15ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(από το http://www.alterthess.gr)

Σκορπισμένες εικόνες-1

Του Στράτου Κερσανίδη

Hippie-Hippie Matala! Matala!

Hippie-Hippie Matala! Matala!

Αν κάτι ξεχωρίζει στον τρόπο που παρακολουθώ το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, είναι το τυχαίο.

Αν εξαιρέσουμε το αφιέρωμα στο χιλιανό σκηνοθέτη Πατρίσιο Γκουσμάν, του οποίου το έργο είναι γνωστό, οι υπόλοιπες ταινίες αποτελούν για τους περισσότερους –που δεν αναζητούν πληροφορίες στο διαδίκτυο- άγνωστο τόπο.Οπότε με μόνο μου βοηθό τον κατάλογο του φεστιβάλ και με βάση το χρόνο που διαθέτω, παρακολουθώ ταινίες και γι’ αυτές θα γράφω στα σημειώματά μου που θα διαβάζετε τις επόμενες μέρες.

Θα ξεκινήσω με την «Πρώτη θέση» της Μπες Κάργκμαν, που είδαμε στην έναρξη του φεστιβάλ. Η σκηνοθέτιδα παρακολουθεί έξι νέα παιδιά που ονειρεύονται να γίνουν χορευτές μέσω του διαγωνισμού Γκραν Πρι για του Νέους της Αμερικής. Η καθημερινή σκληρή προπόνηση, τα όνειρα και οι αγωνίες των παιδιών αυτών αποτυπώνονται στην ταινία της Κάργκμαν. Το αποτέλεσμα είναι κατώτερο του προσδοκώμενου από αυτό που θα περίμενε κανείς από την ταινία έναρξης του φεστιβάλ. Είναι μια εντελώς αμερικανική οπτική η οποία εμπεριέχει την ιδεολογία του σκληρού κι απάνθρωπου ανταγωνισμού όπου υπάρχει θέση μόνο για τους «νικητές». Πειράζει που μου θύμισε αντίστοιχα τηλεοπτικά ριάλιτι που βλέπουμε και στη χώρα μας;

Αντίθετα το «Δίχως σπίτι» της νορβηγίδας Μάργκερθ Όλιν ασχολείται με ένα σύγχρονο φλέγον θέμα. Το 2009 στη Νορβηγία ψηφίστηκε ένα νόμος με σκοπό τον περιορισμό της μετανάστεσης. Σύμφωνα με αυτόν, ασυνόδευτα παιδιά που ζητούν άσυλο, μένουν στη χώβρα μέχρι να ενηλικιωθούν, δηλαδή μέχρι τα 18 τους χρόνια, και μετά απελαύνονται στη χώρα καταγωγής τους. Μια ταινία άμεση και δυνατή μέσα από προσωπικές ιστορίες παιδιών που πρόκειται να απελαθούν σε χώρες που τα περιμένει πιθανόν ο θάνατος. Εδώ η σκηνοθέτιδα αντιπαραθέτει τα όνειρα και τις ελπίδες των παιδιών αυτών με την απάνθρωπη νομοθεσία μιας «πολιτισμένης» ευρωπαϊκής χώρας.

Ο Μανώλης Ανδριωτάκης με την ταινία «Ακολούθησέ με: εξερευνώντας το twitter» επιχειρεί μια γνωριμία με το ταχέως αναπτυσσόμενο αυτό μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Θα χρειαζόταν ίσως, περισσότερη εμβάθυνση στο θέμα του αλλά, πάντως, δίνει αρκετές πληροφορίες και απόψεις ανθρώπων που το χρησιμοποιούν.

Στο «Μουσικό χωριό» ο Ανδρέας Σιαδήμας μας ξεναγεί στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου, όπου κάθε χρόνο μαζεύονται μουσικοί από όλον τον κόσμο, ανταλλάσουν εμπειρίες και ακούσματα, συνεργάζονται, παίζουν μουσική και διασκεδάζουν. Ο Σιαδήμας δίνει μεγάλη σημασία στα μουσικά ακούσματα και αποφεύγει έτσι να κάνει ένα ξερό ρεπορταζιακού τύπου ντοκιμαντέρ. Μεταδίδει στο κοινό τη μαγεία των ημερών και του τόπου και ταυτόχρονα ανιχνεύει τη σχέση των ντόπιων με τους καλλιτέχνες που φτάνουν κάθε χρόνο στο χωριό τους.

Η ταινία «Το χρονικό μιας καταστροφής» της Χρύσας Τζελέπη και του Άκη Κερσανίδη, έχει ως θέμα το Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη από τους ναζί στις 2 Σεπτεμβρίου 1944. Λόγοι δεοντολογίας δε μου επιτρέπουν να γράψω κριτική για την ταινία αλλά μπορώ να μεταφέρω το ρεπορτάζ. Μετά από το τέλος της προβολής έγινε μια αρκετά ενδιαφέρουσα συζήτηση, αλλά την παράσταση έκλεψε η τοποθέτηση ενός μαθητή λυκείου που μίλησε τελευταίος. Ευχαρίστησε τους δημιουργούς, επειδή του έδωσαν την ευκαιρία να μάθει με λεπτομέρειες για ένα γεγονός που δεν ήξερε τίποτε λέγοντας χαρακτηριστικά πως «η γενιά μου δε γνωρίζει και δεν ενδιαφέρεται για τα γεγονότα εκείνης της εποχής».  Λίγο πριν, ο Μπάμπης Νανακούδης, από την Κίνηση Πολιτών Χορτιάτη η οποία υποστήριξε την παραγωγή του ντοκιμαντέρ, απηύθυνε έκκληση προς τους εκπαιδευτικούς να ζητήσουν την ταινία και να την προβάλλον στους μαθητές, ώστε να μάθουν τι σημαίνει φασισμός και ναζισμός, ως απάντηση στην προπαγάνδα της νεοναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής.

Με το «Hippie-Hippie Matala! Matala(φωτό) Ο Γιώργος Βαρελάς ας μεταφέρει στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκετίας του 1970 όταν το άγνωστο ψαροχώρι της Κρήτης έγινε τόπος συγκέντρωσης των χίπηδων όλου του κόσμου. Με υλικό αρχείου και με μαρτρίες ελλήνων και ξένων που έζησαν συμμετέχοντας εκείνη την εποχή μας προσέφεραν μια θαυμάσια και πολύ διασκεδαστική ταινία που κράτησε αμείωτο ενδιαφέρον από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ροκιές της εποχής, εμβόλιμα έξυπνα κινούμενα σχέδια, άνετες και χαλαρές αφηγήσεις, χιούμορ και παιχνιδιάρικη διάθεση σε μια ταινία «να την πιεις στο ποτήρι». Το σενάριο της ταινίας είναι της δημοσιογράφου Μαρίας Κουφοπούλου η οποία εδώ και πολλά χρόνια καλύπτει με επιτυχία τα δύο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης για τη δημόσια τηλεόραση.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s