XENIA

(αναδημοσίευση από το http://www.alterthess.gr)

Ο δρόμος προς την ενηλικίωση

normal_Xenia (22)

Του Στράτου Κερσανίδη

Συνήθως ένας θάνατος σηματοδοτεί μια νέα αρχή. Κάποιες φορές απελευθερώνει τις δυνάμεις που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος ο οποίος αναγκάζεται να αγωνιστεί μετρώντας τις αντοχές του.
Ο θάνατος της μητέρας του 16χρονου Ντάνι και του 18χρονου Οδυσσέα αναγκάζει τα δύο παιδιά να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Έτσι ξεκινούν ένα μακρινό ταξίδι για να ανακαλύψουν τον πατέρα τους ο οποίος τους είχε εγκαταλείψει πριν από χρόνια. Είναι δυο ξένοι αφού η μητέρας τους ήταν Αλβανίδα κι αυτό που τους χρειάζεται είναι η πολυπόθητη ελληνική ιθαγένεια που μόνον ο πατέρας τους μπορεί να τους προσφέρει.
Ο Ντάνι, είναι ένα παιδί με αχαλίνωτη φαντασία, ατίθασος κι ομοφυλόφιλος. Ο Οδυσσέας, ο μεγάλος αδελφός, έχει ταλέντο στο τραγούδι, είναι πιο προσγειωμένος από τον αδελφό του και έχει αναλάβει να τον προστατεύει. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον και μαζί ξεκινούν ένα ταξίδι για αναζήτηση της ταυτότητας τους, ένα ταξίδι ενηλικίωσης μέσα σε έναν, όχι πάντοτε φιλόξενο κόσμο.
Η ταινία «Xenia», του Πάνου Κούτρα, δεν αποτελεί παρά τη φυσική συνέχεια στο έργο ενός πολύ ιδιαίτερου και πολύ σημαντικού σκηνοθέτη. Δεν είναι τυχαίο που η ταινία, η οποία προβλήθηκε το Μάιο στο Φεστιβάλ των Κανών, πήρε διανομή και προβλήθηκε τον Ιούνιο σε 50 αίθουσες στη Γαλλία! Τώρα που ήρθε η ώρα να προβληθεί και στην Ελλάδα κουβαλά ήδη μαζί της ένα μύθο που συνοδεύεται από θετικές κριτικές.
Ο Πάνος Κούτρας σκηνοθετεί με φρεσκάδα. Η κινηματογράφησή του δε χαρακτηρίζεται από κανενός είδους άγχος να αποδείξει οτιδήποτε αλλά από σιγουριά γι’ αυτό που θέλει να κάνει. Κι αυτό φαίνεται από το τελικό αποτέλεσμα που αφενός τον δικαιώνει ως σκηνοθέτη αφετέρου ικανοποιεί τους θεατές. Και δεν είναι καθόλου εύκολο το τελευταίο, αν αναλογιστούμε τη μεγάλη επιτυχία της προηγούμενης ταινίας του, της «Στρέλλας», κάτι που τον έβαζε μπροστά σε μεγάλες ευθύνες που πήγαζαν από τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί στο κοινό.
Σε σκηνοθετικό σημείωμά του, ο Πάνος Κούτρας, λέει, μεταξύ άλλων: «Σε μια χώρα όπου ισχύει ακόμη το δίκαιο «του αίματος», και όχι αυτό «του εδάφους», o Ντάνυ και ο Οδυσσέας είναι ξένοι. Και σαν ξένοι μεγαλώνουν και ενηλικιώνονται στην Ελλάδα της κρίσης, των βίαιων αλλαγών, του ρατσισμού.
Τα δύο αδέρφια θα μπορούσαν, ωστόσο, να ζουν σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης ή του κόσμου. Σαν τόσους άλλους που βρίσκονται χωρίς πατρίδα, παγιδευμένοι σε ένα νομικό κενό, στερούμενοι βασικών δικαιωμάτων. Σε ένα κόσμο που αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες και να παραδεχτεί τα λάθη του, που αρνείται να ανταλλάξει τη φρούδα σιγουριά του παρελθόντος με την αβεβαιότητα του μέλλοντος. Ένα κόσμο που αρνείται να ενηλικιωθεί. (…)Καθώς περιπλανώνται σε μία χώρα που μοιάζει να βρίσκεται σε κατάσταση σοκ μετά από ένα ισχυρό χτύπημα, τα δύο αδέρφια θα αναμετρηθούν με τις αντοχές και τις φοβίες τους, θα συναντήσουν εχθρούς και φίλους και θα έρθουν αντιμέτωποι με τον άγνωστο εαυτό τους όπως και με τον κόσμο που ποτέ δεν διάλεξαν να ζήσουν».

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s