16ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΛΟΝΙΚΗΣ

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 23/3/2014)

Ανθρωπογεωγραφία

Ανθρωπογεωγραφία

Αποτυπώνοντας την καθημερινότητα και τη μνήμη

Του Στράτου Κερσανίδη

Ενώ το 16ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης «Εικόνες του 21ου αιώνα» ολοκληρώνεται σήμερα το βράδυ, μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (Τετάρτη πρωί), φαίνεται πως ο στόχος ο αριθμός των θεατών να ξεπεράσει τις περσινές 45.000, μάλλον δε θα επιτευχθεί. Κι αυτό επειδή, χωρίς οι προβολές να γίνονται σε άδειες αίθουσες δεν παρατηρείται η κοσμοσυρροή των προηγούμενων χρόνων.

 

Όσον αφορά δε, τις ίδιες τις ταινίες, νομίζω πως το πρόγραμμα κινείται σε ικανοποιητικά επίπεδα. Το πλέον ενδιαφέρον είναι πως ένας σημαντικός αριθμός ελληνικών ταινιών, επικεντρώνεται σε θέματα καθημερινότητας ή ιστορικής μνήμης με κοινό τους γνώρισμα μία πολιτική – κοινωνική ματιά. Χαρακτηριστικά δε θα αναφέρω παρακάτω κάποιες από τις ταινίες που είχα την ευκαιρία να δω τις μέρες αυτές.

 

Οι Σκουριές στη Χαλκιδική και η Κερατέα, αποτελούν δύο σημεία αντίστασης στο χάρτη στη χώρα μας. Δύο περιοχές που οι κάτοικοι αποφάσισαν αν συγκρουστούν με την κεντρική εξουσία και με τις επιλογές της, προκειμένου να προασπίσουν τον τόπο τους από την καταστροφή και μαζί τις ζωές τους και τις ζωές των παιδιών τους. Κι αν στη δεύτερη περίπτωση ο αγώνας έληξε νικηφόρα για το κίνημα αντίστασης, στην πρώτη ο αγώνας συνεχίζεται και φαίνεται πως θα είναι μακρύς και δύσκολος.

 

Στο «Χρυσό δάσος», λοιπόν, του Στρατή Βογιατζή, παρακολουθούμε τις αγωνίες και τους αγώνες των κατοίκων της Βόρειας Χαλκιδικής, μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που ζει από επιλογή του, μέσα στο δάσος και ζει από αυτό. Ο Γιώργος Καλυβάς βλέπει το περιβάλλον να καταστρέφεται, μερικά μέτρα μακριά από το κτήμα του, από τις δραστηριότητες της εταιρίας Ελληνικός Χρυσός.

 

Στην «128 Κερατέα: Μια πραγματική ιστορία», οι Βάιος Σύρρος και Γρηγόρης Οικονομίδης, αφηγούνται μέσα από «πολεμικές» εικόνες και ζωντανές αφηγήσεις των κατοίκων-πρωταγωνιστών, τη μάχη εναντίον της κατασκευής ΧΥΤΑ στην περιοχή Οβριόκαστρο της Κερατέας. Δυναμική σκηνοθεσία, ισορροπημένη αφήγηση, σαφής άποψη.

 

Για την έννοια της; Αλληλεγγύης αλλά και την προσωπική στάση του καθενός απέναντι στην κρίση, μιλά ο Στάθης Γαλαζούλας στην ταινία «Ο άλλος άνθρωπος». Ο σκηνοθέτης με περίσσια ευαισθησία παρακολουθεί τον Κωνσταντίνο Πολυχρονόπουλο και τους εθελοντές του που έχου στησει τη φορητή κουζίνα, που μαγειρεύει στους δρόμους της Αθήνας και προσφέρει φαγητό στους ανθρώπους που έχουν πληγεί από την κρίση αλλά και σε όσους θέλουν να φάνε παρέα με άλλους ανθρώπους.

 

Ο Αλέξανδρος Παπανικολάου και η Έμιλυ Γιαννούκου, στην ταινία «Στο νήμα» παρουσιάζουν ένα πορτρέτο του Αλέξη Τσίπρα. Κινηματογραφώντας τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΑ από τον προεκλογικό αγώνα του Ιουνίου 2012 μέχρι την 11 Ιουνίου 1013 που έκλεισε η ΕΡΤ, δίνουν μια εικόνα του ανθρώπου αλλά και της ιδεολογικής ταυτότητας του πολιτικού χώρου που εκπροσωπεί. Την ταινία χαρακτηρίζει η νηφαλιότητα καθώς δεν υποκύπτει στην παγίδα της αγιογραφίας.

 

Στις ΗΠΑ την περίοδο του 1913-14 μας μεταφέρει ο Νικόλαος Βεντούρας με την ταινία «Παλικάρι (Ο Λούης Τίκας και η σφαγή του Λάντλοου)». Ο σκηνοθέτης μας φέρνει σε επαφή με το συνδικαλιστικό κίνημα στις ΗΠΑ, και ειδικότερα σε εκείνο των μετανσατών μεταλλωρύχων, ηγετική μορφή του οποίου υπήρξε ο έλληνας μετανάστης Λούης Τίκας (Ηλίας Σπαντιδάκης). Ο Τίκας δολοφονήθηκε από άνδρες της Εθνοφρουράς η οποία επιχείρησε να κάμψει την μεγάλη απεργία που έγινε στο Λάντλοου του Κολοράντο με αποτέλεσμα πολλούς νεκρούς.

 

Εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι το ντοκιμαντέρ ¨»Θηλειά» του Βασίλη λουλέ. Ο σκηνοθέτης, συνομιλεί με τον Λευτέρη Ρίζο, κάτοικο Μονοδεντρίου Ιωαννίνων, ο οποίος έπαιξε στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, που ο γυρίστηκε εκεί το 1969. Πολύ καλή δουλειά η οποία μέσα σε 12 λεπτά κατορθώνει να δώσει το κλίμα μιας εποχής.

 

Στη «φαντασμαγορία της ήττας» η Αναστασία Χριστοφορίδου, σκιαγραφεί το έργο και την προσωπικότητα ενός νέου εικαστικού καλλιτέχνη του Γιώργου Τζινούδη. Ένα πολύ καλό πορτρέτο που η σκηνοθέτιδα προσεγγίζει μέσω του ζωγραφισμένου από τον ίδιο αυτοκινήτου του καλλιτέχνη, το οποίο χρησιμοποιείται ως αφηγηματικό όχημα του ντοκιμαντέρ.

 

Πολύ καλό, αν και κάπως μεγάλης διάρτκειας, και το ντοκιμαντέρ «Παναγιώτης Τέτσης, Παίζοντας με τα χρώματα» του Γιάννη Βαμβακά. Ο σκοπός της ταινίας είναι η προβολή της ζωής και του έργου του μεγάλου αυτού έλληνα ζωγράφου, κάτι που επιτυγχάνεται απόλυτα.

 

Θα κλείσω με δυο λόγια για την ταινία της Κλερ Σιμόν, «Ανθρωπογεωγραφία». Η γαλλίδα σκηνοθέτιδα κινηματογραφεί συνομιλίες της με διάφορους ανθρώπους στο Σιδηροδρομικό Σταθμό του Βορά στο Παρίσι. Οι άνθρωποι αφηγούνται ιστορίες από τη ζωή τους και το τελικό συμπέρασμα είναι πως κανείς από όσους έχει μιλήσει η Σιμόν, δεν είναι… γάλλος, γεννημένος στη Γαλλία.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s