ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ: Το μεγαλύτερο αστέρι

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 18/4/2014)

 

ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Του Στράτου Κερσανίδη

Ένας από τους μεγαλύτερους –αν όχι ο μεγαλύτερος-κινηματογραφικούς ήρωες είναι ο Ιησούς Χριστός. Μπροστά του ωχριούν κάθε είδους Σούπερμαν, Σπάιντερμαν και Άιρονμαν. Κι αυτό επειδή ο ιδρυτής του Χριστιανισμού, πέρα από τα εκατομμύρια πιστούς που έχει σε ολόκληρο τον κόσμο, έχει χρησιμοποιηθεί –και εξαιτίας αυτού- πάρα πολλές φορές στον κινηματογράφο. Όχι αυτός ο ίδιος, φυσικά, αλλά η ζωή του ή η υποτιθέμενη ζωή του.

Ως εκ τούτου προκύπτει πως ο Ιησούς είναι όντως το μεγαλύτερο αστέρι, σούπερ σταρ όπως έχει παρουσιαστεί και στην κινηματογραφική ροκ όπερα «Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Άστρο» (JesusChristSuperstar), που σκηνοθέτησε ο Νόρμαν Τζουίσον το 1973, με τη μεγαλειώδη μουσική του Άντριου Λόιντ Γουέμπερ και τους στίχους του Τιμ Ράις. Σημειώστε πως η ταινία έπεσε θύμα λογοκρισίας στην Ελλάδα, αφού μετά από κάποιες προβολές, αποσύρθηκε ως «προσβάλλουσα το θρησκευτικό αίσθημα».

Την ίδια τύχη είχε και η συγκλονιστική εκδοχή του Μάρτιν Σκορσέζε «Ο τελευταίος πειρασμός» (ThelasttemptationofChrist), του 1988. Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, η ταινία έπεσε κι αυτή θύμα της ελληνικής λογοκρισίας και της στενομυαλιάς των φανατικών θρησκόληπτων.

Η ταινία η οποία δεν έπεσε και ούτε ποτέ πρόκειται να πέσει θύμα λογοκρισίας είναι η 6,5 ωρών διάρκειας «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» (Jesusof  Nazareth), που γύρισε το 1977 ο Φράνκο Τζεφιρέλι. Μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας αλλά σαν φτιαγμένη για να διδάσκεται στο κατηχητικό, προβάλλεται ανελλιπώς κάθε χρόνο αυτές τις μέρες στην ελληνική τηλεόραση.

Και μιας και αναφερόμαστε στην τηλεόραση, μην περιμένετε τη Μεγάλη Εβδομάδα να σας δείξει τη «βέβηλη» και ξεκαρδιστική προσέγγιση του Τέρι Τζόουνς και της απίθανης ομάδας των Μόντι Πάιθον «Ένας προφήτης μα τι προφήτης» (ThelifeofBrian), που γυρίστηκε το 1979.

Όσο για το «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (IlvangelosecondoMatteo) που γύρισε το 1964 ο αιρετικός Πιέρ Πάολο Παζολίνι, ούτε κι αυτό είναι της ιδιαίτερης προτίμησης των καναλιών, αν και ο Παζολίνι κινηματογραφεί με εκπληκτικό τρόπο ακολουθώντας κατά γράμμα τα όσα αναφέρονται στο αποδιδόμενο στον Ματθαίο Ευαγγέλιο. Προσωπικά θεωρώ την ταινία του Παζολίνι ως την κορυφαία με θέμα τη ζωή του Ιησού. Η ποιητική οπτική του σκηνοθέτη ακολουθεί το ευαγγελικό κείμενο με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός θαυμαστού έργου τέχνης.

Ένας μεγάλος σκηνοθέτης, ο Νίκολας Ρέι, γύρισε το 1961 την ταινία «Ο βασιλεύς των βασιλέων» (Kingofkings). Ο Ρέι αφηγείται τη ζωή του Χριστού σε μια ταινία γυρισμένη σε σινεμασκόπ (αλήθεια, ξέρετε τι είναι αυτό;).

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον παρουσιάζουν και «Τα πάθη του Χριστού» (ThepassionoftheChrist), που σκηνοθέτησε ο Μελ Γκίμπσον το 2004. Πρόκειται για την εξιστόρηση των τελευταίων 12 ωρών της ζωής του Χριστού, για το μαρτύριό του, το οποίο απεικονίζεται με ιδιαίτερα σκληρό τρόπο –ρεαλιστικό, θα έλεγα- και ξεσήκωσε αντιδράσεις τόσο από καθολικούς όσο και εβραίους.

Ο υπονοούμενος Χριστός

Το 1957 ο Ζιλ Ντασέν μετέφερε στον κινηματογράφο το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».  Εδώ δεν έχουμε ως «ήρωα» τον Ιησού, αλλά την απεικόνιση των παθών του, ως έθιμο σε ένα χωριό στη Μικρά Ασία.

Σε 50 επεισόδια των 45 λεπτών, ο Βασίλης Γεωργιάδης μετέφερε με μεγάλη επιτυχία το ίδιο βιβλίο στην τηλεόραση το 1975-76. Το σίριαλ «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» μεταδόθηκε από την ΕΡΤ, που δεν υπάρχει πλέον!

Στην περίπτωση Καζαντζάκη-Ντασέν-Γεωργιάδη ο Ιησούς Χριστός δεν είναι το πρωταγωνιστικό πρόσωπο. Όμως η παρουσία του είναι έντονη. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε άλλες ταινίες, οι οποίες προβάλλονται τις μέρες αυτές, στις οποίες ο Χριστόςυπονοείται, δίνει το παρών δια της απουσίας του και μέσω άλλων ηρώων.

Τέτοιες είναι το «Quovadis» (1951), του Μέλβιν Λιρόι, διάρκειας 175 λεπτών, «Ο χιτώνας» (1953 – Therobe), του Χένρι Κόστνερ, ταινία νσταθμός στην ιστορία του σινεμά, με το Ρίτσαρντ Μπάρτον, «Σαλώμη» (1953 – Salome), του Γουίλιαμ Ντίτερλε, «Ο Δημήτριος και οι μονομάχοι» (1954 – Demetriusandthegladiators), του Ντέλμερ Ντέιβις, υποτιθέμενη συνέχεια του «Χιτώνα», ο μνημειώδης «Μπεν Χουρ» (1959 – BenHur), του Γούιλιαμ Γουάιλερ, η οποία κέρδισε 11 Όσκαρ, «Βαραββάς» (1961 – Barabbas), του Ρίτσαρντ Φλάισερ, με τον Άντονι Κουλίν στο ρόλο του ληστή που απελευθερώθηκε αντί του Χριστού.

Τέλος, ταινίες βασισμένες σε θέματα από την Παλαιά Διαθήκη, εντός του πνεύματος των ημερών, είναι «Οι 10 εντολές» (1956 – TheTenCommandments), του Σεσίλ ντε Μιλ, με τον Τσάρλτον Ίστον στο ρόλο του Μωυσή, «Η Βίβλος» (1966 – TheBible), του Τζον Χιούστον.

Και φυσικά, ο «Νώε» (Noah), του Ντάρεν Αρονόφσκι που προβάλλεται τις μέρες αυτές στους κινηματογράφους. Μια εντυπωσιακή, επική ταινία που μπορείτε να δείτε και σε 3D.

Καλή Ανάσταση και καλή δύναμη για τους αγώνες που έρχονται!

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s