«ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙΑ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 21/7/2013)

 

Ερωτικές ιστορίες για θερινά βράδια

graf 

Μια ταινία εντελώς χαλαρωτική, εύπεπτη και τρυφερή που προσφέρεται για ένα ανέμελο θερινό βραδάκι στο σινεμά. Κάπως έτσι θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την αισθηματική κομεντί του Ρεγκί Ρουανσάρ «Χτυποκάρδια στο γραφείο» (Populaire).

Βρισκόμαστε στο 1958 και η νεαρή Ροζ Παμφίλε ζει σε ένα χωριό της Νότιας Νορμανδίας με τον πατέρα της ο οποίος θέλει να την παντρέψει με ένα νεαρό που εργάζεται σε βενζινάδικο. Όμως η κοπέλα έχει άλλα όνειρα, θέλει να φύγει και να γίνει γραμματέας σε μια μεγάλη πόλη. Έτσι αναζητά την τύχη της σε έναν ασφαλιστή, τον Λουίς Εσάρ, περνάει συνέντευξη και προσλαμβάνεται. Ως γραμματέας είναι μάλλον κακή αλλά διαθέτει ένα μοναδικό ταλέντο: ταχύτητα στη δακτυλογράφηση. Έτσι ο Εσάρ αποφασίζει να την προπονήσει ώστε να πάρει μέρος σε διαγωνισμούς δακτυλογράφησης με σκοπό να την κάνει πρωταθλήτρια! Η Ροζ τα καταφέρνει, κερδίζει τον ένα διαγωνισμό μετά τον άλλον και γίνεται διάσημη. Και φυσικά στο τέλος έρχεται ο έρωτας, ανομολόγητος πριν αλλά να εκδηλώνεται στο φινάλε.

Βασισμένη σε ένα προβλέψιμο σενάριο και μια ταινία χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις και εκπλήξεις είναι απλώς ευχάριστη. Στα υπέρ της θα ήθελα να προσθέσω την πολύ επιτυχημένη ρετρό προσέγγισή της με την οποία απεικονίζεται το κλίμα του τέλους της δεκαετίας του 1950. Επί πλέον διαθέτει δύο συμπαθητικούς πρωταγωνιστές οι οποίοι καταφέρνουν να κερδίσουν τους θεατές.

Ελαφρότητα, χιούμορ, συγκίνηση, έρωτας, χάπι έντ και όλα όσα χρειάζεται μια επιτυχημένη συνταγή για μια ευχάριστη ταινία, συνυπάρχουν στις κατάλληλες δόσεις στα «Χτυποκάρδια…». Πέρα τούτου μην αναζητήσετε τίποτε περισσότερο. Εάν αυτά σας αρκούν, έχει καλώς. Εάν όχι, τότε αναζητείστε κάπου αλλού την κινηματογραφική σας διασκέδαση.

Πάντως έχει ενδιαφέρον το πώς ο σκηνοθέτης επέλεξε να κάνει αυτήν την ταινία. Σε συνέντευξή του λέει: «Το 2004 πέτυχα ένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία των δακτυλογράφων, που συμπεριλάμβανε μια σύντομη σκηνή με διαγωνισμούς δακτυλογράφησης. Αυτά τα τριάντα δευτερόλεπτα ήταν τόσο συναρπαστικά που είδα κατευθείαν ότι είχαν ενδιαφέρον. Ο κόσμος των δακτυλογράφων μου φάνηκε τρελός. Το βρήκα απίστευτο ότι θα μπορούσε να γίνει άθλημα και με συνάρπασε η σχέση του ανθρώπου με τη μηχανή.» 

                                                                              Στράτος Κερσανίδης 

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

 

«Ανακυκλώνοντας τη Μήδεια» του Αστέρη Κούτουλα: Πρόκειται για μια ταινία που ξεκίνησε από τη μαγνητοσκόπηση μιας παράστασης μπαλέτου και συνδέει τον αρχαίο ελληνικό Μύθο με την μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, τη χορευτική ερμηνεία της Μαρίας Κουσούνη, τη χορογραφία του Ρενάτο Ζανέλα και την ερμηνεία της Μουσικής Ακαδημίας της Αγίας Πετρούπολης.
Το φιλμ ξεκινάει με τα πρώτα μέτρα της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη και τελειώνει με τα τελευταία μέτρα της μουσικής του, η οποία συνοδεύει τις λιγοστές φράσεις που προφέρονται. Έξι σολίστες χορευτές, ανάμεσά τους η εξαιρετική Μαρία Κουσουνή ως Μήδεια – σε εκφραστικές κοντινές λήψεις, λυρικές χορευτικές σκηνές, αποκαλυπτικές καταστάσεις πρόβας, μια μείξη από κλασικό μπαλέτο και σύγχρονο εκφραστικό χορό, συνυφασμένη με εικόνες από εξεγερμένους και κουκουλοφόρους νεαρούς, βαριά οπλισμένους και ανεξέλεγκτους αστυνομικούς, μορφές από έναν άλλον, αμείλικτο κόσμο που έχει σφετεριστεί την καθημερινή πραγματικότητα.
Μέσα σε αυτό τον κόσμο προβάλλει ξαφνικά η μορφή της δεκαπεντάχρονης Μπέλα Έλμαν που, παίζοντας τον ίδιο της τον εαυτό, κάνει το κινηματογραφικό ντεμπούτο της. Η αθωότητα που είναι καταραμένη, εξοβελισμένη από την κοινωνία, στο έλεος της εξάντλησης, της απογοήτευσης, της έλλειψης στοργής.

«Μια πράσινη ιστορία» (A green story) του Νίκα Αγιασβίλι: Ο Ευτύχιος Βλαχάκης έφυγε από την Ελλάδα πριν από πενήντα χρόνια με ελάχιστα χρήματα και έφτασε στην Αμερική. Εκεί κατάφερε να δημιουργήσει έναν κολοσσό που παράγει φιλικά στο περιβάλλον απορρυπαντικά. Σήμερα ο Βαν Βλαχάκη και ενώ πάσχει από καρκίνο έχοντας λίγους μήνες ζωής, θυμάται τα πρώτα του βήματα, όταν ήταν ακόμα ένας φτωχός μετανάστης τη δεκαετία του ’50 και αποφασίζει να κλείσει μια οικονομική συμφωνία που εμπεριέχει μεγάλο ρίσκο.

«Ένα καλοκαίρι» (Mud) του Τζεφ Νίκολς: Ο 14χρονος Έλλις, ζει σε ένα πλωτό σπίτι, με τους γονείς του. Μια μέρα φεύγει μαζί με τον φίλο του Νέκμπον για να εξερευνήσουν μια βάρκα που είδαν επάνω σε κάποια δέντρα, απομεινάρι κάποιας πλημμύρας. Ανακαλύπτουν πως κάποιος ήταν εκεί πριν από αυτούς και έτσι οδηγούνται στον Μαντ, έναν άνδρα που καταζητείται για φόνο. Ανάμεσα στα παιδιά και τον άνδρα αναπτύσσετια φιλία και οι δυο φίλοι τον βοηθούν να συναντήσει την Τζούνιπερ, μια παλιά του αγαπημένη

«Turbo» του Ντέιβιντ Σόρεν: Μια ανιμέισον τρισδιάστατη κωμωδία υψηλών ταχυτήτων με πρωταγωνιστή τον Τούρμπο, ένα σαλιγκάρι που ονειρεύεται να γίνει μια μέρα το γρηγορότερο σαλιγκάρι του κόσμου.

«Red 2» του Ντιν Πάρισοτ: Η συνέχεια της ξεκαρσιστικής κωμωδίας δράσης με έναν εντελώς διαφορετικό ΦΡανκ. Εκεί που τον ξέραμε να κάνει κάθε ριψοκίνδυνο πράγμα που μπορεί κάποιος να φανταστεί, τώρα ζει ήρεμος μαζί με τη γυναίκα της ζωής του, Σάρα. Μόνο που η ήρεμη ζωή του Φρανκ έχει αντίκτυπο στο γάμο τους και η Σάρα προσπαθεί να τον ξαναβάλει σε δράση.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s