ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ – σκηνοθέτης

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 23/2/2014)

Είμαστε περήφανοι για την ταινία μας

ikonomidis

Συνέντευξη Έλσα Σπυριδοπούλου-Στράτος Κερσανίδης

Ο Γιάννης Οικονομίδης είναι ένας σκηνοθέτης που καμία του ταινία δεν πέρασε απαρατήρητη. Από το 2003, που εμφανίστηκε με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία “Σπιρτόκουτο”, στο 2006 “Με την ψυχή στο στόμα” και το 2010 με το “Μαχαιροβγάλτη”, μέχρι τώρα που εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ του Βερολίνου με την ταινία “Το μικρό ψάρι”, ο γεννημένος το 1967 στη Λεμεσό σκηνοθέτης συνεχίζει την ανοδική του πορεία. Έχοντας υιοθετήσει ένα ιδιαίτερο στιλ, ο Γιάννης Οικονομίδης κατάφερε να καθιερωθεί ανάμεσα στους πλέον σημαντικούς αλλά και αγαπητούς στο κοινό, σύγχρονους έλληνες σκηνοθέτες.

Με αφορμή τη νέα του ταινία “Το μικρό ψάρι”, που προβλήθηκε στη Μπερλινάλε, ο Γιάννης Οικονομίδης μίλησε στην Έλσα Σπυριδοπούλου και το Στράτο Κερσανίδη στην εκπομπή “Με μια ομπρέλα κόκκινη”, την Τρίτη 18 Φεβρουαρίου. Η εκπομπή μεταδίδεται καθημερινά από τις 7 έως τις 8 μ.μ, από το ραδιοσταθμό “στο κόκκινο” της Θεσσαλονίκης, στους 93.4 στα FM. Η συνέντευξη είναι απομαγνητοφώνηση από την εκπομπή.

Θα ήθελα να μου πείτε ποια είναι η αίσθηση του να μετέχει κάποιος στο διαγωνιστικό τμήμα ενός από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου.

Ήταν μια πολύ σημαντική εμπειρία. Παρουσιάσαμε την ταινία στο φεστιβάλ, είδαμε κόσμο, επικοινωνήσαμε, κοινωνήσαμε το μήνυμα και την αισθητική της ταινίας και είδαμε πως είναι να δουλεύεις με ξένο κοινό.

Και το κοινό πως εξέλαβε την ταινία. Ρωτώ επειδή διαβάσαμε διάφορα στην Ελλάδα. Για παράδειγμα η ταινία άρεσε σε έλληνες κριτικούς αλλά δεν άρεσε τόσο στους ξένους, πιθανόν επειδή δεν καταλάβαιναν τη γλώσσα.

Όσο πιο καταρτισμένα κινηματογραφικά ήταν τα έντυπα που έγραφαν κάποιοι κριτικοί τόσο πιο καλές έως ενθουσιώδεις ήταν οι κριτικές. Το αντίθετο συνέβη με πιο τα μεινστριμ, τα συστημικά έντυπα που οι κριτικές ήταν πιο μαζεμένες, αμήχανες έως εχθρικές. Αλλά στις τρεις προβολές που έκανε η ταινία μπροστά σε κοινό, το κοινό την αποθέωσε. Δεν ξέρω τι να πω, άλλωστε όλες οι ταινίες που κάνω, ανοίγουν μία συζήτηση και αντιμετωπίζονται είτε με πολλή αγάπη είτε με πολλή εχθρότητα.

Τι είναι “Το μικρό ψάρι”; Μιλήστε μας για την ταινία.

Είναι ένα γκανγκστερικό φιλμ, ένα νουάρ. Είναι μια αστυνομική περιπέτεια με ήρωα το Στράτο που είναι επαγγελματίας εκτελεστής. Ο Στράτος έχει μια διπλή ζωή. Τη μέρα δουλεύει σε μια βιοτεχνία αρτοποιίας και είναι ένας άνθρωπος που κρατάει χαμηλό προφίλ. Από την άλλη υπάρχει η κρυφή του ζωή, εκείνη του επαγγελματία δολοφόνου ο οποίος δέχεται παραγγελίες για δολοφονίες. Κι όλη η ταινία είναι η ιστορία του Στράτου που του συμβαίνουν στην πορεία διάφορα πράγματα. Προσπαθεί να βγάλει από τη φυλακή τον ισοβίτη φίλο του το Λεωνίδα, που του χρωστάει ένα χρέος τιμής γιατί κάποτε του έσωσε τη ζωή. Εν πάση περιπτώσει η ταινία στο τέλος μιλά για την Ελλάδα, τον Έλληνα , την παρακμή του δυτικού πολιτισμού, μιλάει για όλα αυτά τα οποία μας πληγώνουν και μας τρώνε τα σωθικά.

Πριν από μερικές μέρες, σε μια εκδήλωση που τιμήθηκε ο Νίκος Κούνδουρος, ο υπουργός Πολιτισμού, Πάνος Παναγιωτόπουλος, είπε πως αν και οι πόροι για τον κινηματογράφο από την πλευρά της Πολιτείας είναι μειωμένοι, ο ελληνικός κινηματογράφος τα πάει πολύ καλά. Επίσης υποσχέθηκε κίνητρα εκ μέρους του υπουργείου σε δημιουργούς και νέους επιχειρηματίες. Τι έχετε να πείτε για αυτή τη δήλωση;

Δεν έχω σχέση με τους κυρίους. Δεν τους καταλαβαίνω, μου φαίνονται λίγο κινέζικα αυτά που λένε. Δε θέλω να σχολιάσω, ο καθένας βγαίνει και λέει ό,τι θέλει.

Πως έγινε η παραγωγή της ταινίας;

Είναι μία τριεθνής παραγωγή Ελλάδας, Κύπρου, Γερμανίας. Συμμετείχαν το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, το υπουργείο Πολιτισμού της Κύπρου, η ΕΡΤ, το ταμείο της Κολωνίας και διάφοροι ιδιώτες παραγωγοί με βασικούς το Χρήστο Βασιλακόπουλο και τον Παναγιώτη Παπαχατζή, η δική μου εταιρία παραγωγής στη Κύπρο κ.α. Επίσης το Ευρωπαϊκό Ταμείο Eurimage. Όλο αυτό κράτησε πολύ χρόνο και είχε πολύ κούραση και κόπο για να συγκεντρώσουμε τα χρήματα.

Η ταινία, λοιπόν, έγινε, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου και τώρα ήρθε η ώρα της προώθησης και της διανομής.

Την προώθηση της ταινίας στην Ελλάδα την έχει η Feelgood η οποία είναι και συμπαραγωγός. Στις αίθουσες θα βγει στις 27 Μαρτίου, πανελλαδικά, δηλαδή σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Εμείς θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να την υποστηρίξουμε και είμαστε πολύ περήφανοι που κάναμε αυτήν την ταινία.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Φοβάμαι ότι (δυστυχώς – ή μήπως ευτυχώς;) κανένας Νίκος Παναγιωτόπουλος (ούτε ο σκηνοθέτης, ούτε ο συγγραφέας/σεναριογράφος, ούτε ο ποιητής) είναι υπουργός Πολιτισμού. Αντιθέτως, υπουργός είναι κάποιος Πάνος Παναγιωτόπουλος, ένας πρώην δημοσιογράφος που βλέπει παντού κόκκινους συνδικαλιστές…

    Μου αρέσει!

    • Ευχαριστώ, για τη διόρθωση. Ελπίζω να μου συγχωρήσετε το λάθπο. Η βιασύνη ξέρετε, καμιά φορά, μας οδηγεί σε λάθη. Να’στε καλά.

      Μου αρέσει!


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s