«Ο ΕΓΩΙΣΤΗΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ»

 

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 16/2/2014)

 

Μια σύγχρονη βρετανική τραγωδία

giant

Του Στράτου Κερσανίδη

 

Η πραγματική ζωή βρίσκεται πάντοτε πίσω από τις βιτρίνες. Εκεί όπου η βιωμένη πραγματικότητα είναι αμείλικτη και δεν μπορεί να καλυφθεί πίσω από κανενός είδους φτιασίδι. Με ήρωες αληθινούς ανθρώπους, ζυμωμένους με ιδρώτα και αγωνία, δάκρυα κι απόγνωση, σάρκα και αποδοχή. Που δεν ονειρεύονται παλάτια και μεγάλους λεωφόρους, αλλά μια επιβίωση χωρίς διεκδικήσεις. Τραγικό, θα μου πείτε, και θα συμφωνήσω. Αλλά είναι μία πραγματικότητα.

 

Η βρετανίδα σκηνοθέτιδα, Κλίο Μπάρναρντ, στην ταινία «Ο εγωιστής γίγαντας» (The selfish giant) μας μεταφέρει σε μια μίζερη γειτονιά στην επαρχία. Ο Άρμπορ και ο Σουίφτι, 13χρονοι μαθητές, γνωρίζονται με τον Κίτεν, έναν άνδρα που συλλέγει μεταλλικά αντικείμενα και καλώδια από τα σκουπίδια. Η δουλειά γίνεται με ένα κάρο που σέρνει ένα άλογο. Τα παιδιά, μετά από ένα επεισόδιο, αποβάλλονται από το σχολείο και αποφασίζουν να δουλέψουν για τον Κίτεν. Ο Άρμπορ προσπαθεί να κερδίσει τη συμπάθεια του Κίτεν αλλά αυτό το καταφέρνει, χωρίς να το επιδιώξει, ο Σουίφτι, επειδή τα πάει καλά με τα άλογα. Στο μεταξύ ο Άρμπορ, προσπαθεί με κάθε τρόπο να κερδίσει περισσότερα χρήματα. Η φιλία των δύο παιδιών μπαίνει σε δοκιμασία αλλά φαίνεται πως είναι πολύ δυνατή. Το τραγικό φινάλε έρχεται ως καταλύτης να ανατρέψει τα πάντα.

 

Η ταινία είναι βασισμένη στο γνωστό παραμύθι του Όσκαρ Ουάιλντ «Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας και άλλες ιστορίες», του οποίου αποτελεί ελεύθερη μεταφορά. Η σκηνοθέτιδα αφήνει τη λάμψη των κεντρικών λεωφόρων και χώνεται στα λασπωμένα δρομάκια. Εκεί όπου ζουν οι πολλοί και σχεδόν αόρατοι. Οι εργάτες, οι άνεργοι, οι αλκοολικοί, τα κλεφτρόνια, οι κακοποιημένες γυναίκες, τα παιδιά χωρίς μέλλον. Και εκεί, ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους, αρχίζει να περιπλανιέται. Οπλίζει την κάμερά της και κινηματογραφεί. Συχνά με τέτοιον ντοκιμαντερίστικο ρεαλισμό που προκαλεί ανατριχίλα. Κι άλλοτε με τρυφερότητα κι ευαισθησία για τους βασανισμένους χαρακτήρες της, που προκαλεί ρίγη συγκίνησης.

 

Το σκηνικό είναι αφιλόξενο, παγωμένο σχεδόν εχθρικό. Η δράση γραμμική, με σκαμπανεβάσματα με την κορύφωση του δράματος να καραδοκεί και να εκρήγνυται. Οι δύο πιτσιρικάδες (Κόνερ Τσάπμαν, ως Άρμπορ και Σον Τόμας, ως Σουίφτι) που πρωταγωνιστούν –εξαιρετική επιλογή της Κλίο Μπάρναρντ- δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας.

 

Δεν υπάρχει καμία υπερβολή στη σκηνοθεσία η οποία δεν αναλώνεται σε εντυπωσιασμούς. Η σκηνοθέτιδα ακολουθεί τους ήρωές της μέχρι την κορύφωση του δράματος, με συνεχή στιγμιότυπα δράσης τα οποία οδηγούν προς τα εκεί. Λιτή και μεστή, σκηνοθετεί ένα δυνατό κοινωνικό σχόλιο για τη ζωή στους «παραδείσους» της Δύσης, που κρύβουν μέσα τους πολλές, μικρές και επιμελώς κρυμμένες «κολάσεις».

 

Ο βρετανικός κινηματογράφος συνεχίζει να δίνει δείγματα ενός κινηματογράφου δυναμικού, σκεπτόμενου και με κοινωνικές αναφορές, κληρονομιά πολύτιμη από το Φρι Σίνεμα της δεκαετίας του 1960 – 70.

 

Η ταινία έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, ανάμεσα στα οποία εκείνο της Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ της Στοκχόλμης και εκείνο της Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας.

 

«Ο εγωιστής γίγαντας» είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της Κλίο Μπάρναρντ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s