ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (6/12 έως 12/12/2012)

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ 9/12/2012)

Μαζί με το «Ημερολόγιο αμνησίας» και το «Ξενοδοχε’ίο για υτέρατα» προβάλλονται ακόμη τρεις ταινίες.

«TheMaster» του Πολ Τόμας Άντερσον: Θύμα της γοητείας του Μάστερ, χαρισματικού ηγέτη της θρησκευτικής οργάνωσης «Ο σκοπός» (The Couse), πέφτει ένα βετεράνος αξιωματικός του αμερικανικού ναυτικού. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του μετά τον πόλεμο, έρχεται αντιμέτωπος με ένα αβέβαιο τοπίο που δεν του επιτρέπει να κάνει σχέδια για το μέλλον. Έτσι υποκύπτει στα μεγάλα λόγια του Μάστερ, η οργάνωση του οποίου αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς.

Ο σκηνοθέτης αναπαριστά με εξαιρετικό τρόπο την Αμερική της δεκαετίας του 1950. Βρίσκει δύο εκπληκτικούς ερμηνευτές στα πρόσωπα του Χοακίν Φίκοξ και του Φιλίπ Σέιμουρ Χόφμαν οι οποίοι σηκώνουν στην πλάτη τους την ταινία. Ο Πολ Τόμας Άντερσον βάζει στο στόχαστρό του τη συντηρητική Αμερική η οποία τροφοδοτείται από αυτόκλητους σωτήρες τους οποίους τροφοδοτεί με οπαδούς.

Η ταινία, οποία διαρκεί 137 λεπτά, και χάρισε στο σκηνοθέτη της τιμητική διάκριση στο τελευταίο Φεστιβάλ της Βενετίας.

«Κάτι σαν έρωτας» του Αμπάς Κιαροστάμι: Η Ακίκο σπουδάζει στο Τόκιο και για να ανταπεξέλθει στα έξοδά της εργάζεται ως κολ γκερλ. Ο ηλικιωμένος καθηγητής Τακάσι, ζει μοναχικά και υποδέχεται ως πελάτης την Ακίκο στο σπίτι της. Μόνο που δεν είναι ένας συνηθισμένος πελάτης. Της φέρεται ευγενικά, της βάζει μουσική, της μαγειρεύει, όπως κάνει ένας ερωτευμένος στην αγαπημένη του. Μετά από αυτή τη συνάντηση θα δημιουργηθεί μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στους δύο αυτούς ετερόκλητους ανθρώπους.

Ο Κιαροστάμι, εξόριστος πλέον από το Ιράν, μετά από το «Ακριβές αντίγραφο» την πρώτη ταινία που γύρισε μακριά από την πατρίδα του και για την οποία δέχτηκε εξαιρετικές κριτικές, επανήλθε με το «Κάτι σαν έρωτας». Μια ταινία χαρακτήρων οι οποίοι ακολουθούν τις προσωπικές τους διαδρομές αντιμετωπίζοντας την οδύνη των επιλογών τους. Ο ιρανός σκηνοθέτης κατορθώνει να καταγράψει με επιτυχία την ιαπωνική κοινωνία και να αποκρυπτογραφήσει τη ψυχοσύνθεση του λαού της Άπω Ανατολής. Μια θαυμάσια ταινία η οποία εκτός από την αναλυτική της δύναμη διαθέτει και την αισθητική αρτιότητα του σινεμά του Κιαροστάμι.

«Το σπίτι στο τέλος του δρόμου» του Μαρκ Τοντεράι: Η ταινία ξεκινά με ένα διπλό φόνο. Μια νεαρή ψυχωτική κοπέλα δολοφονεί τους γονείς της. Μετά από χρόνια μια μητέρα και η κόρη της μετακομίζουν σε ένα σπίτι δίπλα σε αυτό που είχε γίνει το φονικό. Οι γείτονες τους μιλούν για τα γεγονότα σημειώνοντας πως η κοπέλα που δολοφόνησε τους γονείς της δε βρέθηκε ποτέ. Κάποιοι υποστηρίζουν πως πνίγηκε κάποιοι άλλοι πως ζει μέσα στο δάσος. Στο μεταξύ η κοπέλα που ζει στο νέο της σπίτι γνωρίζεται με τον αδελφό της ψυχωτικής δολοφόνου ο οποίος ζει στο σπίτι όπου έγινε το κακό. Η τρομακτική αλήθεια θα αρχίσει να ξεδιπλώνεται σε μια ταινία μετριότατη, γεμάτη κλισέ και χωρίς καμία σκηνοθετική έμπνευση.

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Tonwcdohu! That’s a really cool way of putting it!

    Μου αρέσει!


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s