«ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 10/3/2013)

Για μια τρυφερή κι ασυμβίβαστη γυναίκα

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά (…)
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο (…)

gogouΠως προσεγγίζει ένας κινηματογραφιστής τη ζωή μιας εξεγερσιακής ποιήτριας, όπως η Κατερίνα Γώγου; Πως μπορεί ένα ντοκιμαντέρ να συμπυκνώσει τη ζωή και το έργο μιας προσωπικότητας η οποία άφησε διακριτό σημάδι με το πέρασμά της από τον κόσμο; Κι ακόμη πως μπορεί να «χωρέσει» στον περιορισμένο χρόνο μιας ταινίας την ηθοποιό του εμπορικού κινηματογράφου, την ποιήτρια  και τον άνθρωπο που πάλεψε με τους δαίμονές του, με τις αντιφάσεις και τα οράματά του;

Τις απαντήσεις τις δίνει ο Αντώνης Μποσκοϊτης στο ντοκιμαντέρ «Κατερίνα Γώγου: Για την αποκατάσταση του μαύρου» που αποδεικνύει πώς ένας άνθρωπος που διαθέτει ευαισθησίες, ταλέντο και τις κεραίες του σε εγρήγορση, μπορεί! Το έχει αποδείξει άλλωστε και στο παρελθόν με τα αντίστοιχα ντοκιμαντέρ-πορτρέτα που είχε κάνει για τη Φλέρυ Νταντωνάκη και τον Παύλο Σιδηρόπουλο.

Στην ταινία, ο Μποσκοϊτης, συνδέει με αριστοτεχνικό τρόπο, το σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό, τις μαρτυρίες ανθρώπων που γνώρισαν τη Γώγου με ένα δραματοποιημένο μέρος, στο οποίο κυριαρχεί η ποιητικότητα. Δεν είναι εύκολο το εγχείρημα του σκηνοθέτη. Και δεν είναι εύκολο επειδή το όνομα της Γώγου από μόνο του είναι πολύ βαρύ. Πώς, δηλαδή, μπορεί να αποφύγει την αγιοποίηση της βιογραφούμενης, το μελοδραματισμό και τη δημαγωγία  εξαιτίας της ζωής και του τραγικού της τέλους, την παρουσίαση ενός «επαναστατικού» μανιφέστου εξαιτίας της ποίησής της; Κι ακόμη πώς να αποφύγει τη ρεπορταζιακή και τηλεοπτική παρουσίαση του υλικού του; Εδώ κρύβεται η επιτυχία του εγχειρήματος, και ακούει στη λέξη «ισορροπία». Ο Μποσκοϊτης ισορροπεί ανάμεσα σε όλα αυτά, κρατάει την ουσία των πραγμάτων, δεν παρασύρεται από συναισθήματα, κι ας κουβαλά η ταινία βαρύ συναισθηματικό φορτίο. Η χρησιμοποίηση του ασπρόμαυρου ενισχύει τον τίτλο της ταινίας αλλά και συμβαδίζει με το κλίμα της που είναι η ζωή και η ποίηση της Κατερίνας Γώγου. «Αν υποτεθεί πως ”μαύρο” και εν προκειμένω ”μαύρο πρόβατο” υπήρξε η Γώγου για το ποιητικό – λογοτεχνικό κατεστημένο μιας εποχής, συμφώνως και με τον Νάνο Βαλαωρίτη, το ντοκιμαντέρ αποπειράται να βάλει κάποια πράγματα στη θέση που τους αρμόζει», είχε πει ο σκηνοθέτης σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στην Εποχή, στις 2 Σεπτεμβρίου 2012. 

Ο Αντώνης Μποσκοϊτης σκηνοθετεί με στιβαρότητα και πάθος. Η αγάπη του για τη Γώγου δεν κρύβεται αλλά δεν τον παρασύρει. Αντίθετα, κρατάει το μέτρο, αξιοποεί με το καλύτερο τρόπο το υλικό που έχει στα χέρια του, δεν αφήνει τίποτε στην τύχη.

Στο δραματοποιημένο μέρος του ντοκιμαντέρ, παίζει η Λουκία Μιχαλοπούλου.

Μιλούν οι: Νάνος Βαλαωρίτης, Λένα Πλάτωνος, Λευτέρης Ξανθόπουλος, Μάρω Κοντού, Γιάννης Φελέκης, Ανδρέας Ταρνανάς, Όλια Λαζαρίδου, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Θανάσης Νιάρχος, Γιώργος Χρονάς, Νίκος Καλογερόπουλος, Μανώλης Δεστούνης, Αντώνης Καφετζόπουλος, Γιώργος Κορδέλλας, Μαρία Λαγγουρέλη, Αγάπη – Βιργινία Σπυράτου.

Πρωτότυπα τραγούδια σε ποίηση της Γώγου έγραψαν και τραγούδησαν η Μαρίζα Κωχ, ο Παντελής Θεοχαρίδης και ο Λόλεκ.

                                                                        Στράτος Κερσανίδης

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s