«ΟΔΗΓΟΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 3/2/2013)

 Η τρυφερότητα της ανθρώπινης επαφής

 JENNIFER LAWRENCE and BRADLEY COOPER star in SILVER LININGS PLAYBOOK

Το σημαντικό για τους ανθρώπους που  βιώνουν τον βάσανο της κατάθλιψης και άλλων παρεμφερών νευρωτικών καταστάσεων, είναι να θέλουν να βγουν από το λούκι και να αφεθούν στην απόλαυση της ζωής. Αυτοί θα νικήσουν. Οι άλλοι θα παραμείνουν παρατηρητές αναζητώντας τη λύτρωση σε υποκατάστατα, ηττημένοι κι άτολμοι.

Μάθημα ζωής αποτελεί η ταινία «Οδηγός αισιοδοξίας» (The Silver Linings Playbook) του Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ, μια τρυφερή κωμωδία και ταυτόχρονα μια ταινία που μας εξέπληξε ευχάριστα.

Ο Πατ Σολατάνο, σοκαρισμένος από την εικόνα που αντίκρισε μπαίνοντας στο σπίτι του, βλέποντας τη γυναίκα του στην αγκαλιά ενός άλλου άνδρα, καταλήγει στο ψυχιατρείο. Τέσσερα χρόνια μετά, βγαίνει με δικαστική απόφαση και είναι αποφασισμένος να ξανακερδίσει τη ζωή του αλλά και τη γυναίκα του. Η Τίφανι είναι μια κοπέλα που ο άνδρας της πέθανε και αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα τα οποία προσπαθεί να ξεπεράσει, έχοντας γίνει «συλλέκτρια εραστών». Ο Πατ γνωρίζει την Τίφανι και είναι πολύ χαρούμενος όταν αυτή προθυμοποιείται να τον βοηθήσει να έρθει σε επαφή με τη γυναίκα του. Με τον καρό γνωρίζονται καλύτερα και δημιουργείται ανάμεσά τους ένα περίεργο δέσιμο.

Εντάξει, η εξέλιξη είναι αυτή που φαντάζεστε, αλλά η ταινία παρά το προβλέψιμο φινάλε, δεν είναι μια από τα ίδια. Κι αυτό επειδή ο σκηνοθέτης δεν παρασύρεται στην ευκολία της εύπεπτης ρομαντικής κομεντί, αλλά «ανοίγεται» και σε μια σειρά άλλα θέματα.

Πρώτα απ’ όλα επιχειρεί μια πολύ εύστοχη προσέγγιση στην «παράνοια» της αμερικανικής μεσαίας τάξης. Οι ήρωές του είναι δύο άνθρωποι οι οποίοι κινούνται έξω από τις νόρμες του καθωσπρεπισμού και της υποκρισίας, ερχόμενοι σε αντίθεση με τον περίγυρό τους. Είναι δύο χαρακτήρες οι οποίοι δεν έρχονται από το πουθενά αλλά τοποθετούνται με σαφήνεια μέσα στην μεσοαστική καθημερινότητα και η συμπεριφορά τους δεν μετεωρίζεται ανάμεσα στην καρικατούρα και το μελό. Αναλύονται σε βάθος, παρουσιάζονται ως άνθρωποι με σάρκα και οστά, με αδυναμίες, προβλήματα, αντιφάσεις, αγωνίες αλλά και διάθεση να αρπάξουν ό,τι τους ανήκει από τη ζωή.

Ο Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ δε λοξοδρομεί. Δίνει μια ταινία με σκηνοθετικό ρυθμό, καλοδουλεμένο σενάριο, εξαιρετικές ερμηνείες. Μια κωμωδία που λικνίζεται μέσα στην τρυφερότητα, με το γέλιο να αποτελεί στοιχείο εμπλεκόμενο με τη συγκίνηση που προσφέρει η ανθρώπινη ανάγκη. Η ταινία είναι ρομαντική κι αγαπησιάρικη την ίδια ώρα που είναι ρεαλιστική και έξυπνη. Μα πάνω απ’ όλα είναι μια ταινία αισιόδοξη που μιλάει για τη λυτρωτική δύναμη της αγάπης.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός πως ο «Οδηγός αισιοδοξίας» διεκδικεί οκτώ βραβεία Όσκαρ.

                                                                  Στράτος Κερσανίδης   

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s