«SUZANNE»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 16/5/2014)

Βιώνοντας το βάρος της απώλειας

suzanne

Του Στράτου Κερσανίδη

Δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος να μην έχει βιώσει ή να μην πρόκειται να βιώσει την απώλεια. Ως τέτοια θεωρείται το χάσιμο, άρα η έλλειψη, ενός αντικειμένου, ενός ανθρώπου, ενός συναισθήματος, ενός οράματος. Άρα, υπάρχουν, πολλά διαφορετικά είδη απώλειας, διαφόρων διαβαθμίσεων. Γιατί άλλο είναι να χάσει κάποιος τα κλειδιά του σπιτιού του κι άλλο ένα αγαπημένο του πρόσωπο. Και τα πράγματα αρχίζουν, βέβαια, να γίνονται πιο περίπλοκα και να απαιτούν συχνά τη συνδρομή ειδικού, όταν πρόκειται για απώλεια ενός συναισθήματος ή ενός οράματος. Βέβαια δεν είναι σπάνιο, να ακολουθείται το φαινόμενο του ντόμινο, δηλαδή η απώλεια ενός ανθρώπου να οδηγήσει στην απώλεια συναισθημάτων, ή η απώλεια (ματαίωση) ενός οράματος να οδηγήσει στην απώλεια συναισθημάτων ή ανθρώπων. Το σίγουρο είναι πως η απώλεια λειτουργεί πολυεπίπεδα και με τρόπο πολυδιάστατο, τη συναντάμε συνεχώς στην καθημερινότητα μας και επηρεαζόμαστε από αυτήν.
Πολλοί παρομοιάζουν κάθε απώλεια ως «ένα μικρό θάνατο, ενός κομματιού του εαυτού μας», και δεν έχω επιχειρήματα, ούτε έχω τη διάθεση, να αντικρούσω αυτή την άποψη. Ο μικρός αυτός, λοιπόν, θάνατος, λένε οι ψυχολόγοι, επιφέρει μια αλλαγή στα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις λειτουργίες μας. Και τα αποτελέσματα μπορεί να είναι αρνητικά αλλά μακροπρόθεσμα, μπορεί να είναι και θετικά.
Επειδή δεν έχω καμία πρόθεση να μετατρέψω τη σελίδα του κινηματογράφου σε σελίδα απλών μαθημάτων ψυχολογίας, περιορίζομαι σε αυτήν την, μάλλον μακροσκελή, εισαγωγή. Η οποία βέβαια δεν έγινε τυχαία, ούτε επειδή έχω απωθημένα. Έγινε επειδή η ταινία της Κατέλ Κιγιεβερέ, «Suzanne», αναπτύσσεται, κατά τη γνώμη μου, γύρω από την απώλεια, ή μάλλον, γύρω από μια σειρά απώλειες.
Η Σουζάν και η μεγαλύτερή της αδελφή Μαρία, μαθήτριες στο δημοτικό, ζουν με το Νικολά, τον πατέρα τους. Η μητέρα έχει πεθάνει, άρα η ιστορία ξεκινά με μία απώλεια. Τα δυο κορίτσια, παρά το διαφορετικό του χαρακτήρα τους, είναι πολύ αγαπημένα και στηρίζουν η μία την άλλη. Τις συναντούμε ξανά στην εφηβεία, με τη Σουζάν να είναι έγκυος. Πέντε χρόνια μετά, ο γιος της ο Τσάρλι, ζει με την οικογένεια και με έναν πατέρα ο οποίος δεν εμφανίζεται και δεν αναφέρεται καθόλου. Να ακόμη μια απώλεια. Όταν η Σουζάν θα γνωρίσει το Ζουλιέν, έναν μικροκακοποιό τον οποίο ερωτεύεται, θα βρεθεί μετά από λίγο μπροστά σε ένα δίλημμα. Εκείνος πρέπει να φύγει στο εξωτερικό κι εκείνη πρέπει να διαλέξει αν θα φύγει μαζί του ή αν θα παραμείνει με την οικογένειά της. Ό,τι κι αν διαλέξει θα υποστεί ακόμη μια απώλεια. Τελικά φεύγει με το Ζουλιέν και έπειτα από λίγο καιρό τη βλέπουμε στη φυλακή επειδή πήρε μέρος σε μια ληστεία μαζί του. Αλλεπάλληλες απώλειες. Η Σουζάν χάνει και τον αγαπημένο της αλλά χάνει και το γιο της, την αδελφή της, τον πατέρα της. Την ίδια στιγμή ο Τσάρλι χάνει τη μητέρα του αλλά χάνει και τον παππού του και τη θεία του, καθώς έχει δοθεί σε ανάδοχη οικογένεια.
Όμως η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Η Σουζάν μετά την αποφυλάκισή της επιστρέφει κοντά στην αδελφή της και τον πατέρα της, εργάζεται και επισκέπτεται το γιο της στη νέα του οικογένεια. Όμως ο Ζουλιέν εμφανίζεται ξανά. Φεύγει πάλι μαζί του, αποκτούν μαζί ένα κοριτσάκι αλλά εκείνος την μπλέκει σε νέα βρωμοδουλειά και η κοπέλα καταλήγει για μια ακόμη φορά στη φυλακή, μαζί με το παιδί της. Όμως ο χορός της απώλειας δε σταματά εδώ.
Συγκινητική; Ναι, είναι συγκινητική. Η Κατέλ Κιγιεβερέ πλάθει μια ιστορία που βρίσκεται μέσα το πλαίσιο της πραγματικότητας. Όλα όσα συμβαίνουν δεν είναι καταστάσεις απίθανες γι’ αυτό και πιο κοντινές μας άρα και πιο συγκινητικές.
Όμως, δεν είναι δακρύβρεκτες, δεν είναι τραβηγμένες ώστε να μας ταράξουν συναισθηματικά. Καθημερινές ζωές, καθημερινών ανθρώπων, που ζουν απλά και αγαπούν την οικογένειά τους.
Η σκηνοθέτιδα «χτίζει» το χαρακτήρα της Σουζάν, την εντάσσει μέσα στο οικογενειακό της περιβάλλον, το περιβάλλον της απώλειας. Κρατάει θαυμάσια την ανθρώπινη προσέγγιση και, φυσικά, τα ανθρώπινα μέτρα των ηρώων της. Το φινάλε εμπεριέχει τη συμφιλίωση, την αποδοχή και την αισιοδοξία. Είναι η περίπτωση που οι απώλειες, μακροπρόθεσμα, μπορεί να έχουν θετικά αποτελέσματα, αφού οδηγήσουν στην εσωτερική ισορροπία. Αυτό δηλαδή που συνέβη με τη Σουζάν.
Η ταινία προβλήθηκε στο 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και κέρδισε τον Αργυρό Αλέξανδρο, το βραβείο γυναικείας ερμηνείας για την Σάρα Φορεστιέ και το βραβείο καλλιτεχνικής επίτευξης για τον ηθοποιό Φρανσουά Νταμιάν. Τέλος, η Αντέλ Ενέλ, κέρδισε το βραβείο Σεζάρ β΄ γυναικείου ρόλου.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s