«IDA»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 2/11/2014)

ida

Μικρή πολωνική ιστορία

Η Άννα μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο μαζί με καλόγριες και προορίζεται και η ίδια να ορκιστεί και να αφιερωθεί στο Θεό. Πριν από την ορκωμοσία της, της δίδεται άδεια για να συναντήσει τη θεία της Βάντα, αδελφή της μητέρας της. Η Βάντα, πιστή κομμουνίστρια, αποκαλύπτει στη θεοσεβούμενη ανιψιά της πως είναι Εβραία, το όνομα της είναι Ίντα και η οικογένειά της δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου από κάποιους πολωνούς καθολικούς. Αναζητώντας τον τόπο που έχουν ταφεί, η Ίντα θα γνωρίσει έναν κόσμο έξω από το μοναστήρι και θα προσπαθήσει να γευτεί πράγματα που δεν ήξερα καν ό,τι υπάρχουν.
Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα διαμάντι του πολωνέζικου κινηματογράφου, μια ταινία που πατάει στις γερές βάσεις μιας μεγάλης κινηματογραφικής σχολής. Ο Πάβελ Παβλικόφσκι, με την «Ίντα», ξετυλίγει μια άγνωστη πτυχή της ιστορίας της πατρίδας του, που έχει να κάνει με τις σχέσεις Εβραίων και Καθολικών στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με μία ασπρόμαυρη και υψηλής αισθητικής φωτογραφία, ο Παβλικόφσκι αφηγείται την πορεία της νεαρής Ίντα στη συνάντησή της με μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα σε σχέση με όσα έχει βιώσει μέχρι τότε στη ζωή της. Εκεί δε που ο πολωνός σκηνοθέτης παραδίδει μαθήματα κινηματογραφικής ευφυΐας είναι το τέλος, στο οποίο δεν έρχεται η ανατροπή, αλλά ανατρέπεται… η αναμενόμενη ανατροπή. Αν σας μπέρδεψα θα αντιληφθείτε τι εννοώ βλέποντας την ταινία
Με δύο εξαιρετικές ερμηνεύτριες, την Αγκάτα Κούλεζα και την Αγκάτα Τσεμπουκόφσκα, οι οποίες κατορθώνουν να διεισδύσουν και να ξεδιπλώσουν τους χαρακτήρες που ερμηνεύουν, με μία σκηνοθεσία λιτή, χαμηλών τόνων αλλά ισχυρών κραδασμών και δυνατών χαρακτήρων, ο Πάβελ Παβλικόφσκι αποδεικνύεται άξιος συνεχιστής των μεγάλων συμπατριωτών του, Βάιντα, Ζανούσι, Κισλόφσκι.
Ο Παβλικόφσκι γεννήθηκε στη Βαρσοβία. Σπούδασε λογοτεχνία και φιλοσοφία στο Λονδίνο και στην Οξφόρδη και ξεκίνησε να κάνει ταινίες στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Στην πρώιμη δουλειά του συγκαταλέγονται ντοκιμαντέρ για το BBC. To 1998 πέρασε στη μυθοπλασία, με την ταινία «Twockers» που γύρισε για την τηλεόραση μαζί με τον Ίαν Ντάνκαν. Ακολούθησαν δύο μεγάλου μήκους ταινίες, το «Τελευταίο καταφύγιο» και το «Ερωτικό καλοκαίρι», σε δική του σκηνοθεσία και σενάριο, που κέρδισαν βραβεία BAFTA και πολλά άλλα βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ. Το «Τελευταίο καταφύγιο» κέρδισε τον Χρυσό Αλέξανδρο στο 41ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2000.
Η ταινία προβάλλεται στο πρόγραμμα Βραβεία Λουξ, του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, την Τετάρτη 5 Νοεμβρίου, στις 15.00, στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης.
Στρά. Κερ

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s