«ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΦΟΥΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 6/1/2013)

 Χειραγωγώντας τους ανθρώπους

deal

Του Στράτου Κερσανίδη

Καταρχήν είναι ζήτημα τύχης. Δηλαδή από το που και σε πια χρονική περίοδο έχει γεννηθεί ο καθένας. Όλα εξαρτώνται, λοιπόν, από τη χωροχρονική σχετικότητα. Αλλά και από τη σχετικότητα του πως κρίνουμε το τι είναι καλό και το τι είναι κακό. Η μοναδική σταθερά που διαθέτει ο σύγχρονος άνθρωπος για να κρίνει το τυχαίο και τη σχετικότητα είναι ο «ορθός λόγος», δηλαδή η βάση του Διαφωτισμού και κατ’ επέκταση της σύγχρονης σκέψης. Στο σημείο αυτό επέρχεται και η μεγάλη σύγκρουση με τις ανορθολογικές θρησκευτικές δοξασίες αλλά –γιατί όχι- και με τον πολιτικό φανατισμό.

Νομίζω πως σε μέσα σε τούτο το πλαίσιο κινείται ο προβληματισμός που καταθέτει ο ρουμάνος σκηνοθέτης Κριστιάν Μουντζίου με την ταινία του «Πίσω από τους λόφους» (Dupa dealuri).

Η ταινία προβλήθηκε στο 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον περασμένο Νοέμβριο και τότε μέσα από τις σελίδες της Εποχής είχα εκφράσει την ελπίδα, να βρει διανομή στη χώρα μας. Και για καλή τύχη των ελλήνων θεατών η ταινία ήδη προβάλλεται από την περασμένη Πέμπτη στους κινηματογράφους.

Η Αλίνα και η Βοϊτσίτσα είναι δυο φίλες που μεγάλωσαν μαζί σε ορφανοτροφείο. Είχαν αναπτύξει μια ιδιαίτερη συναισθηματική σχέση αλλά κάποια στιγμή η Αλίνα έφυγε για τη Γερμανία και η Βοϊτσίτσα κατέληξε καλόγρια σε ένα μοναστήρι.  Όταν μετά από καιρό η Αλίνα επιστρέφει με σκοπό να πάρει τη φίλη της μαζί της στη Γερμανία συναντά την άρνησή της αλλά και την αντίδραση του ιερέα και των άλλων μοναχών. Η Βοϊτσίσα δεν είναι αυτήν που ήξερε και έχει αποφασίσει πως το μέλλον της είναι στο μοναστήρι. Η Αλίνα κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να την μεταπείσει και τα βάζει ακόμη και με την κοινότητα των μοναχών και τον ιερέα. Το αποτέλεσμα είναι να θεωρηθεί ως δαιμονισμένη και μετά από μία κρίση να αλυσοδεθεί και να υποστεί εξορκισμό, αφού οι καλόγριες πιστεύουν πως είναι δαιμονισμένη. Η εξέλιξη είναι τραγική.

Ο Κριστιάν Μουντζίου είναι –κατά την προσωπική μου άποψη- ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους ευρωπαίους σκηνοθέτες. Εδώ αξίζει να θυμηθούμε πως το 2007, με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του «Τέσσερις μήνες, τρεις εβδομάδες και δύο μέρες» είχε κερδίσει το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών, κάτι που για πρώτη φορά κατάφερε σκηνοθέτης από τη Ρουμανία.

Εδώ κάνει ένα αιχμηρό σχόλιο για το μετά-«σοσιαλιστικό» τραύμα που βιώνει ρουμανική κοινωνία. Κάποτε ο άλλος, ο διαφορετικός, ο απροσάρμοστος, κατέληγε στις φυλακές ή στα ψυχιατρεία του καθεστώτος. Τώρα υπάρχουν άλλες δυνάμεις οι οποίες κινούνται όμως στο ίδιο μήκος κύματος. Και είναι η μικρή κοινωνία της μονής η οποία δεν ανέχεται τις παρεκκλίσεις και η απροσάρμοστη Αλίνα πρέπει να έρθει με κάθε τρόπο στον ίσιο δρόμο, το δρόμο του θεού. Η σύγκρουση του καλού με το κακό που ο καθένας το μεταφράζει ανάλογα με τη πλευρά που βρίσκεται.

Η κάμερα του Μουντζίου, ως χειρουργικό νυστέρι, αναδεικνύει τους χαρακτήρες των δύο κοριτσιών αλλά και των υπόλοιπων ηρώων. Κομματιάζει τις σχέσεις που υπάρχουν στη μονή και εμφανίζει από πίσω έναν τερατώδη μηχανισμό ελέγχου ο οποίος καλύπτεται πίσω από όμορφα λόγια και προσευχές. Κάθε σκηνή, κάθε σεκάνς είναι τέλεια δουλεμένες, δημιουργούν έναν εξαιρετικό σκηνοθετικό ρυθμό ο οποίος παρά τα 150 λεπτά διάρκειας της ταινίας δεν αφήνουν το θεατή ούτε στιγμή να ανασάνει. Το ενδιαφέρον κορυφώνεται κάθε λεπτό για να φτάσουμε σε ένα σπαρακτικό φινάλε.

Οι δύο πρωταγωνίστριες, Κοσμίνα Στρατάν και Κριστίνα Φλούτουρ, τιμήθηκαν για τις εξαιρετικές ερμηνείες τους στο τελευταίο Φεστιβάλ των Κανών αφού μοιράστηκαν το βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Παράλληλα, στο ίδιο φεστιβάλ, η ταινία κέρδισε και το βραβείο καλύτερου σεναρίου.

Σε σημείωμά του ο σκηνοθέτης αναφέρει: «(…)είναι μια ταινία για την αγάπη και την ελεύθερη βούληση. Κυρίως για το πως η αγάπη μπορεί να μετατρέψει το καλό και το κακό σε πολύ σχετικές έννοιες. (…) μιλά για τις εναλλακτικές και τις επιλογές στη ζωή που προκύπτουν από την εκπαίδευση ή την έλλειψη της, και για το πόσα πράγματα στη ζωή προέρχονται από πράγματα που δε μπορείς να επηρεάσεις ή για τα οποία δεν είσαι υπεύθυνος: που γεννήθηκες, από ποιόν και σε ποια κοινωνία».

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s