Η ΕΠΙΘΕΣΗ

(Αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 16/3/2013)

Τολμηρό σινεμά για ένα δύσκολο θέμα

attackΤίποτε δεν είναι όπως φαίνεται. Τα περισσότερα πράγματα έχουν καμιά φορά κρυμμένες όψεις και η έννοια του δικαίου είναι σε κάποιες περιπτώσεις αμφιλεγόμενη.

Ο παλαιστίνιος σκηνοθέτης Ζιάντ Ντουεϊρί, γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει στο Ισραήλ. Και έρχεται να μας κάνει κοινωνούς σε όσα γνωρίζει με την ταινία του «Η επίθεση» (The attack), ένα απρόσμενο κινηματογραφικό διαμάντι, με την οποία εισχωρεί στην ισραηλινό-παλαιστινιακή κρίση.

Ο Αμίν, παλαιστίνιος στην καταγωγή, είναι ένας πετυχημένος χειρούργος που ζει στο Τελ Αβίβ, μαζί με την αγαπημένη του γυναίκα, Σιχάμ. Όμως τη μέρα που αυτός τιμάται για το ιατρικό του έργο, εκείνη δεν πηγαίνει μαζί του στην τελετή. Την επομένη, η Σιχάμ επισκέπτεται τη γιαγιά της στη Ναζαρέτ. Ενώ ο Αμίν βρίσκεται στο νοσοκομείο, ακούγεται μια έκρηξη. Από την έκρηξη, που έγινε σε ένα εστιατόριο μεταφέρονται στο νοσοκομείο πολλοί τραυματίες και 19 νεκροί. Ανάμεσα στους νεκρούς είναι και η Σιχάμ. Συντετριμμένος ο Αμίν προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι έχει συμβεί αλλά σύντομα θα εμπλακεί σε ένα κυνηγητό για την αποκάλυψη της αλήθειας. Μόνο που η αλήθεια θα είναι ακόμη πιο σκληρή και θα τον φέρει αντιμέτωπο με μια πραγματικότητα που θα τον συντρίψει.

Η ισραηλινο-παλαιστινιακή διαμάχη δεν είναι κάτι που εύκολα μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα. Σίγουρα η πολιτική του Ισραήλ απέναντι στον παλαιστινιακό πληθυσμό αγγίζει τα όρια της βαρβαρότητας. Από την άλλη οι Παλαιστίνιοι αντιστέκονται, συχνά όμως η «αντίσταση» έχει ως αποτέλεσμα την τυφλή βία εναντίον αθώων πολιτών.

Ο Ντουεϊρί, με αξιοθαύμαστη νηφαλιότητα και με γνώση της κατάστασης, αναδεικνύει το δράμα των ανθρώπων, Παλαιστινίων και Ισραηλινών, που ζουν σε μία εμπόλεμη κατάσταση εδώ και πολλές δεκαετίες. Δεν πλειοδοτεί, δε δημαγωγεί, προσπαθεί να παραμείνει αποστασιοποιημένος  βάζοντας στο επίκεντρο τις προσωπικές τραγωδίες ανθρώπων και από τις δύο πλευρές. Τραγωδίες οι οποίες διαπερνούν ολόκληρο το σώμα της κοινωνίας, ασχέτως εθνικότητας. Παρουσιάζει τη βία του ισραηλινού στρατού, τον αποκλεισμό των Παλαιστινίων με την κατασκευή των πολλών χιλιομέτρων τείχους αλλά και την καχυποψία και το φανατισμό από τη μεριά τους. Αλλά και τη σχέση του ζευγαριού η οποία ενώ μοιάζει ιδανική, αποδεικνύεται πως δεν είναι ειλικρινής.

Η ταινία πατάει επάνω σε ένα εξαίρετο σενάριο που από την πρώτη στιγμή μας βάζει στον πυρήνα του προβλήματος. Η σκηνοθεσία κρατάει –και πολύ κάνει- ως κόρη οφθαλμού, το στοιχείο του ρεαλισμού. Δεν επιχειρείται κανένα στοιχείο επί πλέον δραματοποίησης, αφού η ίδια η πραγματικότητα είναι από μόνη της, υπέρ του δέοντος, δραματική.

Μια δυνατή και ψύχραιμη ταινία, μια καταγραφή της πραγματικότητας μέσω της μυθοπλασίας, ένα μοναδικό δείγμα τολμηρού πολιτικού κινηματογράφου.

Στράτος Κερσανίδης

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s