«ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΣΙΑ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 21/12/2012)

papΑπ’ τα ψηλά στα χαμηλά

Μια ταινία με φόντο την κρίση την οποία είδαμε στο 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι η «Παπαδόπουλος και Σία» (Papadopoulos and Sons) που σκηνοθέτησε ο κύπριος Μάρκος Μάρκου.

Ο Χάρης Παπαδόπουλος είναι ένας επιτυχημένος άνθρωπος. Όμως ενώ ανακηρύσσεται επιχειρηματίας της χρονιάς, ξεσπά η οικονομική κρίση και χάνει τα πάντα. Έτσι αναγκάζεται να γυρίσει στην παλιά του ζωή, κάτι που κανείς δε θέλει από την οικογένειά του. Η παλιά του ζωή είναι ένας αδελφός, εντελώς διαφορετικός ως χαρακτήρας από το Χάρη, και ένα μαγαζί φις εντ τσιπς που έχει εγκαταλειφθεί.

Η οικογένεια επιστρέφει στην παλιά γειτονιά και τα αδέλφια, με τη βοήθεια όλων ξανανοίγουν το φαγάδικο. Τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλά, και ο Χάρης ανακαλύπτει ξανά την πραγματική ευτυχία αλλά και τη σχέση με τον αδελφό του. Εδώ θα πρέπει να πούμε πως υπάρχει και ο Τούρκος γείτονας ο οποίος διατηρεί ένα μαγαζί με κεμπάπ και ο οποίος δεν βλέπει με καλό μάτι την επιστροφή των ελλήνων γειτόνων. Όμως ο έρωτας που αναπτύσσεται ανάνεσα στο γιο του και την κόρη του Χάρη θα φέρει τους ανταγωνιστές κοντά οι οποίοι θα ξεπεράσουν έχθρες και ανταγωνισμούς και θα γλεντήσουν όλοι μαζί στο φινάλε προς δόξαν της φιλίας των λαών!

Η ταινία του Μάρκου είναι μια βρετανική παραγωγή και κατά συνέπεια είναι και αγγλόφωνη. Ο Μάρκου βλέπει την οικονομική κρίση μέσα από τα μάτια ενός επιτυχημένου επιχειρηματία και μας δείχνει πως ένας άνθρωπος μπορεί ξαφνικά να βρεθεί από τα ψηλά στα χαμηλά. Κι ακόμη πως μπορεί ένα σύστημα το οποίο υπηρετείς πιστά και κερδίζεις από αυτό μπορεί να σε πετάξει από τη μια στιγμή στην άλλη σα στιμένη λεμονόκουπα.

Μετά ένα πρώτο ενδιαφέρον 20λεπτο όμως, η ταινία παρασύρεται σε ένα ελληνικό φολκλόρ. Ο Μάρκου δεν καταφέρνει να την κρατήσει. Πλατειάζει και αναζητά εύκολες λύσεις για να αναπτύξει την ιστορία του. Έτσι πέφτει στην παγίδα του μελό το οποίο προσπαθεί να ισορροπήσει με αντίστοιχες δόσεις χιούμορ. Έτσι καταλήγει σε ένα άνισο αποτέλεσμα που θυμίζει τις μέτριες ταινίες της Νία Βαρντάλος.

Ο Μάρκος Μάρκου προσπαθεί να ψελλίσει κάτι για την κρίση αλλά φαίνεται πως δε διαθέτει σοβαρά πολιτικά εργαλεία στο οπλοστάσιό του ώστε να μπορέσει να μιλήσει με περισσότερη σαφήνεια και να δώσει μια συγκεκριμένη άποψη. Και είναι κρίμα επειδή φαίνεται πως έχει μάθει σινεμά στη Μεγάλη Βρετανία, η κινηματογραφία της οποίας βρίθει παραδειγμάτων κοινωνικού κινηματογράφου. Η ταινία του Κεν Λόουτς για την οποία γράφω σε διπλανή στήλη αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Στράτος Κερσανίδης

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s