“Ο ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ”

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 17/11/2013)

Μια άγρια ιστορία

enemy

του Στράτου Κερσανίδη

Μια άγρια ιστορία στη σύγχρονη Αθήνα. Μια ιστορία από εκείνες που συμβαίνουν και απασχολούν τα ΜΜΕ μόνον ως αποτέλεσμα αλλά ποτέ ως αιτία. Και ακόμη περισσότερο, αγνοούν τις προσωπικές ανθρώπινες τραγωδίες που κρύβουν.

Ο Κώστας Στασινός, είναι ένας 48χρονος γεωπόνος, ο οποίος από τα φοιτητικά του χρόνια παρέμεινε ένας προοδευτικός ιδεολόγος. Ζει με τη γυναίκα του, Ράνια και τα δυο του παιδιά, τον 17χρονο Ανδρέα και τη 14χρονη Λουίζα. Όμως ένα περιστατικό θα αλλάξει τη ζωή τους και τις μεταξύ τους σχέσεις. Μια νύχτα εισβάλλουν ληστές στο σπίτι τους, δένουν και φιμώνουν τους άνδρες της οικογένειας, τους ληστεύουν και ένας από αυτούς βιάζει τη Λουίζα. Καταγγέλλουν το περιστατικό στην αστυνομία αλλά αποκρύπτουν το βιασμό για να μη δημιουργήσουν ψυχολογικά προβλήματα στη Λουίζα. Όμως ένας γείτονας επισκέπτεται μια μέρα τον Κώστα και τον παροτρύνει να πάρει το νόμο στα χέρια του. Είναι ένας πρώην στρατιωτικός, ο οποίος είχε πέσει κι αυτός θύμα ληστείας. Πιστεύει στην αυτοδικία, μισεί τους ξένους και το μότο του είναι “για έναν καθαρό κόσμο”. Ο Κώστας παίρνει εκδίκηση αλλά στη συνέχεια αναγκάζεται να φύγει με την οικογένειά του στο χωριό, επειδή τον είδε η γυναίκα του θύματός του.

Ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος στην ταινία του “Ο εχθρός μου” αφηγείται μια άγρια ιστορία εκδίκησης και αυτοδικίας. Με ένα στέρεα δομημένο σενάριο του Γιάννη Τσίρου, μέσα στο οποίο εντάσσονται οι εξίσου γερά δομημένοι χαρακτήρες, ο Τσεμπερόπουλος σκηνοθετεί δυναμικά και με νεύρο. Κινηματογραφεί τις “εκτός των τειχών” γειτονιές της Αθήνας και τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Η καθημερινή πραγματικότητα της πρωτεύουσας παρουσιάζεται στεγνή κι απόλυτη, όπως ακριβής είναι, εντελώς ρεαλιστικά. Και κοντά σε αυτό βλέπουμε και τις συμπεριφορές των ανθρώπων που μένουν δίπλα μας και συνήθως αγνοούμε ακόμη και την ύπαρξή τους.

Ο σκηνοθέτης “βλέπει” την πόλη και τους ανθρώπους, βλέπει τα προβλήματα αλλά κάνει κι ακόμη και ένα βήμα. Κοιτάζει “μέσα από την κλειδαρότρυπα”, πίσω από τις κλειστές πόρτες, όχι ηδονοβλεπτικά, αλλά προσπαθώντας να προσεγγίσει τους ανθρώπους και το πως έχει επηρεαστεί η ζωή τους μετά από ένα τραγικό γεγονός. Οι οικογενειακές σχέσεις, μετά το βιασμό αλλά και μετά την πράξη αυτοδικίας, μοιάζουν να ισορροπούν σε τεντωμένο σχοινί. Ο σκηνοθέτης λέει την ιστορία του αλλά εξετάζει και τις ανθρώπινες αντιδράσεις, την ψυχολογική κατάσταση των ηρώων του. Το ίδιο κάνει και στο φινάλε, όταν ο Στασινός συναντιέται πρόσωπο με πρόσωπο με τη γυναίκα του θύματός του και στις εκφράσεις της διακρίνουμε την εσωτερική της πάλη.

Εξαιρετικός, εκφράζοντας όλες τις εσωτερικές μεταπτώσεις του χαρακτήρα που ερμηνεύει, είναι ο Μανώλης Μαυροματάκης.

Ιδού μια ελληνική ταινία η οποία τολμά να αναμετρηθεί με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Χωρίς εμμονές, συναισθηματισμούς και αγκυλώσεις, αλλά με ειλικρίνεια και καθαρή ματιά. Ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος δεν είναι χτεσινός στον ελληνικό κινηματογράφο. Με τον “Εχθρό μου” προσφέρει μια από τις πιο σημαντικές ελληνικές ταινίες των τελευταίων χρόνων, οπωσδήποτε -κατά την ταπεινή μου άποψη- την καλύτερη ελληνική ταινία της σεζόν.

Τολμηρός, διεισδυτικός, συνεπής “Ο εχθρός μου”, όχι μόνο δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από ξένες ταινίες με παρόμοια θέματα., αλλά ίσως να είναι και πολύ καλύτερή τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s