15ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(αναδημοσίευση από το http://www.alterthess.gr)

Σκορπισμένες εικόνες-2

Γράφει ο Στράτος Κερσανίδης

Η μάχη της Χιλής

Η μάχη της Χιλής

Οι αίθουσες είναι γεμάτες, οι ταινίες προκαλούν το ενδιαφέρον του κοινού που ανταποκρίνεται με τρόπο εντυπωσιακό.

Σήμερα, συνεχίζουμε τη βόλτα μας ανάμεσα στις εικόνες του 21ιυ αιώνα.

Η Γιάννα Ευαγγελίδου με το «Γράμμος, το βουνό της ήττας», μας μεταφέρει στα χρόνια του Εμφυλίου. Στην ταινία της καταγράφει κυρίως τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά ρίχνει και μια ματιά στην εσωκομματική διαμάχη στο ΚΚΕ. Μια ισορροπημένη δουλειά, προϊόν μεγάλης έρευνας, με την ταινία που είδαμε να αποτελεί μία σύνοψη, όπως είπε η σκηνοθέτιδα, μιας σειράς από 8 ντοκιμαντέρ.

Με αρκετό ενδιαφέρον είδαμε την ταινία «Δημοκρατία, τι κυνήγι του σταυρού» του Μάρκου Γκαστίν. Η κάμερα παρακολουθεί τέσσερις υποψήφιους βουλευτές στις εκλογές του Μαΐου 2012, κατά την προεκλογική τους εκστρατεία μέχρι το βράδυ των αποτελεσμάτων. Πολύ καλή δουλειά, καθώς δεν υπάρχουν συνεντεύξεις, ούτε οι υποψήφιοι μιλούν απευθείας στο φακό. Ευχάριστη ταινία, έξυπνη και αρκούντως ενημερωτική!

Ο Στέλιος Κούλογλου με το «Νεοναζί: Το ολοκαύτωμα της μνήμης», δίνει ένα δυνατό χαστούκι στους νεοναζιστές και σε όσους προσπαθούν να εξαφανίσουν την ιστορική μνήμη. Με αφορμή ολοκαυτώματα όπως των Καλαβρύτων, του Διστόμου και του Χορτιάτη, ο δημοσιογράφος-σκηνοθέτης, συνομιλεί με νεοναζιστές αλλά και με νεαρούς μαθητές σε μια επιτυχημένη προσπάθεια να συνθέσει έναν γαλαξία της σύγχρονης πραγματικότητας.

 

Το αφιέρωμα στον Πατρίσιο Γκουσμάν

Με εντυπωσιακή συμμετοχή του κοινό έγιναν οι προβολές των ντοκιμαντέρ του αφιερώματος στο μεγάλο χιλιανό ντοκιμαντερίστα Πατρίσιο Γκουσμάν.

Με την εκπληκτική του τριλογία «Η μάχη της Χιλής» (φωτό) ο Γκουσμάν αναλύει ολόκληρη την ιστορική περίοδο του Αλιέντε. Τον αγώνα του για σοσιαλιστικές μεταρρυθμίσεις, την υποστήριξη και την αυτοοργάνωση του λαού, τη λυσσαλέα αντίδραση της αντιπολίτευσης, τις κατευθυνόμενες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και απεργίες, το πραξικόπημα και το θάνατο του Αλιέντε.

Αλλά και ταινίες όπως «Χιλή, η επίμονο μνήμη» και «Χιλή, ένας γαλαξίας προβλημάτων», αποτελούν ένα εξαιρετικό μάθημα ιστορικής τεκμηρίωσης και κοινωνικής ανάλυσης. Ο Γκουσμάν κινηματογραφεί με αμεσότητα, κινείται μέσα στα γεγονότα κι ανάμεσα στα πλήθη, δίνει χώρο και χρόνο στους ανθρώπους να μιλήσουν. Η αποθέωση του σινεμά ντιρέκτ, του βιωμένου ντοκουμέντου και της καταγραφής μεγάλων ιστορικών γεγονότων που λίγο έλλειψε να αναποδογυρίσουν τον κόσμο. Κάτι που δυστυχώς δεν επέτρεψαν να γίνει.

Νομίζω πως η καθ’ ημάς αριστερά οφείλει να μελετήσει αυτές τις ταινίες για να διδαχτεί. Επειδή πρέπει κάποτε η ιστορία της αριστεράς να σταματήσει να αποτελείται από ελπιδοφόρα μεν, αποτυχημένα δε, πειράματα.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s