«ΜΑΥΡΟ ΨΩΜΙ» και άλλες νέες ταινίες, έως 3/6/2014

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 1/6/2014)

Η φαντασία ως διέξοδος

negreΌσοι είχαμε εντυπωσιαστεί από το «Λαβύρινθο του Πάνα», του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, μπορούμε να περιμένουμε το ίδιο και από την ταινία «Μαύρο ψωμί» (Pa negre), του Ογούστι Βιγιαρόνγκα.
Λίγο μετά τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, σε ένα χωριό στην κεντρική Καταλονία, ο 11χρονος Αντρέου ζει σε ένα αγρόκτημα. Η οικογένειά του ανήκει στους ηττημένους κι έτσι, όταν θα γίνει ένα διπλό φονικό στο δάσος, η αστυνομία εύκολα θα θεωρήσει ύποπτο τον Φαριόλ, πατέρα του Αντρέου. Όμως ο μικρός έτυχε να είναι αυτόπτης μάρτυρα στο φόνο και προσπαθεί να ανακαλύψει τον πραγματικό ένοχο και να σώσει τον πατέρα του.
Φυλακισμένος ο «κόκκινος» Φαριόλ, δεν μπορεί να βοηθήσει την οικογένειά του και η γυναίκα του προσπαθεί να τα βγάλει πέρα εργαζόμενη στα υφαντουργεία.
Ένας παλιός φόνος σκιάζει τη ζωή του χωριού. Ο Αντρέου προσπαθεί να λύσει το μυστήριο μέσα από μύθους, κρυμμένα μυστικά και αυθαιρεσίες. Μαζί με την ανάπηρη ξαδέλφη του, τη Νούρια, προσπαθούν να ξεφύγουν από την πραγματικότητα και βυθίζονται σε έναν φανταστικό κόσμο. Έναν κόσμο που για το αγόρι είναι η σύνδεσή του με την σκληρή πραγματικότητα. Ο Αντρέου για να επιβιώσει πρέπει να επινοήσει τρόπους μετάβασης από το στρατόπεδο των νικημένων σε εκείνο των νικητών, σε μια χώρα που με δυσκολία περνά από τον παραλογισμό του εμφυλίου πολέμου, στον παραλογισμό μιας μακροχρόνιας δικτατορίας.
Πρόκειται για την πρώτη καταλανική ταινία η οποία κέρδισε με το βραβείο Γκόγια καλύτερης ταινίας. Συνολικά το «Μαύρο ψωμί», μέρδισε 13 βραβεία Γκαουντί, 9 βραβεία Γκόγια, βραβείο γυναικείας ερμηνείας, για τη Νόρα Νάβας, στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν και, φυσικά, ήταν η επίσημη πρόταση της Ισπανίας για το Ξενόγλωσσο Όσκαρ.
Σ.Κ.

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
«Λευκός ελέφαντας» (Elefante blanco), του Πάμπλο Τραπέρο: Λευκός Ελέφαντας, αποκαλείται ένα μισοτελειωμένο νοσοκομείο στις παρυφές του Μπουένος Άιρες, κοντά στην παραγκούπολη Βίγια Βίρτζιν, στο οποίο διάφοροι άστεγοι έχουν βρει καταφύγιο. Ο Τζούλιαν και ο Νίκολας, δύο καθολικοί παπάδες, βοηθούν τους φτωχούς της περιοχής. Ο Νίκολας, γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας κάποιων ανθρώπων από παραστρατιωτικούς και μετά από αυτό αποφασίζει να βοηθήσει τον Τζούλιαν στον αγώνα του για να κατασκευαστεί το νοσοκομείο. Στο μεταξύ όμως, γνωρίζεται με μια νεαρή κοινωνική λειτουργό, η οποία δε συμμερίζεται την πίστη του, καθώς είναι άθεη. Παρόλα αυτά υποκύπτει στη φύση του ενώ δοκιμάζεται η πίστη του. Γύρω τους η βία κλιμακώνεται και η κυβέρνηση, παρά τον αγώνα τυων δύο ιερέων, αποφασίζει να μην προχωρήσει στην ολοκλήρωση της κατασκευής του νοσοκομείου. Η κατάσταση βρίσκεται στα όρια ενώ οι άνθρωποι υποφέρουν. Μια πολύ δυνατή κοινωνική ταινία, που μοιάζει με ντοκιμαντέρ, «ντυμένη» με τη θαυμάσια μουσική του Μάικλ Νάιμαν.
«Brick mansions», του Καμίλ Ντελαμάρε: Το Μπρικ Μάνσιος, ένα συγκρότημα εγκαταλειμμένων πολυκατοικιών στο Ντιτρόιτ, είναι μια επικίνδυνη περιοχή η οποία προσφέρεται μόνο για πολύ σκληρούς ανθρώπους. Οι αρχές της πόλης αδυνατούν να τα βάλουν με τους κατοίκους της περιοχής. Κι αποφασίζουν να υψώσουν ένα τείχος για χωρίζει τους καλούς από τους κακούς. Σ’ αυτό το απομονωμένο τμήμα της πόλης, ο βαρόνος ναρκωτικών Τρεμέιν, μετά από την τελευταία του εντυπωσιακή ληστεία βρίσκεται πλέον, επισήμως, στο στόχαστρο του μυστικού αστυνομικού Ντέιμιαν Κόλιερ Στα χέρια των κακοποιών βρίσκεται μια βόμβα η οποία μπορεί να τινάξει στον αέρα ολόκληρη την πόλη, ο αστυνομικός πρέπει να δράσει άμεσα. Ταινία έντονης δράσης στην οποία πρωταγωνιστεί ο αδικοχαμένος Πολ Γουόκερ. Πρόκειται για ριμέικ της γαλλικής ταινίας του Πιέρ Μορέλ, «Περιοχή 13» (Banlieue 13), που γυρίστηκε το 2004.
«Δυο μέρες στη Νέα Υόρκη» (Two days in New York), της Ζουλί Ντελπί: Η Μαριόν ζει στη Νέα Υόρκη, με το σύντροφό της Μίνγκους, τα δύο τους παιδιά από προηγούμενες σχέσεις τους, και μια γάτα. Ενώ η Μαριόν ετοιμάζει για μια έκθεση φωτογραφίας, φθάνουν στη Νέα Υόρκη για τα εγκαίνια, ο πατέρας της, Ζανό, η αδελφή της Ροζ με το φίλο της και πρώην εραστή της Μαριόν, Μανού. Η συγκατοίκηση των τριών νεοαφιχθέντων με τον μιας εντελώς διαφορετικής κουλτούρας νεοϋρκέζο Μίνγκους, δημιουργεί καταστάσεις εκρηκτικές και συνάμα κωμικές.
«Malecifent», του Ρόμπερτ Στρόμπεργκ: Περιπέτεια φαντασίας η οποία διηγείται την άγνωστη ιστορία της Κακιάς Μάγισσας που καταράστηκε την Ωραία Κοιμωμένη στην ταινία του της Ντίσνεϊ του 1959. Η Maleficent μια πανέμορφη και αγνή νεαρή κοπέλα μεγαλώνει στο δάσος, και η ζωή της είναι ειδυλλιακή. Όμως ένα απειλητικό στράτευμα εισβάλλει στο βασίλειο και η Maleficent αποδεικνύεται η πιο δυνατή προστάτιδα της πατρίδας της. Όμως προδομένη, η Maleficent γίνεται σκληρή και εκδικητική. Έτσι, θα καταραστεί τη νεογέννητη κόρη του νέου βασιλιά αλλά στην πορεία όμως θα συνειδητοποιήσει ότι το μικρό κορίτσι μπορεί να εξασφαλίσει την ειρήνη στο βασίλειο και ίσως και την πραγματική ευτυχία της ίδιας της Maleficent.
    Σινεφίλ

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s