«Μεταξά: Ακούγοντας το χρόνο»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 7/4/2013)

metaxaΑναζητώντας τον κερδισμένο χρόνο

Όταν πριν από ένα χρόνο η ταινία του Σταύρου Ψυλλάκη, «Μεταξά: Ακούγοντας το χρόνο» προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, ζορίστηκα πολύ και δεν άντεξα να δω παρά τα πρώτα 10 λεπτά.

Τώρα που αντιλήφθηκα πως ο χρόνος του ανθρώπου δεν είναι δεδομένος αλλά κερδίζεται μέρα με τη μέρα, τα κατάφερα. Κι όχι μόνον τα κατάφερα αλλά ένιωσα και τον ατέρμονο αγώνα που προσδίδει μεγαλείο στον άνθρωπο.

Ο Ψυλλάκης έκανε ένα ντοκιμαντέρ στο αντικαρκινικό νοσοκομείο Μεταξά. Και οι άνθρωποι που του μίλησαν είναι γιατροί και προσωπικό του νοσοκομείου που πάσχουν από καρκίνο. Άνθρωποι που από τη θέση του θεραπευτή πέρασαν στη θέση του ασθενούς και η αρρώστια έγινε γι’ αυτούς δάσκαλος ζωής.

Ο σκηνοθέτης δεν επιχειρεί να απομυθοποιήσει την αρρώστια-μάστιγα της εποχής. Σκοπός του δεν είναι να παρουσιάσει μια αισιόδοξη νότα και να μιλήσει με διδακτικό τρόπο για την πρόληψη και τη θεραπεία. Αλλά να δώσει λόγο στους ίδιους τους ασθενείς και μέσα από τα λόγια τους να φανεί η ελπίδα πως τίποτε δεν είναι χαμένο. Πως μετά το πρώτο σοκ της διάγνωσης έρχεται η ώρα που ο άνθρωπος αποφασίζει να αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό, να βγάλει από τη φαρέτρα του τα όσα όπλα εσωτερικής δύναμης διαθέτει και να αποφασίσει πως η διάγνωση δε σημαίνει και το τέλος. Πώς τώρα πλέον αρχίζει να αφουγκράζεται, να ακούει και να αξιολογεί το χρόνο με διαφορετικό τρόπο.

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Σταύρου Ψυλλάκη, είναι ρεαλιστική, δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει τίποτε. Την ίδια ώρα όμως δε θεωρεί το παιχνίδι χαμένο, όπως και δεν είναι. Μέσα από τις προσωπικές αφηγήσεις των ανθρώπων που μιλούν μπροστά στην κάμερα αφηγούμενοι την περιπέτειά τους, αναδεικνύει την αποφασιστικότητά τους αλλά και τον τρόπο με τον οποίο πλέον προσεγγίζουν την ίδια τη ζωή. Κι ακόμη μιλά για τον αγώνα της επιστήμης να νικήσει τον καρκίνο και για τα τεράστια άλματα που έχει κάνει προς αυτήν την κατεύθυνση. Επιχειρεί, και το καταφέρνει, να δημιουργήσει ένα ρήγμα στο μύθο που συνοδεύει την αρρώστια και να δώσει μια εντελώς διαφορετική διάσταση από αυτή που κυριαρχεί.

Ο άνθρωπος διαθέτει τεράστιες δυνάμεις και σε στιγμές δύσκολες τις κινητοποιεί. Ο καρκίνος δεν είναι ανίκητος και οι ασθενείς με την αρωγή της επιστήμης μπορούν να τα καταφέρουν. Και μέσα σε αυτόν τον επίπονο αγώνα υπάρχει πάντα χώρος για χαρά και αισιοδοξία. Υπάρχει ο χρόνος ο οποίος κερδίζεται.

Το συγκλονιστικό αυτό ντοκιμαντέρ, ένα οδοιπορικό μέσα από τα μονοπάτια του φόβου, διαθέτει τη δύναμη της αλήθειας, αυτή που αντιστοιχεί σε ένα οδοιπορικό μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.

                                                                            Στράτος Κερσανίδης 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s