«Έφυγε» ο Αντώνης Στεργιάκης

(προδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ της Κυριακής 2/12/2012)

Ο Αντώνης Στεργιάκης (δεξιά) με το Θόδωρο Αγγελόπουλο

Τον γνώρισα τα τελευταία χρόνια, όταν «μετανάστης» στην πρωτεύουσα άρχισα να επισκέπτομαι το θρυλικό Άστυ, στην πλατεία Κοραή.

Κάθε φορά που πήγαινα να παρακολουθήσω κάποια από τις εξαιρετικές ταινίες που έφερνε το Άστυ, πήγαινα στο ταμείο και τα λέγαμε για λίγο. Μου έλεγε για τις ταινίες, για τις δυσκολίες που περνούν οι κινηματογραφικές αίθουσες, πολιτικολογούσαμε και λιγάκι. Τον ρωτούσα για το πώς πάνε εισπρακτικά οι ταινίες που έπαιζε, με ρωτούσε για το ΣΥΡΙΖΑ κι ύστερα κλεινόμουν στα κινηματογραφικά σκοτάδια.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ πως τον γνώριζα καλά αλλά η σύντομη γνωριμία μας, μου είχε αφήσει μια θετική εικόνα για τον άνθρωπο και ένα θαυμασμό για τις τεράστιες του γνώσεις του σχετικά με το σινεμά.

Έμαθα για το θάνατό του την τελευταία ημέρα της περασμένης εβδομάδας. Ο κύριος Αντώνης, ο Αντώνης Στεργιάκης, δεν ήταν πια μαζί μας. Και μαζί με την αναχώρησή του, στα 75 του χρόνια, ο χώρος του κινηματογράφου στην Ελλάδα έγινε πιο φτωχός.

Ο Αντώνης Στεργιάκης αφιέρωσε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του στο σινεμά. Στο ποιοτικό σινεμά. Ξεκίνησε με το Elysee και το Μετροπόλ και συνέχισε με το Άλφαβιλ, στην οδό Μαυρομιχάλη. Ήταν αυτός που γαλούχησε γενιές σινεφίλ, φέρνοντας ταινίες πρωτοποριακές, ταινίες σπάνιες από την αφρόκρεμα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Το Άλφαβιλ ήταν κάτι σαν κινηματογραφική λέσχη που έφερνε το κοινό σε επαφή με τα νέα ρεύματα και τις νέες ιδέες στο χώρο του σινεμά, σύστησε στο κοινό μεγάλους σκηνοθέτες και μεγάλες δημιουργίες.

Όμως δε έμεινε εκεί. Συνέχισε με το Στούντιο, το Άττικα στην πλατεία Αμερικής, τα Art Ecran στο Κουκάκι και κατέληξε στο Άστυ.

Το Άστυ ήταν και το μοναδικό από τα «μαγαζιά» του που κατάφερε να επιβιώσει στον ανταγωνισμό των πολυκινηματογράφων που ως λαίλαπα σάρωσαν τις παραδοσιακές κινηματογραφικές αίθουσες. Και εξακολουθεί να στέκεται εκεί, στο υπόγειο της Κοραή, χάρις στις εξαιρετικές επιλογές ταινιών που του δίνουν το ιδιαίτερο στίγμα του και χάρις στις οποίες έχει δημιουργήσει το δικό του πιστό κοινό.

Το 2005, ο Αντώνης Στεργιάκης ίδρυσε την ΑΜΑ Films, μια εταιρία διανομής η οποία διακρίθηκε για την ποιότητα των επιλογών της. Ταινίες όπως «Το μίσος» του Ματιέ Κασοβίτς, , η «Οικογενειακή γιορτή» του Τόμας Βίντερμπεργκ, τα «Μυστικά και ψέματα» του Μάικ Λι, οι «Ζωές των άλλων» του Φλόριαν Χένκελ Φον Ντόνερσμαρκ, το «Old boy» του Παρκ Τσαν Γουκ και πιο πρόσφατα το «Ο θείος Μπούνμι θυμάται τις προηγούμενες ζωές του» του Απιτσατπόνγκ Ουερασεθακούλ, το «Μέλι»του Σεμίχ Καπλάνογλου, το «Κάποτε στην Ανατολία» του Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν, το «Λιμάνι της Χάβρης» του Άκι Καουρισμάκι, «Ο Καίσαρς πρέπει να πεθάνει» των αδελφών Ταβιάνι και πολλές άλλες.

Και βέβαια δεν πρέπει να παραλείψουμε το Ταινιόραμα, που κάθε χρόνο από τα μέσα Μαΐου μέχρι τα τέλη Ιουνίου, ήταν το ετήσιο ραντεβού των σινεφίλ με εξαιρετικές ταινίες μεγάλων σκηνοθετών χωρισμένες σε ενότητες.

Τώρα που «έφυγε» ο κύριος Αντώνης, τη σκυτάλη παίρνουν οι δυο γιοι του, ο Γιώργος κι ο Δημήτρης.

Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s