«ΝΕΜΠΡΑΣΚΑ»

 

(ανδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 26/1/2014)

Ταξιδεύοντας μέσα στους ανθρώπους

nebraska

Αμερική, η χώρα των μεγάλων ευκαιριών και της τεράστιας αυταπάτης. Το αμερικάνικο όνειρο, ένα χιμαιρικό ταξίδι προς την επιτυχία με αβέβαιο φινάλε, συνήθως απογοητευτικό. Αλλά ποιος έχει χάσει από το ταξίδι, ακόμη κι όταν αποδεικνύεται μάταιο;

Ο ελληνικής καταγωγής αμερικανός Αλεξάντερ Πέιν, ήταν πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στο 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και η ταινία του «Νεμπράσκα» ήταν εκείνη που έκλεισε το φεστιβάλ. Ένα θαυμάσιο, χαμηλού προϋπολογισμού ασπρόμαυρο φιλμ που μας ταξιδεύει στην Αμερική των ονείρων και της αυταπάτης. Αλλά κυρίως μας ταξιδεύει μέσα στους ανθρώπους και τις σχέσεις τους.

Ο Γούντι, ένας ηλικιωμένος άνδρας, έχει πάρει μέρος σε ένα διαγωνισμό μιας εταιρίας και πιστεύει πως έχει κερδίσει ένα εκατομμύριο δολάρια. Κάτι που δεν είναι πραγματικότητα αλλά ένα διαφημιστικό κόλπο. Εκείνος όμως επιμένει και προσπαθεί με κάθε τρόπο να φύγει από τη Μοντάνα και να πάει στη Νεμπράσκα για να πάρει τα «κέρδη» του. Ο Γούντι πάσχει από άνοια και ενώ η οικογένειά του αγανιακτισμένη πλέον συζητά να το βάλει σε ίδρυμα, ο ένας από τους γιους του αποφασίζει να κάνει το ταξιδεύει με τον πατέρα του και να τον πάει στη Νεμπράσκα. Στο ταξίδι ο πατέρας μαθαίνει ένα ατύχημα και έτσι αναγκάζονται να μείνουν μερικές μέρες στη γενέτειρα του Γούντι, μια μικρή και παρηκμασμένη πόλη της Νεμπράσκα.

Ο Πέιν σκηνοθετεί ένα δυναμικό, αν και χαμηλών τόνων δράμα, διανθισμένο με πινελιές γλυκόπικρου χιούμορ και δυνατές δόσεις συναισθήματος. Με αφορμή το ταξίδι ο σκηνοθέτης δημιουργεί μια ανθρώπινη ιστορία στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται η ζωή του πατέρα, το παρελθόν του και η μεταξύ τους σχέση. Ο γιος του Γούντι μέσα από αυτό το μακρινό ταξίδι έχει την ευκαιρία να γνωρίσει πραγματικά τον πατέρα του, και να μάθει πτυχές της ζωής του που αγνοούσε.

Μία από τις πρώτες αποφάσεις που πήρε ο Πέιν ήταν να κάνει την ταινία ασπρόμαυρη. Ήξερε ότι είναι ρίσκο, αλλά το θεωρούσε απαραίτητο για την οπτική της ιστορίας.  «Θεωρούσα ότι ήταν η σωστή επιλογή για την ταινία, γιατί έτσι τη διάβασα και τη φαντάστηκα. Πάντα ήθελα να κάνω μια ασπρόμαυρη ταινία, είναι τόσο όμορφες. Αυτή η μικρή και λιτή ιστορία προσφερόταν για απλό και ευθύ στυλ, όπως οι ζωές των ανθρώπων της».

Στράτος Κερσανίδης

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s