να λέει, πως το πιο δύσκολο είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Ενώ αυτός δυσκολεύεται, για την Ίμπε φαίνεται να είναι πιο απλό. Ο Άικ σε μια προσπάθεια να μη τη χάσει, γίνεται ποιητής, ναρκομανής, ταξιδιώτης και τελικά ιδρύει ένα μουσικό συγκρότημα: τους Στέπενγουλφ, που υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες αν και βραχύβια- ροκ μπάντες στη Δανία. Το 1967 επίσης, δημιουργήθηκαν και οι άλλοι, οι πιο γνωστοί, Στέπενγουλφ, στην Καλιφόρνια.
Η ταινία μας μεταφέρει στο κλίμα της δεκαετίας του 1980, με μεγάλη επιτυχία. Πλημμυρισμένη από όμορφη μουσική μας φέρνει κοντά σε μια γενιά που νόμισε πως θα αλλάξει τα πάντα με αυτοκαταστροφικά, πολλές φορές, αποτελέσματα. Βλέπεται ευχάριστα, είναι διασκεδαστική, έχει χιούμορ, συγκινεί. (ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ)
«Forget me not», του Γιάννη Φάγκρα: Ό Άλεξ, έλληνας δύτης που ζει στην Ορλεάνη, αναλαμβάνει μια επικίνδυνη κατάδυση, στη θάλασσα Μπέρινγκ, δυτικά της Αλάσκας. Η Δάφνη βρίσκεται στην Ελλάδα και αναζητά τον Άλεξ, ο οποίος εξαφανίστηκε ξαφνικά. Επικοινωνεί μαζί του και ταξιδεύει μέχρι την Αλάσκα για να τον αναζητήσει.
Ένα ταξίδι στο πεπρωμένο και την αυτογνωσία, μια δραπέτευση στην άκρη του κόσμου, εκεί όπου ξεχνάς τα πάντα. Ταινία δρόμου γυρισμένη στο Μισσισσιπή και το Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό με δύο εραστές που δε συναντιούνται ποτέ. Ή μήπως συναντιούνται; Ο Γιάννης Φάγκρας αφήνει ένα ανοιχτό σε ερμηνείες τέλος. Στην ταινία αυτή, η οποία διεκδικεί το Χρυσό Αλέξανδρο, ο σκηνοθέτης χτίζει μια ιστορία, μία πλοκή, δημιουργεί το κατάλληλο υπόβαθρο για μία εκρηκτική συνέχεια, η οποία όμως, δεν έρχεται. Μετά από το μέσο της, η ταινία θαρρείς και χάνει το προσανατολισμό της και η κάμερα επιδίδεται σε μία θαυμάσια καταγραφή των τοπίων της Αλάσκας. Η ιστορία εγκαταλείπεται, οι χαρακτήρες μένουν μετέωροι και ο Γιάννης Φάγκρας χάνει μια ευκαιρία, ξοδεύοντας άσκοπα ό,τι είχε οικοδομήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)
«Ο Θεριστής» (Kosac), του Ζβόνιμιρ Γιούριτς (ΚΡΟΑΤΙΑ): Μια γυναίκα οδηγεί σε έναν επαρχιακό δρόμο τη νύχτα και μένει από βενζίνη. Ένας άνδρας ο οποίος θερίζει, ο Ίβο, τη βοηθά και την πηγαίνει με το τρακτέρ του στο κοντινό βενζινάδικο. Η γυναίκα μαθαίνει γα παρελθόν του Ίβο, για κάτι που συνέβη 20 χρόνια πριν και το οποίο τον ακολουθεί μέχρι σήμερα.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που δείχνει τι σημαίνει να γνωρίζει πώς να αφηγηθείς μια ιστορία, να την μπολιάζεις με συναίσθημα και να εισάγεις σε όλο αυτό την κριτική σου ματιά σε μια μικρή επαρχιακή κοινωνία και στις επιπτώσεις που έχει η ιστορία επάνω της. Ο Ζβόνιμιρ Γιούριτς, υφαίνει με μαεστρία το πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων και το πώς οι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους τον πόλεμο που τους στοιχειώνει. Ο μοναχικός Ίβο, κουβαλά στην συνείδησή του ένα λάθος και ζει σχεδόν απομονωμένος, εσαεί «ένοχος» από τους συγχωριανούς του. Επιζητά την ανθρώπινη συντροφιά η οποία θα είναι και η καταστροφή του. Βλέποντας αυτό το μικρό αριστούργημα από την Κροατία μόνο μελαγχολία μπορεί να με πιάσει συγκρίνοντας το με τις ελληνικές παραγωγές. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)
«Λεβιάθαν» (Leviathan), του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ (Ρωσία): Ο Κόλια ζει σε ένα παραθαλάσσιο χωριό στη βόρεια Ρωσία, μαζί με τη γυναίκα του, Λίλια και το Ρόμα, γιο του από προηγούμενο γάμο. Ο Βαντίμ δήμαρχος της περιοχής, έχει βάλει στο μάτι το σπίτι του Κόλια και το συνεργείο αυτοκινήτων που έχει, αλλά ο ιδιοκτήτης τους αρνείται να τα πουλήσει. Ο διεφθαρμένος Βαντίμ κερδίζει τη δίκη. Και ενώ ο Κόλια συντετριμμένος ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι που μεγάλωσε, η γυναίκα του τον απατά με το δικηγόρο και φίλο του. Η συνέχεις είναι καταστροφική για τον Κόλια.
Όταν το 2003 είχαμε δει την «Επιστροφή», είχαμε εντυπωσιαστεί από αυτόν το νέο ρώσο σκηνοθέτη. Η συνέχεις υπήρξε ανάλογη και τώρα, με την 5η του ταινία, τον «Λεβιάθαν», μας άφησε και πάλι με ανοιχτό το στόμα. Μια ιστορία ανθρώπων οι οποίοι τα βάζουν με τη διεφθαρμένη εξουσία, μια εξουσία η οποία λειτουργεί με τους κανόνες της μαφίας, ένα άνδρας που λατρεύει τη γυναίκα του, μια γυναίκα αποπροσανατολισμένη μέσα στα προβλήματα, ένας γιος που δεν μπορεί δεχτεί τη μητριά του. Ιδού ο βιβλικός Λεβιάθαν, το τέρας που καταβροχθίζει τους ανθρώπους. Ο Λεβιάθαν-Εξουσία, ο Λεβιάθαν-Καθημερινότητα, και ο Κόλια εκείνος που το τέρας θα συντρίψει.
Ο μεγάλος αυτός ρώσος σκηνοθέτης δεν αφήνει τίποτε στη ν τύχη, ούτε δευτερόλεπτο από την 160 λεπτών ταινία του δεν είναι περιττό, ακόμη κι όταν τελειώνει περιμένεις κάτι ακόμη. Όχι επειδή κάτι λείπει, αλλά επειδή προσμένει τη λύτρωση. Αλλά ο Ζβιαγκίντσεφ δε θέλει να γίνει γλυκανάλατος, το θέμα του δεν είναι χάπι εντ, το αντίθετο. Είναι η συντριβή του ανθρώπου μέσα στα γρανάζια μηχανισμών, όχι μόνον εξουσίας αλλά και προσωπικών επιλογών και σχέσεων. (ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ)

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s