«Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΟΥΟΛ ΣΤΡΙΤ»

 

 

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 29/12/2013)

Η σαπίλα του καπιταλισμού

wolf

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Στην περίφημη Γουόλ Στριτ της Νέας Υόρκης χτυπά η καρδιά του καπιταλισμού. Εκεί σχεδιάζονται όλα τα «κόλπα» της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ από τα οποία εξαρτώνται οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης. Αυτά ως εισαγωγή έστω και απλοϊκή, αλλά απολύτως αληθινή. Δε χρειάζονται περισσότερες εξηγήσεις για να περιγραφεί μία κατάσταση η οποία βιώνεται καθημερινά ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Άλλωστε υπάρχουν αρμοδιότεροι εμού για κάνουν κάτι τέτοιο και σε άλλο χώρο της Εποχής.

Σίγουρα όμως δικαιούται να το κάνει ένας από τους μεγαλύτερους –εάν όχι ο μεγαλύτερος- εν ζωή σκηνοθέτες, ο Μάρτιν Σκορσέζε. Όχι φυσικά ως οικονομολόγος αλλά ως κινηματογραφικός δημιουργός, χρησιμοποιώντας την τέχνη του.

Βασισμένος σε αληθινά γεγονότα, «Ο λύκος της Γουόλ Στριτ» (The wolf of Wall Street), η νέα ταινία του Σκορσέζε, αφηγείται μια ιστορία η οποία καταδεικνύει τη σαπίλα του καπιταλισμού και μπαίνει στην καρδιά του πυρήνα που γέννησε την οικονομική κρίση. Η ταινία είναι μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος που έγραψε ο Τζόρνταν Μπέλφορτ και αναφέρεται στην ίδια του τη ζωή. Είναι δε μια ιστορία οικονομικής διαφθοράς στη Γουόλ Στριτ, στην οποία εμπλέκονται τράπεζες, κερδοσκόποι και μαφία η εμπλοκή στην οποία στοίχησε στον Μπέλφορτ 20μηνη φυλάκιση. Πρωταγωνιστής ενός από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα στη Γουόλ Στριτ, καταδικάστηκε για απάτες, ξέπλυμα χρήματος και κατάχρηση από τους πελάτες του ενός ποσού που υπερέβαινε τα 200 εκατομμύρια δολάρια.

Βέβαια, επειδή ζούμε σε καθεστώς ελευθερίας, ο κομπιναδόρος συγγραφέας του βιβλίου άρα και πρωταγωνιστικός χαρακτήρας της ταινίας, κυκλοφορεί ανάμεσά μας και μάλιστα μέσω της ιστοσελίδας που διαθέτει στο διαδίκτυο, παρέχει επιχειρηματικές συμβουλές, ήτοι συμβουλές κερδοσκοπίας καθότι πάνω απ’ όλα οι δημοκρατικές ελευθερίες… της αγοράς!

Κάπως έτσι, λοιπόν, χάρις στη δράση κάποιων Μπέλφορτ οι οποίοι επένδυσαν στις χρηματιστηριακές «φούσκες» αποκομίζοντας τεράστια κέρδη, υπονομεύτηκε η οικονομία και οδηγηθήκαμε στην παγκόσμια οικονομική κρίση. Τώρα εάν το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα χρησιμοποιεί άλλες δικαιολογίες για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, αυτό είναι «άλλου παπά ευαγγέλιο». Γιατί εάν παραδεχτεί από μόνο του τις αντιφάσεις και τη σαπίλα επάνω στην οποία έχει οικοδομηθεί, τότε θα ενοχοποιηθεί ολόκληρο το ιδεολόγημα του νεοφιλελευθερισμού. Και ο καπιταλισμός-καζίνο ο οποίος μας έχει καθίσει στο σβέρκο θα πρέπει να παραδεχτεί πως αποτελεί εάν λάθος κάτι που δε συμφέρει, όπως είναι φυσικό, την παγκόσμια οικονομική τάξη.

Ο Μάρτιν Σκορσέζε, λοιπόν, κάνει εικόνες το βιβλίο του Μπέλφορτ και αυτό σημαίνει πως ο απλός θεατής μπορεί εύκολα να αντιληφθεί που βρίσκονται οι αιτίες της κρίσης και ποιοι είναι οι υπεύθυνοι.

Στην ταινία παρακολουθούμε μερικές, ίσως σοκαριστικές σκηνές, ακολασίας με ναρκωτικά και σεξ, οι οποίες μάλιστα ενόχλησαν κάποιους στις ΗΠΑ. Μάλιστα μια 75χρονη ηθοποιός, η Χόουπ Χόλιντεϊ, η οποία είδε την ταινία όταν προβλήθηκε για τα μέλη της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, έγραψε: «Σήμερα ήταν βασανιστικά στην Ακαδημία, τρεις ώρες βασανιστηρίων, οι ίδιες ανοησίες ξανά και ξανά. Πολλοί από εμάς δεν μείναμε για τη συζήτηση. Τη μίσησα». Ο ίδιος ο Σκορσέζε πάντως έχει πει για την ταινία: «Δεν ξέρω αν θα θεωρήσουν όλοι ότι είναι του γούστου τους – δεν νομίζω ότι θα είναι. Δεν είναι φτιαγμένη για 14χρονα».

Πάντως, παρά τις όποιες αντιδράσεις, ο μέγας αμερικανός σκηνοθέτης χτίζει έναν συναρπαστικό κόσμο που τον «απλώνει» σε 180 ολόκληρα λεπτά κινηματογραφικής απόλαυσης. Κι επειδή είναι μάστορας, κατορθώνει να χαλιναγωγήσει το χρόνο έτσι ώστε να μην κουράζει το θεατή αλλά αντίθετα να τον κρατά προσηλωμένο στα όσα συμβαίνουν επί της οθόνης. Και τέλος, το δράμα γίνεται μάθημα οικονομίας, πληροφορία, γνώση. Αυτό είναι το μεγαλείο του σινεμά, κάτι που υπάρχει σε όλες τις ταινίες του Μάρτιν Σκορσέζε, να μιλάει για πολύ σοβαρά χωρίς να απολέσει ούτε στιγμή την απόλαυση που προσφέρει η παρακολούθηση μια κινηματογραφικής ταινίας.

Μια πλούσια παραγωγή την οποία σκηνοθέτης εκμεταλλεύεται χωρίς –πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά- να πέσει θύμα της. Κι αυτό επειδή δεν ελέγχεται από την παραγωγή αλλά η παραγωγή χρησιμοποιείται από αυτόν. Με αυτόν το συνδυασμό κερδισμένος βγαίνει ο θεατής ο οποίος απολαμβάνει την κινηματογραφική του έξοδο και ταυτόχρονα λαμβάνει και τροφή για σκέψη.

Στην πέμπτη κατά σειρά συνεργασία του με το Σκορσέζε, ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο «λάμπει» με την ερμηνεία του. Η παρουσία του είναι πληθωρική, κρατά σχεδόν όλο το βάρος της ταινίας στην πλάτη του και τα καταφέρνει περίφημα, αποδεικνύοντας πως έπαψε προ πολλού να είναι εκείνο το όμορφο και γλυκό αγόρι που ξέραμε, αλλά έχουμε να κάνουμε με έναν ηθοποιό ώριμο και με τεράστιες υποκριτικές ικανότητες.

Τελειώνω με τις ευχές μου για ευτυχισμένο και ανατρεπτικό 2014, με υγεία!

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s