«ΔΥΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 30/6/2013)

Όλα του γάμου δύσκολα

 two

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

 -Τι άνθρωποι μπορεί να είναι αυτοί που μπορούν να τρώνε μαζί σε ένα τραπέζι χωρίς να ανταλλάσσουν κουβέντα;

-Παντρεμένοι! (από την ταινία)

Ζευγάρια, σχέσεις, γάμος. Πράγματα καθημερινά, πολύ απλά επί της ουσίας αλλά συνάμα, και πολύπλοκα. Πώς να ανταποκριθούν οι άνθρωποι μέσα στην απλή πολυπλοκότητα ή την πολύπλοκη απλότητα των αναμεταξύ τους σχέσεων; Ψυχολόγοι, σύμβουλοι γάμου, παπάδες, χαρτορίχτρες, αστρολόγοι και καφετζούδες έχουν επιστρατευτεί προκειμένου να δώσουν απαντήσεις και να προσφέρουν την αρωγή τους στους ανθρώπους που ταλανίζονται ανά τους αιώνες αναζητώντας την ολοκλήρωση μέσα από τους άλλους. «Όλα ξεκινούν σαν όνειρο και καταλήγουν σε εφιάλτη», έλεγε ένας φίλος μου μετά από μία θυελλώδη σχέση που ξεκίνησε με φεγγάρια και λουλούδια και κατέληξε σε τσουκνίδες και μαχαίρια. Αλλά αυτή είναι μια υποκειμενική θεώρηση, οπότε μην την παίρνετε και πολύ στα σοβαρά. Όμως, όπως και να’ χει, όλοι και όλες γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τέτοιες ιστορίες. Ιστορίες που φυσικό και επόμενο ήταν, εκτός από την επιστήμη και την παραεπιστήμη να απασχολήσουν και την Τέχνη. Λογοτεχνία, θέατρο, κινηματογράφος έχουν ασχοληθεί και ασχολούνται με το μυστήριο των ανθρώπινων σχέσεων, εξερευνώντας το επισταμένα με αποτέλεσμα αντί να δίνονται απαντήσεις να αυξάνονται ακόμη περισσότερο τα ερωτήματα!

Για μια ακόμη φορά συλλαμβάνομαι αμπελοφιλοσοφών και ανεπίτρεπτα φλύαρος. Οπότε επανέρχομαι στην τάξη, πειθαρχώ και μπαίνω στο θέμα που είναι η ταινία «Δύο για το δρόμο» (Two for the road) που σκηνοθέτησε το 1967 ο Στάνλεϊ Ντόνεν, προτάθηκε για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου (Φρέντερικ Ραφαέλ) και στην οποία πρωταγωνιστούν η Όντερϊ Χέμπουρν, ο Άλμπερτ Φίνει και η Ζακλίν Μπισέ. Να συμπληρώσω επίσης, πως τη μουσική έγραψε ο Χένρι Μαντσίνι ο οποίος θεωρούσε πως το τραγούδι της ταινίας ήταν ό,τι καλύτερο έχει κάνει στην καριέρα του.

Ο Μαρκ ταξιδεύει με τη σύζυγό του Τζο από την Αγγλία στη Νότια Γαλλία. Το ταξίδι τους, που γίνεται για να γιορτάσουν μια μεγάλη επαγγελματική επιτυχία του Μαρκ, ο οποίος είναι αρχιτέκτονας, αρχίζει με ένταση. Δώδεκα χρόνια παντρεμένοι βιώνουν την κρίση του γάμου τους. Παράλληλα βλέπουμε το παρελθόν του ζευγαριού, το πώς γνωρίστηκαν, την εγκυμοσύνη της Τζο, τη συνάντησή του με ένα άλλο ζευγάρι που απείλησε με διάλυση το γάμο τους, τις απιστίες.

Η σκηνοθεσία του Στάνλεϊ Ντόνεν δεν ακολουθεί τη γραμμική αφήγηση αλλά κάνει συνεχείς «βουτιές» στο παρελθόν. Έτσι παρακολουθούμε τη ζωή του ζευγαριού σε μία αντιπαραβολή παρελθόντος και παρόντος. Με ένα εξαιρετικής έμπνευσης μοντάζ η ταινία διατηρεί το σκηνοθετικό ρυθμό, υπηρετεί τη χρήση του φλας μπακ αλλά το ενδιαφέρον του θεατή το οποίο δε μειώνεται ούτε στιγμή.

Ένα γλυκόπικρο φιλμ, μια αισθηματική κομεντί για τις ανθρώπινες σχέσεις. Μια βασανιστική αναζήτηση του κοινού δρόμου που ακολουθεί ένα ζευγάρι αλλά και των ξεχωριστών επιλογών που μπορεί να προκύψουν. Στην ταινία συνυπάρχει το κλασικό με το μοντέρνο, με το τελευταίο να φαίνεται επηρεασμένο από το νουβέλ βαγκ του γαλλικού κινηματογράφου.

Τελειώνοντας θα παραθέσω μια πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία. Η ταινία περιλαμβάνεται μέσα στις 100 πιο παθιασμένες ταινίες στην Ιστορία του Σινεμά, σύμφωνα με τη λίστα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου «100 χρόνια, 100 πάθη».

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s