«Η ΧΑΡΑ ΚΑΙ Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ» και οι άλλες ταινίες (έως 11/2/2014)

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 9/2/1014)

xara

Φιλία, έρωτας, μοναξιά

Μετά από πέντε χρόνια στη φυλακή για παραχάραξη δολαρίων, ο Ευαγόρας αποφυλακίζεται. Μόλις βγαίνει αναζητά το φίλο και συνεργάτη του, Μιλέν, για χάρη του οποίου καταδικάστηκε μιας και δεν τον πρόδωσε. Όμως ο Μιλέν δεν απαντά στα τηλεφωνήματά του, φαίνεται να κρύβεται.

Ο Ευαγόρας ταξιδεύει μέχρι τη Βάρνα, στη Βουλγαρία, για να τον βρει. Εκεί γνωρίζει την Ντίτα, μια όμορφη κοπέλα, την οποία ερωτεύεται και αποφασίζει να την παντρευτεί. Αναζητούν μαζί το Μιλέν αλλά εκείνος δεν εμφανίζεται. Την ίδια ώρα ένας αστυνομικός της Ιντερπόλ από την Κύπρο, ο Τζον, παρακολουθεί τον Ευαγόρα για να φτάσει στα ίχνη του Μιλέν. Όμως ο Τζον γοητεύεται από την Ντίτα.

Η ταινία «Η χαρά και η θλίψη του σώματος» είναι ένα κυπριακό φιλμ νουάρ, σκηνοθετημένο από τον πολυβραβευμένο, Ανδρέα Πάντζη. Ο σκηνοθέτης μέσα από μια αστυνομικού τύπου ιστορία, καταπιάνεται με ζητήματα όπως η φιλία, η προδοσία, ο έρωτας, το χρήμα, η εξουσία. Και ακολουθώντας πιστά -αλλά όχι αντιγράφοντας, αλλά με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο και τη δική του κινηματογραφική γραφή- τους δρόμους του φιλμ νουάρ, τα πηγαίνει ιδιαίτερα καλά. Με μια σκηνοθεσία βασισμένη σε ένα σενάριο ανατροπών και μυστηρίου, ο Πάντζης δημιουργεί μια ταινία που κερδίζει το θεατή από την πρώτη στιγμή. Με σκηνές δράσης, ελεγχόμενης βίας και ερωτισμού, δε χάνει ούτε στιγμή τον έλεγχο και κρατάει με τρόπο θαυμαστό το ρυθμό του. Το οφιοειδές σενάριο ξετυλίγεται δημιουργώντας συνεχή ερωτηματικά, αυξάνοντας το μυστήριο, μέχρι τη στιγμή που αρχίζει να δίνει απαντήσεις. Βέβαια το πολυπόθητο χάπι εντ δεν υφίσταται, και ορθώς, καθότι δε συναντιέται τέτοια έννοια σε κανένα φιλμ νουάρ που σέβεται τον εαυτό του. Και ο Ανδράς Πάντζης σέβεται το είδος που υπηρετεί, σέβεται το ίδιο το σινεμά, σέβεται την προσωπική του πορεία στον κινηματογραφικό χώρο, σέβεται τους θεατές.

Ένσταση: Η συζήτηση του Ευαγόρα με τον ελληνοκύπριο  στρατιώτη στην ελεύθερη ζώνη της Λευκωσίας. Κάποιες αντιτουρκικές φράσεις, δεν προσφέρουν τίποτε, ούτε στην ταινία και πολύ περισσότερο, ούτε στην κυπριακή υπόθεση.

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

Εκτός από τον «Ομάρ» και τη «Χαρά και τη θλίψη του σώματος», προβάλλονται οι ταινίες:

«Το δέντρο και η κούνια», της Μαρίας Ντούζα:  Η Ελένη Καραπάνου καθηγήτρια καρδιολογίας στο Λονδίνο, έχει αποξενωθεί από τον πατέρα της Κυριάκο εδώ και δεκαπέντε χρόνια – από τότε που, αψηφώντας τις επιθυμίες του,  άφησε την Ελλάδα, με σκοπό να εγκατασταθεί στην Αγγλία.  Μια μέρα ο Βρετανός άντρας της, Χάρι, μετατίθεται στην Κίνα. Αντιμέτωπη με προσωπικά και επαγγελματικά διλήμματα, παίρνει την δεκάχρονη κόρη της, την Άννα, και έρχονται στην Ελλάδα, για πασχαλινές διακοπές.   Όταν όμως φτάνει σπίτι, τίποτα δεν είναι όπως το περίμενε. Μια γυναίκα από τη Σερβία, η Νίνα, είναι εγκατεστημένη εκεί μαζί με την εντεκάχρονη κόρη της Μίρα. Αξιολογότατη ταινία με ένα βαθύ και ουσιαστικό σενάριο, σύγχρονη σκηνοθεσία και τοποθετημένη σωστά στο χώρο και το χρόνο.

«Δικός της» (Her), του Σπάικ Τζόνσι: Ο Θίοντορ Τουόμπλι, ένας μοναχικός άνδρας, κερδίζει τα προς το ζην γράφοντας γράμματα για λογαριασμό άλλων. Για να βοηθηθεί στη δουλειά του αγοράζει ένα προηγμένο λογισμικό. Εκεί «μέσα», στην ψυχή του συστήματος, γνωρίζεται με τη «φωνή» που γίνεται συνεργάτης του, τη Σαμάνθα! Σε λίγο η σχέση τους γίνεται έρωτας ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και ένα λογισμικό!!!

Χαμηλών τόνων, μεστή και σφιχτή σκηνοθεσία, σε μια κωμωδία που μπορεί και να μην είναι τέτοια. Ένα περιβάλλον μουντό και παρανοϊκό, και ο Θίοντορ ένας άνθρωπος που αναζητά επικοινωνία μέσα από ένα λογισμικό. Μάλλον για τραγωδία μου φαίνεται, παρά για κωμωδία. «Μαντέλα: Ο δρόμος προς την ελευθερία» (Mandela: Long walk to freedom), του Τζάστιν Τσάντγουικ: Μια ταινία για τον άνθρωπο – σύμβολο του αγώνα κατά των φυλετικών διακρίσεων. Η ζωή του νοτιοαφρικανού αγωνιστή από τα παιδικά του χρόνια, όταν φύλαγε το κοπάδι του πατέρα του. Ως δικηγόρου στο Γιοχάνεσμπουργκ, να απολαμβάνει τα χρήματα που κερδίζει και ως επαναστάτη και υποστηρικτή των μαύρων της Νότιας Αφρικής, την εποχή του σκληρού καθεστώτος του απαρτχάιντ. Κι ύστερα ως κατάδικου και η πολύχρονη φυλάκισή του στο Ρόμπεν Άιλαντ, μέχρι την κατάλυση του απάνθρωπου απαρτχάιντ και την πορεία του ως τη θέση του πρώτου εκλεγμένου προέδρου της χώρας. Εξαιρετική η ερμηνεία του Ίντρις Έλμπα στο ρόλο του Μαντέλα.

 «Delivery man: Δεν τα φέρνει τα παιδιά ο πελαργός» (Delivery man), του Κεν Σκοτ: Ο Ντέιβιντ είναι ένας καλοκάγαθος άνθρωπος αλλά ξαφνικά μαθαίνει πως είναι πατέρας 533 παιδιών! Το θέμα γίνεται πολύ ζόρικο όταν τα 133 από αυτά αναζητούν νομικά να μάθουν την ταυτότητα του πραγματικού τους πατέρα. Και ενώ αναζητά λύση, όλα αυτά λειτουργούν σε μια εσωτερική συνομιλία και ανακάλυψη κρυφών πτυχών του εαυτού του.

 «Robo Cop», του Χοσέ Παντίλα: Ένας αστυνομικός στο Ντιτρόιτ τραυματίζεται σοβαρά. Η πολυεθνική OMNICORP, δράττεται της ευκαιρίας να δημιουργήσει ένα RoboCop (μισό ρομπότ και μισός μπάτσος).  Η ίδια εταιρεία έχει στόχο να δημιουργήσει για κάθε πόλη ένα RoboCop.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s