Φεστιβάλ, ποιο Φεστιβάλ;

 (από egnatiapost, Νοέμβριος 2013)

Του Στράτου Κερσανίδη

Προεδρεύοντος του δημάρχου Μπουτάρη, ο οποίος προεδρεύει όταν δε δηλώνει περισσότερο πασόκος από τους πασόκους και όταν δεν ποτίζει την Ελιά, που όπως διατείνεται έχει φυτέψει στη Θεσσαλονίκη από τις προηγούμενος δημοτικές εκλογές, πολύ πριν από τους 58 και, αντιπροεδρεύοντας του Γιάννη Σμαραγδή ο οποίος αντιπροεδρεύει όταν δεν σερβίρει στο θεό χαβιάρι και όταν δε συγγράφει μαντινάδες για τον πρωθυπουργό της χώρας, ξεκινά το 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.

Ένας από τους μεγαλύτερους και πιο σημαντικούς πολιτιστικούς θεσμούς της χώρας, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, έπεσε θύμα κι αυτό της οικονομικής κρίσης και προσπαθεί να επιβιώσει ανάμεσα στις συμπληγάδες του νεοφιλελευθερισμού και της μνημονιακής κυβερνητικής πολιτικής. Τη ν οποία πολιτική, παρεμπιπτόντως, υποστηρίζουν οι κ.κ. Μπουτάρης και Σμαραγδής, πρόεδρος και αντιπρόεδρος –επαναλαμβάνω- ενός θεσμού που πλήττεται από την κρίση!!! Βεβαίως ουδεμία λέξη αρθρώνουν για την ταμπακιέρα, ουδεμία διεκδίκηση, παρά μόνον ευχολόγια και διάφορες αρλούμπες του τύπου «η κρίση είναι ευκαιρία». Τώρα φταίω εγώ που δεν μπορώ να αντιληφθώ –ο ανόητος- τι ευκαιρία μπορεί να είναι για τον άνεργο που χάνει τη δουλειά του στα 50, για το νέο που δεν ξέρει τι να κάνει το πτυχίο του και αναγκάζεται να ξενιτευτεί, για το συνταξιούχο που αδυνατεί να δώσει χαρτζιλίκι στα εγγόνια του, για τον καρκινοπαθή που αδυνατεί να πληρώσει τα φάρμακά του, για τον ανασφάλιστο που δεν έχει πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας, για το μαθητή που δεν έχει δασκάλους, για το φτωχό που προσεύχεται να μην είναι βαρύς ο χειμώνας, για τον άστεγο που κοιμάται στις γωνίες; Ποιος ξέρει, μπορεί να ανήκω στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που γκρινιάζουν και δε βλέπουν τις λαμπρές προοπτικές που ανοίγονται για τη χώρα, χάρις στις άοκνες προσπάθειες της πάλαι ποτέ τρικομματικής και εν συνεχεία δικομματικής κυβέρνησης. Μπορεί…

Βέβαια μια απλή βόλτα στην πόλη δεν μπορεί να κρύψει την εικόνα της καταστροφής που έφερε αυτήν η πολιτική, την οποία στηρίζουν –επιμένω- οι κ.κ. Μπουτάρης και Σμαραγδής. Να πω για τα λουκέτα στα καταστήματα; Να πω για τους καταναλωτές –είδος εν ανεπαρκεία πλέον- που περιφέρονται χωρίς να ψωνίζουν; Να πω για την κατακόρυφη αύξηση των ανθρώπων που ζητιανεύουν και ψάχνουν στα σκουπίδια;

Και τώρα, ευλόγως θα μπορούσατε να μου πείτε: «μα καλά, για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου ο λόγος. Τι κάθεσαι και γράφεις;». Ορθώς, αλλά με συγχωρείτε, ποιος νοιάζεται για γιορτές στην εποχή μας; Πως μπορεί μια πόλη να γιορτάσει κάτω από τέτοιες συνθήκες;

Λυπάμαι, ήθελα να γράψω για το Φεστιβάλ. Έχω άποψη, έχω προτάσεις, έχω ανησυχίες. Άλλωστε είναι δεδομένη η αγάπη μου τόσο για το θεσμό όσο και για τον κινηματογράφο. Αλλά δεν μπορώ! Οι εικόνες της πραγματικότητας που βιώνω καθημερινά διαθέτουν πολύ περισσότερη δύναμη από τις κινηματογραφικές μυθοπλασίες. Το σινεμά μπορεί να είναι βγαλμένο από τη ζωή αλλά η πραγματική ζωή είναι αλλού! Και πριν βρεθούμε όλοι μας αλλού και για να μπορούμε να γιορτάζουμε πραγματικά και όχι με φορεμένα χαμόγελα, μία λύση υπάρχει: Η ανατροπή της κυβέρνησης.

Σας χάλασα, ε; Λυπάμαι αλλά κι εγώ χαλασμένος είμαι!

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s