15ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 31/3/2013)

Ένας επίλογος

Ο μανάβης

Ο μανάβης

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία την περασμένη Κυριακή το 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και οφείλουμε έναν επίλογο.

Η ταινία «Ο εξ αίματος αδελφός» του Στιβ Κούπερ από τις ΗΠΑ, κέρδισε το βραβείο κοινού για ντοκιμαντέρ άνω των 45 λεπτών.

Ο Κούπερ καταγράφει τη ζωή του φίλου του Ρόκι, ο οποίος απογοητευμένος από τη ζωή του πηγαίνει στην Ινδία ως εθελοντής σε ένα ίδρυμα για οροθετικά παιδιά και αφιερώνει τη ζωή του στη φροντίδα τους. Μια ταινία συγκλονιστική που μπορεί να σοκάρει. Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί το φίλο του ο οποίος ζει μέσα στα γέλια και τα παιχνίδια των παιδιών που όμως, συχνά σταματούν όταν έρχεται ο πόνος, η αρρώστια κι ο θάνατος. Η κάμερα δε λυπάται το θεατή, τον φέρνει αντιμέτωπο με την ανελέητη πραγματικότητα που υπάρχει σε πολλές χώρες του τρίτου κόσμου.

Η Κυριακή Μάλαμα, ( βραβείο κοινού για ελληνικό ντοκιμαντέρ κάτω των 45 λεπτών), με την ταινία «Μια κληρονομιά: Με την ψυχή στο στόμα», βασίζεται στην αφήγηση ενός ηλικιωμένου από το Καβάκ, της Σαμψούντας, ο οποίος μιλά για τις οδυνηρές παιδικές του μνήμες από τις σφαγές του 1920 και την εξορία. Περικυκλωμένος από κάμερες που δείχνουν το γέρο-πρόσφυγα να αφηγείται, ένας άνδρας προσπαθεί να εισχωρήσει στη σκληρή πραγματικότητα της αφήγησης. Η Μάλαμα κινεί την κάμερά της μέσα στον περιορισμένο αυτό χώρο, βάζοντας σε κίνηση τα συναισθήματα του θεατή.

«Ο μανάβης» του Δημήτρης Κουτσιαμπασάκου, (βραβείο κοινού για ντοκιμαντέρ άνω των 45 λεπτών) ήταν μια από τις κορυφαίες στιγμές του Φεστιβάλ. Ο σκηνοθέτης ακολουθεί έναν πλανόδιο μανάβη, ο οποίος ξεκινά κάθε πρωί από τα Τρίκαλα και γυρνάει τα χωριά του ορεινού δήμου Πύλης στη νοτιοδυτική Πίνδο. Μπροστά από την κάμερά του περνούν οι απλοί άνθρωποι των χωριών, μιλούν, χαριεντίζονται, τραγουδούν, συγκινούνται. Άνθρωποι βασανισμένοι, με πρόσωπα σκαμμένα από το χρόνο και τη σκληρή ζωή αλλά με ένα γνήσιο και πηγαίο χιούμορ. Μια ταινία τρυφερή, διασκεδαστική και γεμάτη αγάπη, που συχνά σε κάνει να νιώθεις τα μάτια σου να υγραίνονται. Ο μανάβης, η γυναίκα του, οι δυο τους γιοι, οι άνδρες και οι γυναίκες των χωριών, οι τέσσερις εποχές του χρόνου, η καθημερινότητα, η επαφή με τον «έξω» κόσμο, εν τέλει η ίδια η ζωή σε μια γωνιά της ελληνικής γης. Υπέροχα ανθρώπινα πορτρέτα σε μια ταινία που καταχειροκροτήθηκε για τη διεισδυτικότητα, τη συνέπεια και το σεβασμό που έδειξε ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος στους υπέροχους χωριάτες της Πίνδου.

Τα μεταλλεία χρυσού, ο αγώνας των κατοίκων εναντίον τους και οι επιπτώσεις στο περιβάλλον είναι το θέμα της ταινίας «Εξάντας: Ο θησαυρός της Κασσάνδρας» του Γιώργου Αυγερόπουλου. Ο σκηνοθέτης-δημοσιογράφος, δίνει λόγο σε εκπροσώπους της εταιρίας όμως τα επιχειρήματά τους αποδομούνται από εκείνα της άλλης πλευράς αλλά και από τον αγώνα των κατοίκων. Το ντοκιμαντέρ δείχνει την πραγματική πολιτική διάσταση του προβλήματος και δε διστάζει να πάρει θέση.

Ίδιο θέμα και στο «Άπληστον κέρδος» του Γιάννη Καρυπίδη. Ο Καρυπίδης είναι πιο άμεσος, η ταινία του είναι η δουλειά ενός ακτιβιστή. Με παλμό και αγωνιστική διάθεση, ο σκηνοθέτης παίρνει σαφή θέση.

                                                                 Στράτος Κερσανίδης  

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s