32ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 7/4/2013)

istfestΈνα 16μερο κινηματογραφικής πανδαισίας

Του Στράτου Κερσανίδη

Με την προβολή της τελευταίας ταινίας του Πέδρο Αλμοδόβαρ «Δεν κρατιέμαι» ξεκίνησε την Παρασκευή 30 Μαρτίου το 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης το οποίο θα ολοκληρωθεί την Κυριακή 14 Απριλίου.

Με δύο επίσημα διαγωνιστικά τμήματα, διεθνές και εθνικό, καθώς και με μια σειρά από αφιερώματα και παράλληλα προγράμματα, το φεστιβάλ συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του κερδίζοντας όλο και περισσότερους πόντους στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη.

Μια σειρά από διάσημα ονόματα λαμπρύνουν με την παρουσία τους το θεσμό, αρχής γενομένης από το σκηνοθέτη Πίτερ Γουίαρ ο οποίος είναι και πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα.

Με την ευκαιρία της προβολής της τελευταίας ταινίας του «Νυχτερινό τρένο για τη Λισαβόνα» θα δώσει παρόν και ένας από τους κορυφαίους ευρωπαίους σκηνοθέτες, ο δανός Μπιλ Όγκαστ.

Παρών θα είναι και ο βρετανός σκηνοθέτης Μάικ Φίγκις, ο οποίος εκτός από μία ανοιχτή διάλεξη (master class) που έχει προγραμματιστεί, τιμάται με την προβολή των ταινιών του «Ζήτω η αγάπη» (Love live long) του 2007 και «Αναστολή της δυσπιστίας» (Suspension of disbelief) του 2012.

Η ηθοποιός Πατρίτσια Αρκέτ, πρωταγωνίστρια στην ταινία «Μια ματιά στο μυαλό του Τσαρλς Σουάν του 3ου» (A glimpse inside the mind on Charles Swan III), σε σκηνοθεσία Ρομάν Κόπολα, είναι κι αυτή παρούσα στην Κωνσταντινούπολη με την ευκαιρία της πρεμιέρας της ταινίας που γίνεται στο πλαίσιο του φεστιβάλ.

Κοντά σε όλους αυτούς και ο συμπατριώτης μας –αν και ζει και εργάζεται πολλά χρόνια στο Παρίσι- Κώστας Γαβράς, βρίσκεται στο φεστιβάλ με την ευκαιρία της προβολής της ταινίας του «Το κεφάλαιο».

 

Η ελληνική παρουσία

Αν όμως εξαιρέσουμε τον Κώστα Γαβρά, η ελληνική παρουσία περιορίζεται στην προβολή της ταινίας του Έκτορα Λυγίζου, «Το αγόρι που έτρωγε το φαγητό του πουλιού» η οποία προβάλλεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Mined zone».

Ο 23χρονος Γιώργος προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβιώσει αναζητώντας τροφή και φροντίζοντας το μοναδικό του φίλο: ένα καναρίνι. Ζει σε ένα διαμέρισμα στο οποίο έχει κοπεί το νερό, το ψυγείο είναι άδειο και κάποιες φορές για να ξεγελάσει την πείνα του, μοιράζεται την τροφή του καναρινιού του. Με μια γλώσσα λιτή, ο Λυγίζος, δείχνει την κατάσταση της χώρας. Οι εικόνες του μοιάζουν με κοφτερό μαχαίρι που σχίζει τις σάρκες μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση. Μια σπαρακτική προσέγγιση της καθημερινότητας που βιώνουμε, με μια σαφή και αιχμηρή σκηνοθετική ματιά χωρίς καμία προσπάθεια ωραιοποίησης ή μελοδραματισμού. Η κρίση είναι εδώ, βρίσκεται μέσα σε κάθε σπίτι και το μόνο που μένει στους ανθρώπους, όπως ο Γιώργος, είναι η προσπάθεια διατήρησης της αξιοπρέπειάς τους μέσα σε ένα ανελέητο περιβάλλον.

Ο Ντίτερ Σάουτερ είναι γερμανός, αλλά γύρισε μια ταινία για τους έλληνες της Κωνσταντινούπολης, με τίτλο «Αντίο Κωνσταντινούπολη». Μέσα από συνεντεύξεις ελλήνων που ζουν στην Πόλη και άλλων που έχουν φύγει και ζουν στην Ελλάδα, ο Σάουτερ μας δίνει ένα μωσαϊκό της ζωής πριν από το 1955 και εκείνης που διαμορφώθηκε στη συνέχεια, μέχρι σήμερα. Αξιόλογη προσπάθεια, πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία και μια ματιά σχετικά αποστασιοποιημένη, μιας και ο σκηνοθέτης δεν κουβαλά το βάρος της άμεσης εμπλοκής. Άρα μια νηφάλια και αληθινή προσέγγιση.

 

Για τη σωτηρία του ιστορικού Εμέκ

Το Εμέκ είναι ένας ιστορικός κινηματογράφος της Κωνσταντινούπολης στην περιοχή του Ταξίμ, που επί 28 χρόνια φιλοξενούσε εκδηλώσεις του Φεστιβάλ. Εδώ και δύο χρόνια παραμένει κλειστός και κινδυνεύει να γκρεμιστεί για να χτιστεί στη θέση του ένα πολυκατάστημα. Όμως ο καλλιτεχνικός κόσμος αλλά και πολίτες της Κωνσταντινούπολης αντιδρούν στον αφανισμό του Εμέκ και με προσφυγές κατάφεραν να ανασταλεί, προς το παρόν, η κατεδάφισή του. Επειδή η υπόθεση εκκρεμεί και ο κίνδυνος παραμένει, όσοι υποστηρίζουν τη σωτηρία του ιστορικού κινηματογράφου διοργανώνουν τις μέρες αυτές ένα Εναλλακτικό Φεστιβάλ, μπροστά από το χώρο που βρίσκεται του Εμέκ, με σημαντική παρουσία και υποστήριξη από το κοινό του Φεστιβάλ.

Τέλος, από φέτος προστίθεται ένα ακόμη τμήμα στα υπάρχοντα τμήματα του Φεστιβάλ, με τίτλο «Ιστορίες γυναικών» που περιλαμβάνει ταινίες στο επίκεντρο των οποίων βρίσκονται τα γυναικεία προβλήματα, που στην Τουρκία είναι ιδιαίτερα οξυμένα. Επίσης μετά από μία διακοπή μερικών χρόνων, επανακάμπτει το τμήμα «Από τη λογοτεχνία στην ασημένια οθόνη».

Η Εποχή, μία από τις ελάχιστες ελληνικές εφημερίδες που παρακολουθεί το Φεστιβάλ ανελλιπώς από το 2000, θα επανέλθει με νεότερο ρεπορτάζ.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s