54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 10/11/2013) 

Για τις ελληνικές ταινίες

Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά

Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά

Του Στράτου Κερσανίδη

Ακόμη πιο υποβαθμισμένο ήταν φέτος το ελληνικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με 7 μόνον ταινίες.

Το ελληνικό τμήμα, το οποίο επί χρόνια ήταν η «ψυχή» του φεστιβάλ, ήρθε η ώρα να ξαναβρεί τη θέση που του αξίζει.

Η Εποχή, τιμώντας τον ελληνικό κινηματογράφο, κάνει μια κριτική προσέγγιση των ελληνικών ταινιών που προβλήθηκαν αυτές τις μέρες στη Θεσσαλονίκη (μέχρι την Τετάρτη το βράδυ).

 

«Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά», της Ελίνας Ψύκου: Ο Αντώνης Παρασκευάς είναι ένας παρουσιαστής της τηλεόρασης με 20ετή επιτυχημένη καριέρα. Καθώς τα νούμερα πέφτουν αποφασίζει να εξαφανιστεί και να σκηνοθετήσει την απαγωγή του. Στην αρχή απασχολεί τα ΜΜΕ, αλλά σιγά- σιγά αρχίζει να ξεχνιέται. Έτσι φεύγει από το μέρος που κρύβεται και προσπαθεί να κάνει ακόμη πιο δραματική την εξαφάνισή του.

Μια από τις καλύτερες ταινίες που είδα στο Φεστιβάλ και μια από τις πιο καλές ελληνικές ταινίες των τελευταίων  χρόνων. Η Ψύκου με μια αψεγάδιαστη σκηνοθεσία μιλά για τη ματαιότητα της επιτυχίας και δη της τηλεοπτικής. Για τις νευρώσεις των τηλεαστέρων που για την τηλεθέαση, χάνουν κάθε ίχνος ανθρωπιάς και καταλήγουν να ζουν μέσα στη μοναξιά της ματαιοδοξίας. Έτσι και ο Αντώνης Παρασκευάς είναι ο τραγικός ήρωας μιας τραγικής πλάνης μέσα στην οποία ζει καθημερινά.

Το σενάριο καλοδουλεμένο, οδηγεί στην κορύφωσή του δράματος με αποτέλεσμα την τελική συντριβή του ήρωα. Μια ακόμη συγκλονιστική από τον Χρήστο Στέργιογλου στον πρωταγωνιστικό ρόλο, σε μια ταινία η οποία στηρίζεται αποκλειστικά σε αυτόν.

«Miss Violence», του Αλέξανδρου Αβρανά: Πατέρας, μητέρα και τρεις κόρες. Η Ελένη, η Αγγελική και η Μυρτώ. Και τα δύο παιδιά της Ελένης, η Αλκμήνη και ο Φίλιππος. Η 11χρονη Αγγελική, τη μέρα των γενεθλίων της πηδάει από το μπαλκόνι. Η αστυνομία και η κοινωνική πρόνοια προσπαθούν να ανακαλύψουν τα αίτια της αυτοκτονίας. Η οικογένειά της προσπαθεί να παρουσιάσει το συμβάν ως ατύχημα. Το κουβάρι ξετυλίγεται και οδηγεί στην αποκάλυψη ενός τρομερού κρυμμένου μυστικού. Ο πατέρας και παππούς, είναι αυταρχικός, όμως στον έξω κόσμο παρουσιάζει την εικόνα ενός ήρεμου και γλυκού ανθρώπου που υπεραγαπά την οικογένειά του. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα αιμομικτικό τέρας που παράλληλα εκδίδει τις κόρες και τις εγγονές του.

Μια ταινία-γροθιά! Η στιλιζαρισμένη σκηνοθεσία εκπέμπει ψυχρότητα, είναι σφιχτοδεμένη, σφριγηλή και καλοδουλεμένη χωρίς τίποτε το περιττό. Λιτή και αφτιασίδωτη, χωρίς ακκισμούς και βερμπαλισμούς,  όσο χρειάζεται για να δομηθεί η δραματουργία. Η ένταση υποβόσκει, ο θεατής τη νιώθει και περιμένει με αγωνία την κάθαρση. Οι διάλογοι μετρημένοι, καλοδουλεμένοι, σαφείς. Μια ταινία που τιμά τον ελληνικό κινηματογράφο και επιβεβαιώνει το ταλέντο του Αβρανά που διακρίναμε στην πρώτη του ταινία «Without». Θαυμάσιες ερμηνείες, με τον Θέμη Πάνου, στο ρόλο του πατέρα-παππού, να βραβεύεται γι’ αυτήν στη Βενετία. Και φυσικά 100% δίκαιη η βράβευσή της με το Αργυρό Λιοντάρι στο ίδιο Φεστιβάλ.

«Ο προφήτης», του Δημήτρη Πούλου: Ένας αιματηρός πόλεμος διεξάγεται. Ένας στρατιώτης φτάνει σε ένα μοναστήρι αναζητώντας τον πατέρα του. Ωραία πλάνα και μια υποβόσκουσα ατμόσφαιρα αδιευκρίνιστης απειλής είναι τα μοναδικά θετικά αυτής της ταινίας. Από κει πέρα ο σκηνοθέτης επιδίδεται σε μία άσκηση κοινοτυπίας και κενολογίας με τους ήρωές του να μεγαλοστομούν λέγοντας τσιτάτα άνευ λόγου και ουσίας.

«Ο χειμώνας»,  του Κωνσταντίνου Κουτσολιώτα: Ο Νίκος, φιλόδοξος συγγραφέας καταφεύγει στο παλιό, ερειπωμένο αρχοντικό του πατέρα του, στη Σιάτιστα. Εκεί κατακλύζεται από φαντάσματα του παρελθόντος, προσπαθώντας να λύσει το μυστήριο που οδήγησε τον πατέρα του στην τρέλα και το θάνατο.

Η ταινία ξεκινά πολύ καλά, δημιουργώντας πολλές προσδοκίες. Μετά όμως από το πρώτο τέταρτο αρχίζει να λοξοδρομεί και να χάνεται μέσα σε ένα λαβύρινθο σκηνοθετικών υπερβολών και σεναριακών αδιεξόδων. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία υψηλών προσδοκιών η οποία δε δικαιώνει τους σκοπούς της.

«Goldfish», του Θάνου Τσαβλή: Ένας μοναχικός άνδρας καταζητείται επειδή επιτέθηκε σε αστυνομικούς. Ζούμε σε μια εποχή κρίσης που έχει επιστρέψει η θανατική ποινή και έχει καθιερωθεί το κυνήγι επικηρυγμένων. Υπάρχουν και διάφοροι ακόμη χαρακτήρες οι οποίοι εμπλέκονται σε αυτό το αδιανόητο φιλμ-που είναι βγαλμένο από βιντεοπαιχνίδι, με έναν ήρωα ο οποίος πλακώνει τους πάντες στο ξύλο, θυμίζοντας  Σιλβέστερ Σταλόνε και Τζακ Νόρις σε μία συσκευασία.

«Wild duck», του Γιάννη Σακαρίδη: Ο Δημήτρης αναλαμβάνει μια δουλειά διαλεύκανσης μιας υπόθεσης τηλεφωνικών υποκλοπών. Παρακολουθώντας το διαμέρισμα, μέσα στο οποίο είναι εγκατεστημένη μια κεραία κινητής τηλεφωνίας, γνωρίζει την ένοικο του επάνω διαμερίσματος, την Παναγιώτα, η οποία πάσχει από καρκίνο. Υποψιάζεται πως για την αρρώστια της ίσως να φταίει η ραδιενέργεια που εκπέμπεται.

Η ταινία βλέπεται με ενδιαφέρον, δεν πλατειάζει, έχει ρυθμό και ροή. Παρόλα αυτά δεν διαθέτει αυτό το «κάτι» που θα την κάνει να προχωρήσει λίγο παραπέρα.

«Η τελευταία φάρσα», του Βασίλη Ραΐση: Τέσσερις φίλοι επιστήμονες εργάζονται σε ένα πείραμα στο πανεπιστήμιο. Ο Ηλίας, η Σοφία, ο Παύλος και ο Νίκος. Το αγαπημένο τους χόμπι είναι να κάνουν φάρσες, να τις βιντεοσκοπούν και να τις ανεβάζουν στο διαδίκτυο. Οι φάρσες έχουν να κάνουν με διάφορους μέντιουμ αποκρυφιστές, θεραπευτές κλπ. Η τελευταία αφορά έναν άνδρα ο οποίος ισχυρίζεται πως θεραπεύει τον καρκίνο. Εκεί ο Ηλίας θα γνωρίσει τη Δώρα. Στο μεταξύ μαθαίνουμε και το μεγάλο μυστικό του Ηλία.

Πολύ σενάριο με πολύ καλούς διαλόγους και αξιοπρεπείς ερμηνείες. Ο Ραΐσης σκηνοετεί αυτό το πολύ καλό υλικό χωρίς ιδιαίτερη πρωτοτυπία γι’ αυτό και η ταινία του δεν ξεπερνά το επίπεδο μια ευχάριστης παρακολούθησης.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s