55ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (Β’)

(για το http://www.alterthess.gr)

Μια καθημερινή κριτική προσέγγιση με ταινίες του φεστιβάλ που έχουμε δει.

Όπερ έδει δείξαι

Όπερ έδει δείξαι

«Όπερ έδει δείξαι» (Quod erat demonstrandum), του Αντρέι Κρουζνίτσκι (ΡΟΥΜΑΝΙΑ): Η Ελένα είναι μέλος του κόμματος, και ζει με το συνταξιούχο πατέρα της και το γιο της, ενώ ο άντρας της το έχει σκάσει στη Γαλλία. Ο Σορίν είναι φίλος της, διάνοια στα μαθηματικά και προσπαθεί να δημοσιεύσει την εργασία του. Ένας μυστικός αστυνομικός αναλαμβάνει να παρακολουθήσει το Σορίν, καθώς εκείνος προσπαθεί να στείλει την εργασία του για δημοσίευση στο εξωτερικό. Σε αυτό μπλέκεται και η Ελένα, η οποία ούτως ή άλλως είναι στη ¨μαύρη λίστα», εξαιτίας του συζύγου της..
Μια ιστορία καθημερινής τρέλας που εκτυλίσσεται το 1984 στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου. Ο σκηνοθέτης, χρησιμοποιώντας ασπρόμαυρη φωτογραφία, θέλοντας να αναπαράγει ακόμη καλύτερα της εποχή, μας δίνει μια ρεαλιστικότατη εικόνα μια εποχή που στη γειτονική χώρα κυριαρχούσε ο παραλογισμός. Η καθημερινότητα των ανθρώπων μέσα σε ένα σκηνικό φόβου και χαφιεδισμού όπου ο καθένας λειτουργούσε για τον εαυτό του. Ο Κρουζνίτσκι χρησιμοποιεί λεπτές αποχρώσεις χιούμορ θέλοντας να ειρωνευτεί την κατάσταση, χωρίς όμως να διακωμωδεί, αντίθετα σκιαγραφεί με λεπτομέρειες μια ολόκληρη εποχή. Η αφήγησή του είναι εξαιρετική και βασίζεται σε ένα πολύ στρωμένο σενάριο, χωρίς υπερβολές, και σε μια σκηνοθεσία ρυθμική που χαϊδεύει τα συναισθήματα. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)
«Ο αμνός» (Kuzu), του Κουτλούγ Αταμάν (ΤΟΥΡΚΙΑ): Σε ένα χωριό στην Ανατολία –προσφιλείς περιοχές για τους τούρκους σκηνοθέτες- ο 5χρονος Μερτ πρόκειται να κάνει περιτομή. Σύμφωνα με το έθιμο πρέπει η τελετή να συνοδευτεί από αρνάκι στο φούρνο για τους καλεσμένους. Όμως ο Ισμαήλ, πατέρας του Μερτ είναι άνεργος και η μητέρα του, η Μεντινέ, προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρει χρήματα για να αγοράσουν το αρνί. Στο μεταξύ, η Νιτζντάν, αδελφή του Μερτ, τον περιπαίζει, λέγοντάς του πως επειδή δεν υπάρχει κρέας, οι γονείς τους θα μαγειρέψουν τον ίδιο! Και ενώ ο Ισμαήλ βρίσκει μια δουλειά, μπλέκει με κακές παρεές και ξοδεύει τα χρήματά του για τα μάτια μιας πόρνης. Όμως η Μεντινέ, δε θέλει να ντροπιαστεί στο χωριό και είναι αποφασισμένη να αγοράσει το κρέας. Τελικά η βοήθεια θα έρθυει από εκεί που δεν το περιμένει.
Μια ταινία για τις παραδόσεις αλλά και την περηφάνια των ανθρώπων οι οποίοι θέλουν να φανούν αντάξιοί τους. Είναι σύνηθες οι τούρκοι κινηματογραφιστές να στρέφονται σε τέτοια θέματα, κι ακόμη περισσότερο να έχουν παιδιά σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Κα ι η αλήθεια είναι πως τα καταφέρνουν περίφημα, όπως συμβαίνει και σε αυτήν την περίπτωση. Ο Αταμάν μας δίνει μια ανάγλυφη εικόνα τη ζωή στο χωριό, τις συνήθειες, την καθημερινότητα των ανθρώπων. Μεστός και συγκροτημένος σκηνοθετεί χωρίς τίποτε να περισσεύει αλλά και χωρίς να κάνει την υπέρβαση. Οι ερμηνείες του Μερτ Ταστάν και της Σιλά Λάρα Τζαντούρκ, στους ρόλους των δύο παιδιών, είναι εκπληκτικές. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)
«Δίπλα της» (At li layla), του Άσαφ Κορμάν (ΙΣΡΑΗΛ): Η Σέλι ζει με την αδελφή της Γκάμπι, η οποία πάσχει από πνευματική υστέρηση. Τη φροντίζει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά αναγκάζεται κάποιες ώρες την ημέρα, να την αφήνει μόνη της επειδή εργάζεται. Τελικά βρίσκει ένα ίδρυμα όπου η Γκάμπι φιλοξενείται τις ώρες που η Σέλι βρίσκεται στη δουλειά της. Η σχέση της με ένα συνάδελφό της, τον Ζόχαρ και η απόφαση να μείνουν μαζί, αρχίζει να δημιουργεί νέα δεδομένα στην καθημερινότητα των δύο αδελφών. Όμως ο Ζόχαρ έχει κάθε διάθεση να βοηθήσει και δείχνει πως νοιάζεται κι αυτός για την Γκάμπι. Όμως ξαφνικά όλα θα αλλάξουν.
Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη από το Ισραήλ, μια ταινία που υμνεί την αληθινή αγάπη και τις δυσκολίες της. Ο σκηνοθέτης δημιουργεί ένα φιλμ τόσο αληθινό που είναι σα να ζει μέσα του. Όλα όσα συμβαίνουν είναι απολύτως φυσικά, ρεαλιστικά, τρυφερά και σκληρά μαζί. Οικοδομεί τους χαρακτήρες του προσεκτικά, δεν τους εξιδανικεύει, αλλά τους κρατά μέσα σε αληθινά ανθρώπινα όρια. Και κρατά το καλύτερο στο φινάλε, όπου έρχεται η ανατροπή της κορύφωσης με έναν πολύ πικρό τρόπο. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)
«Dark illusion», του Μάνου Καρυστινού: Ο Άλκης, φωτογράφος στο επάγγελμα, ζει με τη δικηγόρο μητέρα του και τον αλκοολικό πατέρα του. Όταν αναλαμβάνει μια δουλειά, αποφασίζει να νοικιάσει ένα σπίτι και να μείνει μόνος του. Η δουλιεά που έχει αναλάβει μαζί με δυο φίλους και συνεργάτες τους, είναι ένα πρότζεκτ με θέμα τα τροχαία δυστυχήματα. Όμως αρχίζουν να συμβαίνουν διάφορα ανεξήγητα πράγματα, μυστικά αποκαλύπτονται και κανείς δε γνωρίζει που βρίσκονται τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.
Ο Καρυστινός σκηνοθετεί ένα ψυχολογικό θρίλερ με ελάχιστα χρήματα. Είναι μια δουλειά εντελώς «χειροποίητη», θα μπορούσαμε να πούμε, κάτι που είναι εμφανές. Η ταινία θυμίζει αντίστοιχα χολιγουντιανά θρίλερ, αλλά μόνο στο επίπεδο της ιδέας και όχι της παραγωγής. Και το σημειώνω αυτό επειδή η σεναριακή ιδέα είναι πολύ καλή, αλλά όχι και η πραγματοποίησή της. Ο σκηνοθέτης βάζει υψηλά στάνταρ και δεν καταφέρνει να τα πιάσει. Σίγουρα όμως αγαπάει το ρίσκο. Κι αυτό οφείλω να του το αναγνωρίσω. Πιάνει μια ιδέα, μαζεύει τους φίλους του κι αρχίζουν να την πραγματοποιούν. Ε, λοιπόν, γι’ αυτό και μόνο αξίζει χίλια μπράβο. Γιατί το σινεμά πρώτα απ’ όλα χρειάζεται τσαγανό, κι ο Μάνος Καρυστινός το διαθέτει. Έκανε το πρώτο βήμα, εκτέθηκε και τώρα είναι έτοιμος για το επόμενο που θα είναι και πιο ώριμο. (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s