16ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

 

(αναδημοσίευση από το http://www.alterthess.gr)

Το μέλλον του κινηματογράφου είναι η σύνδεσή του με την πραγματικότητα

 

eipidis

Του Στράτου Κερσανίδη

 

«Το μέλλον του κινηματογράφου είναι η σύνδεσή του με την πραγματικότητα», είπε ο διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, κ. Δημήτρης Εϊπίδης, παρουσιάζοντας την περασμένη Τρίτη το πρόγραμμα του 16ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης «Εικόνες του 21ου Αιώνα». Επί πλέον ο κ. Εϊπίδης έθεσε ως στόχο της φετινής διοργάνωσης, την αύξηση των θεατών που πέρυσι έφτασαν τις 45.000.

 

Με την ταινία της Νάστια Ταράσοβα «Λίναρ», από τη Ρωσία, θα ξεκινήσουν αύριο Παρασκευή, οι επίσημες προβολές του φεστιβάλ. Μια ευαίσθητη ταινία η οποία καταγράφει το ταξίδι ζωής του Λινάρ, ενός αγοριού που ταξιδεύει μέχρι την Ιταλία. Σκοπός του ταξιδιού είναι να υποβληθεί το αγόρι σε μεταμόσχευση καρδιάς. Μια ταινία που αναδεικνύει το θάρρος αλλά και τη δύναμη της αγάπης η οποία έκανε στη Θεσσαλονίκη ευρωπαϊκή πρεμιέρα.

 

Στο πρόγραμμα του φεστιβάλ θα προβληθούν από τις 14 έως τις 23 Μαρτίου 2014, 191 ταινίες από 42 χώρες. Ταινίες οι οποίες καταγράφουν την πραγματικότητα και μας γεμίζουν με πληροφορίες. Όπως ανέφερε μάλιστα ο κ. Εϊπίδης στη συνέντευξη Τύπου της περασμένη Τρίτης, αναφερόμενος στον Πίτερ Ουιντόνικ, «οπλισμένος με πληροφορίες ο κόσμος μπορεί να αλλάξει». Η αναφορά στον πρόσφατα χαμένο, μεγάλο καναδό σκηνοθέτη ταινιών τεκμηρίωσης δεν ήταν τυχαία, αφού φέτος τιμάται με ένα αφιέρωμα στο έργο του. Υπενθυμίζουμε πως ο Ουιντόνικ ήταν πέρυσι πρόεδρος στην κριτική επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI). Επί πλέον από φέτος καθιερώνεται βραβείο κοινού που θα φέρει το όνομά του και θα απονέμεται στο καλύτερο ξένο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.

 

Ένα δεύτερο αφιέρωμα του φεστιβάλ είναι στο γάλλο σκηνοθέτη Νικολά Φιλιμπέρ, έναν βιρτουόζο της αφήγησης, όπως έχει χαρακτηριστεί, ο οποίος θα είναι παρών στο φεστιβάλ.

 

Αναφορικά με τα ελληνικά ντοκιμαντέρ, τα οποία φτάνουν τα 59 στον αριθμό, κατατάσσονται στα τμήματα του Επίσημου Προγράμματος και στο Ελληνικό Πανόραμα. Έτσι η δυναμική ελληνική παραγωγή θα είναι και φέτος παρούσα με θέματα που βρίσκονται στο επίκεντρο της σημερινής πραγματικότητας που ζει η χώρα.

 

Στο τμήμα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το οποίο διεξάγεται σε συνεργασία με τη Διεθνή Αμνηστία, θα προβληθούν ταινίες που ρίχνουν φως στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε κάθε γωνιά της γης. Για όγδοη χρονιά φέτος θα απονεμηθεί βραβείο στην καλύτερη ταινία του τμήματος, από ειδική κριτική επιτροπή.

 

Το ίδιο θα συμβεί και με το τμήμα Περιβάλλον, στο οποίο το βραβείο απονέμεται από την περιβαλλοντική οργάνωση WWF Ελλάς. Οι ταινίες αυτού του τμήματος, αποτυπώνουν με εξαιρετικά ρεαλιστικό τρόπο τις τραγικές επιπτώσεις από τη μόλυνση του πλανήτη εξαιτίας της ανθρώπινης δραστηριότητας. Μια δραστηριότητας στην οποία επικρατεί το κριτήριο του κέρδους που επιτυγχάνεται από την αλόγιστη απομύζηση των φυσικών πόρων.

 

Τα υπόλοιπα τμήματα του φεστιβάλ είναι οι Όψεις του Κόσμου, οι Μικρές Αφηγήσεις, η Καταγραφή της Μνήμης, τα Πορτρέτα-[Ανθρώπινες Διαδρομές, η Κοινωνία, η Μουσική και ο Χορός. Από φέτος καθιερώνεται ακόμη μία ενότητα, οι Τέχνες, η οποία εστιάζει σε ποίκιλλες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης.

 

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παράλληλη εκδήλωση είναι η έκθεση φωτογραφίας του Ενρί Τσανάι, «Στην κόψη του κάδρου». Ο νεαρός φωτογράφος ο οποίος γεννήθηκε στην Αλβανία το 1980 και σήμερα ζει στην Αθήνα, καταγράφει εικόνες από την Ελλάδα και από την Αλβανία, αποτυπώνοντας έτσι στιγμιότυπα της καθημερινότητας με αναφορές στην κρίση, τη μετανάστευση, το περιθώριο. Μια καθαρά ανθρώπινη ματιά σε μια έκθεση η οποία πραγματοποιείται στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης.

 

Ο προϋπολογισμός της φετινής εκδήλωσης φτάνει τις 650.000 ευρώ. Οι 400.000 θα προέλθουν από προγράμματα ΕΣΠΑ, οι 80.000 από το πρόγραμμα Media. Ο 45.000 είναι από χορηγίες σε είδος, ενώ το υπόλοιπο ποσό των 125.000 ευρώ, αναμένεται, όπως είπε ο διευθυντής του φεστιβάλ, να καλυφθούν από την πώληση των εισιτηρίων και από το υπουργείο Πολιτισμού. Όπως αντιλαμβάνεστε, η απουσία του υπουργείου, άρα και της κυβέρνησης, από την οικονομική ενίσχυση του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.

 

Παρακάτω, σημειώνουμε κάποιες ενδιαφέρουσες ελληνικές ταινίες, με τον κίνδυνο πάντοτε να αδικήσουμε πολλές στις οποίες δαν κάνουμε αναφορά.

 

Μια ταινία για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ

στονιμα

 

Την Κυριακή στις 8 το βράδυ και την Τρίτη στις 10.30 το βράδυ, στην αίθουσα Τόνια Μαρκετάκη, θα προβληθεί η ταινία, «Στο νήμα». Το διάρκειας 73 λεπτών αυτό ντοκιμαντέρ καταγράφει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στο χρονικό διάστημα από την προεκλογική εκστρατεία των εκλογών του Ιουνίου 2012, μέχρι τον Ιούνιο του 2013, όταν η κυβέρνηση αποφάσισε πραξικοπηματικά να ρίξει μαύρο στις οθόνες και να κλείσει τα μικρόφωνα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.

 

Στη σκηνοθεσία είναι δύο νέοι κινηματογραφιστές, ο Αλέξανδρος Παπανικολάου και η Έμιλυ Γιαννούκου. Η κάμερά τους παρακολουθεί τον Αλέξη Τσίπρα σε ολόκληρο αυτό το διάστημα και μέσα από τις εικόνες προσπαθεί να προσεγγίσει την προσωπικότητά του και να ανιχνεύσει πτυχές του ανθρώπου που επικεφαλής ενός κόμματος της Αριστεράς έφερε το επάνω κάτω, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη της Ευρώπη. Τελικά όμως, μέσα από την καθημερινότητα του Αλέξη Τίπρα, σε μια περίοδο έντονης κινητικότητας και πολιτικών διεργασιών, καταγράφεται και η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, η πορεία του από ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς; Σε ένα κόμμα που έφτασε να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση και να διεκδικεί με αξιώσεις να γίνει γ επόμενη κυβέρνηση.

 

Αυτός, λοιπόν, είναι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κι αυτοί «οι άνθρωποι του προέδρου». Έτσι λειτουργεί το κόμμα, έτσι οικοδομείται η στρατηγική και η πολιτική γραμμή.

 

Οι δύο σκηνοθέτες καταγράφουν το πολιτικό σκηνικό της χώρας και την αγωνία των πολιτών, οι οποίοι αναζητούν μία διέξοδο. Η χώρα βρίσκεται σε μία κρίσιμη κατάσταση, η κρίση έχει απλωθεί παντού, η Αριστερά που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να αποτελεί για του Έλληνες μια ελπίδα. ένα φως στο σκοτάδι. Και στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα, αφού έτσι έχουν μάθει, βλέπουν αυτόν που μπορεί να του οδηγήσει στη διέξοδο. Κάπως έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ εκτινάχθηκε στα εκλογικά ποσοστά.

 

Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ παραπέμπει στην παρ’ ολίγον νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιουνίου του 2012. Στην ταινία ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να δηλώνει: «Συνειδητοποίησα και το πίστεψα βαθιά ότι πάμε να νικήσουμε και πρέπει να νικήσουμε. Και στενοχωρήθηκα όταν χάσαμε».

 

Για το νερό

2

Το ντοκιμαντέρ «ΣΤαγώνες», της Νέλλης Ψαρρού, έχει ως θέμα την ιδιωτικοποίηση του νερού. Είναι ο πιο ορατός και άμεσος κίνδυνος που διατρέχει τη ζωή και την ευημερία μας, ειδικά σε μια συγκυρία όπου όλα τα βασικά αγαθά μπαίνουν στο στόχαστρο της ιδιωτικής κερδοσκοπίας. Η άμεση πώληση των πηγών και των δικτύων διαχείρισης νερού είναι η εμφανής ιδιωτικοποίηση, με συνέπειες που μπορεί κανείς ίσως να φανταστεί. Αυτό που είναι λιγότερο προφανές και λείπει από τη σχετική συζήτηση είναι η έμμεση ιδιωτικοποίηση των υδάτων. Πρόκειται για μια διαδικασία που περνά αθέατη, σχεδόν, από δίπλα μας εδώ και δεκαετίες, κι έχει ολέθριες συνέπειες για την υγεία που θίγουν και την ίδια την επιβίωσή μας. Αυτές οι ορατές και μη πλευρές της ιδιωτικοποίησης του νερού αναδεικνύονται σ’ αυτό το ντοκιμαντέρ.

 

Ένα υπαρξιακό σχόλιο

Βασίλης Λουλές

Βασίλης Λουλές

 

Ο Βασίλης Λουλές, μετά από το θαυμάσιο ντοκιμαντέρ «Φιλιά εις τα παιδιά», με θέμα τους διασωθέντες Εβραίους, που ως παιδιά του έκρυψαν από τους ναζί, χριστιανί συμπολίτες τους, παρουσιάζεται στο φεστιβάλ με την ταινία «Θηλειά». Το 1969, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γυρίζει στο χωριό Μονοδένδρι Ιωαννίνων την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία Αναπαράσταση. Το καλοκαίρι του 2013, ο Λευτέρης Ρίζος, μόνιμος κάτοικος του χωριού, βοηθητικός ηθοποιός στα γυρίσματα της σημαντικής αυτής ταινίας, μιλά για τη θηλειά που του πέρασαν στο λαιμό για τις ανάγκες των γυρισμάτων. Ένα μικρό υπαρξιακό σχόλιο. Η θηλειά της ταινίας, η ηθική των ηρώων της, η ζωή του Λευτέρη με το κινηματογραφικό συνεργείο, η εμπειρία που τον σημάδεψε, τα σχόλια για την δική του προσωπική ζωή και ηθική, οι φίλοι που έφυγαν. Όλα αποκτούν για τον ίδιο ένα άλλο νόημα τώρα, κοιτάζοντάς τα ξανά, με τη σοφία, την πικρία και το χιούμορ των 92 του χρόνων.

 

Ο αγώνας στην Κερατέα

κερατεσ

 

Ο Βάιος Σύρρος και ο Γρηγόρης Οικονομίδης σκηνοθετούν την ταινία «128 Κερατέα: Μια πραγματική ιστορία». Μια ιστορία αγώνα στην οποία οι σκηνοθέτες καταγράφουν τον αγώνα των κατοίκων μιας μικρής αγροτικής πόλης ν’ ανατρέψουν την πολιτική απόφαση που ήθελε τη δημιουργία μιας τεράστιας χωματερής σε δασική περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, μέσα σε αρχαιολογικό χώρο. Για 128 μέρες, όσες ήταν κι οι μέρες που κράτησε η βίαιη αντιπαράθεση των κατοίκων της Λαυρεωτικής με την κεντρική εξουσία, η κάμερα των δημιουργών του ντοκιμαντέρ βρέθηκε δίπλα στις δύο αντιμαχόμενες πλευρές και αποτύπωσε με ρεαλιστικό τρόπο τις ακραίες συνθήκες σύγκρουσης που διαμορφώθηκαν στους κόλπους μιας συντηρητικής κοινωνίας, όπου η επικίνδυνη κλιμάκωση της βίας προκάλεσε το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν τότε καταθέτουν σήμερα τη δική τους μαρτυρία για τα αιματηρά γεγονότα, αλλά και για τις ανοιχτές πληγές που άφησαν στον ψυχισμό της τοπικής κοινωνίας.

 

Έλληνες αριστεροί στις ΗΠΑ

τρικας

 

Ο Νικόλαος Βεντούρας με το ντοκιμαντέρ «Παλικάρι (Ο Λούις Τίκας και η σφαγή του Λάντλοου»)», καταγράφει μια από τις πιο σημαντικές στιγμές του αμερικανικού εργατικού κινήματος. Είναι η σφαγή του Λάντλοου και η δολοφονία του έλληνα μετανάστη και συνδικαλιστή Λούη Τίκα (Ηλία Σπαντιδάκη). Η ταινία ενώνει vτις ΗΠΑ του 1914 με τις εργατικές και μεταναστευτικές διεκδικήσεις της Ελλάδας του 2014. Η Λαμπρινή Θωμά και ο Νίκος Βεντούρας αναζήτησαν τις μνήμες, την ιστορία και την κληρονομιά του Λούη Τίκα και του Λάντλοου στο Κολοράντο, και μίλησαν με κορυφαίους ιστορικούς, καλλιτέχνες και απογόνους ανθρακωρύχων, καταγράφοντας τα σημάδια που άφησε στο σώμα της εργατικής Αμερικής μία τραγωδία που πολλοί προσπάθησαν να κάνουν να ξεχαστεί.

 

Το μαύρο στην ΕΡΤ

ερρτ

 

Με την ταινία «Το χαμένο σήμα της Δημοκρατίας», Ο Γιώργος Αυγερόπουλος θυμίζει αυτό που βιώσαμε στη χώρα μας. Την κατάλυση της έννοιας της Δημοκρατίας με μία πρωτοφανή απόφαση που πήρε η κυβέρνηση, πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά, να κλείσει εν μία νυκτί τη δημόσια ραδιοτηλεόραση!

Πουθενά και ποτέ σε ευνομούμενες δημοκρατικές κοινωνίες δεν σίγησε η δημόσια ραδιοτηλεόραση μιας χώρας, και ειδικά με τέτοιον τρόπο, ο οποίος χαρακτηρίστηκε «αυταρχικός» και «αντιδημοκρατικός». Μέσα σε πέντε ώρες, το βράδυ της 11ης Ιουνίου του 2013, ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, κατέβασε τους διακόπτες της ΕΡΤ, του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα της Ελλάδας, που λειτουργούσε αδιάλειπτα τα τελευταία 75 χρόνια. Το τηλεοπτικό και το ραδιοφωνικό της σήμα κατέρρευσε, ρίχνοντας μαύρο στις οθόνες, και βόμβο στα FM. Το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν μια άνευ προηγουμένου πολιτική πράξη, που σόκαρε τους Έλληνες, φέρνοντας στη μνήμη τους στιγμές από τη σκοτεινή περίοδο της δικτατορίας. Προκάλεσε επίσης σφοδρή διεθνή κατακραυγή απ’ όλο τον πλανήτη. Γιατί η δημόσια ραδιοτηλεόραση της Ελλάδας έπρεπε να πεθάνει;

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s