Ακόμη τρεις ελληνικές ταινίες

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 4/5/2014)

Μέχρι την ερχόμενη Τετάρτη, 7 Μαίου, θα προβάλονται και τρεις ελληνικές ταινίες.

Στο νήμα

Στο νήμα

«Το χαμένο σήμα της δημοκρατίας»: Ντοκιμαντέρ στο οποίο ο Γιώργος Αυγερόπουλος καταγράφει τα γεγονότα που ακολούθησαν το κλείσιμο της ΕΡΤ. Ένα πρωτοφανές γεγονός που δεν ήταν απλά το κλείσιμο ενός τηλεοπτικού σταθμού, ούτε οι χιλιάδες απολυμένοι. Πάνω απ’ όλα ήταν, ένα χτύπημα στην καρδιά της Δημοκρατίας. Ο Αυγερόπουλος παρακολουθεί τα όσα συνέβησαν, το μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης που ακολούθησε την άθλια ανακοίνωση του κλεισίματος της ΕΡΤ από τον κ. Κεδίκογλου με μια ιδιαίτερη ματιά που πέρα από πολιτική είναι και ανθρώπινη.
«Goldfish»: Ταινία του Θάνου Τσαβλή που είδαμε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ένας μοναχικός άνδρας καταζητείται επειδή επιτέθηκε σε αστυνομικούς. Ζούμε σε μια εποχή κρίσης που έχει επιστρέψει η θανατική ποινή και έχει καθιερωθεί το κυνήγι επικηρυγμένων. Υπάρχουν και διάφοροι ακόμη χαρακτήρες οι οποίοι εμπλέκονται σε αυτό το αδιανόητο φιλμ-που είναι βγαλμένο από βιντεοπαιχνίδι, με έναν ήρωα ο οποίος πλακώνει τους πάντες στο ξύλο, θυμίζοντας Σιλβέστερ Σταλόνε και Τζακ Νόρις σε μία συσκευασία.
«Στο νήμα»: Ο Αλέξανδρος Παπανικολάου και η Έμιλυ Γιαννούκου, σε αυτήν την ταινία ντοκιμαντέρ παρουσιάζουν ένα πορτρέτο του Αλέξη Τσίπρα. Κινηματογραφώντας τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ από τον προεκλογικό αγώνα του Ιουνίου 2012 μέχρι την ημέρα που έκλεισε η ΕΡΤ, δίνουν μια εικόνα του ανθρώπου αλλά και της ιδεολογικής ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ, του πολιτικού χώρου που εκπροσωπεί. Την ταινία χαρακτηρίζει η νηφαλιότητα καθώς δεν υποκύπτει στην παγίδα της αγιογραφίας.
Οι σκηνοθέτες μιλώντας το Μάρτιο για την ταινία στο ραδιοσταθμό 93,4 στο κόκκινο» της Θεσσαλονίκης και στην εκπομπή «Με μια ομπρέλα κόκκινη», είχαν πει: «Προσπαθήσαμε να είμαστε όσο περισσότερο αντικειμενικοί γινότανε. Δε χρησιμοποιήσαμε αφήγηση. Είναι καθαρά παρατηρητικό και έχει και μια συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στην οποία απλά εκφράζει τα συναισθήματά του για όλη αυτή την περίοδο που έζησε. Επιλέξαμε το παρατηρητικό κομμάτι και όχι την αφήγηση για να μείνουμε όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικοί γίνεται. (…)
Ήταν όρος πως ό,τι τραβάμε είναι δικό μας και δεν υπάρχει καμία επέμβαση σε αυτό που κάνουμε. Αλλά δε χρειάστηκε να τεθεί καν αυτό με την έννοια ότι δεν επενέβη ποτέ, ούτε μας ζήτησε να επέμβει στο μοντάζ».
Στράτος Κερσανίδης

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s