53ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – Ημέρες 4η και 5η

(αναδημοσίευση από το http://www.alterthess.gr)

30 χρόνια στις φυλακές των μουλάδων

Η εποχή του ρινόκερου

Γράφει ο Στράτος Κερσανίδης

Μίλησε για το θαυμασμό αλλά και την αγάπη του προς το Θόδωρο Αγγελόπουλο. Σημείωσε δε, πως για πρώτη φορά άκουσε στον κινηματογράφο να μιλιέται η μητρική του γλώσσα, τα κουρδικά, και ήταν σε ταινία του Αγγελόπουλου. Τότε αισθάνθηκε πως δεν είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας.

Ο κουρδικής καταγωγής ιρανός σκηνοθέτης Μπαχμάν Γκομπαντί («Μεθυσμένα άλογα», «Ποιος φοβάται τις γάτες της Περσίας» κ.α.), παρουσίασε την τελευταία του ταινία «Η εποχή του ρινόκερου», μια ταινία που δεν πρόκειται να προβληθεί στη χώρα του. Άλλωστε ο ίδιος ο Γκομπαντί, έχει φύγει εδώ και δύο χρόνια από το Ιράν και ζει πλέον στην Κωνσταντινούπολη. Όχι από δική του επιλογή, όπως είπε, αλλά λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε εξαιτίας του καθεστώτος.

Η ταινία, βασισμένη στα ημερολόγια του ιρανού ποιητή, Σαντέγκ Καμανγκάρ, είναι μια τραγική ιστορία χαμένης ζωής. Ο Σαχέλ, ποιητής στα χρόνια του Σάχη, ζει με την όμορφη γυναίκα του Μίνα, ο πατέρας της οποίας είναι συνταγματάρχης στο στρατό του Ρεζά Παχλαβί. Όταν καταρρέει το καθεστώς και αναλαμβάνουν την εξουσία οι ισλαμιστές του Χομεϊνί, ο συνταγματάρχης εκτελείται, η Μίνα καταδικάζεται σε 10 χρόνια φυλακή και ο Σαχέλ σε 30. Όταν αποφυλακίζεται ο Σαχέλ, αφού έχει εκτίσει ολόκληρη την ποινή του, αποφασίζει να αναζητήσει τη γυναίκα του, η οποία ζει στην Κωνσταντινούπολη με έναν άνδρα ο οποίος στοιχειώνει το παρελθόν.

Πρόκειται για την τραγική ιστορία μιας χαμένης αγάπης, μια χαμένης ζωής. Ο Γκομπαντί ακολουθεί τον ήρωά του σε ένα ταξίδι αναζήτησης μέσα από το οποίο ο τελευταίος προσπαθεί να συμπληρώσει το χαμένο κομμάτι από το παζλ της ζωής του. Με φλας μπακ στα γεγονότα από το παρελθόν, ο Γκομπαντί συνθέτει μια ιστορία η οποία οδηγεί το Σαχέλ στο πλήρες αδιέξοδο. Με έντονο το ποιητικό αλλά και το εικαστικό στοιχείο, ο σκηνοθέτης φιλοτεχνεί μια ταινία υψηλών καλλιτεχνικών προδιαγραφών.  Δεν μπορώ όμως να μη διατυπώσω κάποιες ενστάσεις όσον αφορά την ανάπτυξη του σεναρίου σχετικά με το πολιτικό μέρος της ταινίας

Στο ρόλο της Μίνα εμφανίζεται η Μόνικα Μπελούτσι η οποία δίνει μια μεστή και ώριμη ερμηνεία.

Η ταινία είναι αφιερωμένη στον ιρανό ηθοποιό Μπεχρούζ Βοσοουγκί, ο οποίος ερμηνεύει το Σαχέλ σε μεγάλη ηλικία. Μάλιστα, πριν από την επίσημη προβολή στο φεστιβάλ, δόθηκε τιμητική πλακέτα για την παρουσία του Βοσοουγκί στον κινηματογράφο την οποία παρέλαβε ο Μπαχμάν Γκομπαντί, επειδή ένα ατύχημα δεν επέτρεψε στον ηθοποιό να ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη. (ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ-ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ)

Ο μεξινανός σκηνοθέτης Αντόνιο Μένταζ Εσπάρζα με την ταινία «Εδώ κι εκεί» αφηγείται την ιστορία του Πέδρο και της οικογένειάς του. Ο Πέδρο επιστρέφει μετά από χρόνια απουσίας στις ΗΠΑ, στο χωριό του στο Μεξικό. Επανασυνδέεται με τη γυναίκα του Τερέζα και με τις δυο του κόρες Λορένα και Χάιντι. Επί της ουσίας ο Πέδρο πρέπει να δώσει την ευκαιρία στις κόρες του να τον γνωρίσουν και να τις γνωρίσει κι αυτός. Αγαπά τη γυναίκα του, αγαπά τις κόρες του, αγαπά και τη μικρότερη κόρη του η οποία γεννιέται. Εργάζεται ακούραστα και ταυτόχρονα προσπαθεί να δημιουργήσει μία μπάντα με κάποιους φίλους. Χωρίς να χάνει το χαμόγελό του, αποκτά την εμπιστοσύνη της οικογένειά του, την οποία φροντίζει όσο καλύτερα μπορεί. Όμως τα οικονομικά προβλήματα δεν τον αφήνουν να ησυχάσει κι έτσι ο Πέδρο αναγκάζεται να ξαναφύγει στις ΗΠΑ.

Με μινιμαλιστική σκηνοθεσία, απλούς καθημερινούς διαλόγους ο Εσπάρζα σκηνοθετεί χωρίς να χρησιμοποιήσει ιδιαίτερα μέσα, παρά μόνον την καθημερινότητα των ανθρώπων. Λιτός και διεισδυτικός μας παρουσιάζει μια πραγματικότητα στη μεξικάνικη επαρχία, βάζοντας πάνω απ’ όλα την αγάπη, τους οικογενειακούς δεσμούς, και τα ανθρώπινα συναισθήματα. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)

Ο 28χρονος ρουμάνος Πάουλ Νεγκοέσκου με το «Ένας μήνας στην Ταϊλάνδη» μας αφηγείται τα όσα συμβαίνουν μέσα σε μερικές ώρες με την αλλαγή του χρόνου. Ο Ράντου ξεκινά με την Αντίνα να γιορτάσουν τον ερχομό της Πρωτοχρονιάς. Συναντούν τους φίλους τους και λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου ο Ράντου ανακοινώνει στην Αντίνα ό,τι δεν είναι σίγουρος για τη σχέση τους και καλύτερα να χωρίσουν. Στη συνέχεια αναζητά την πρώην του, τη Νάντια, την οποία είχε εγκαταλείψει χωρίς λόγο. Τελικά τη βρίσκει σε ένα μπαρ.

Τα τελευταία χρόνια είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε αληθινά κινηματογραφικά διαμάντια από τη Ρουμανία. Στην περίπτωση του Νεγκοέσκου δυστυχώς δε συνέβη κάτι τέτοιο. Η ταινία κυλά χαλαρά, χωρίς ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Προσωπικά περίμενα κάτι καλύτερο. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)

Ο Νίκος Κούνδουρος είναι ένας από τους μεγαλύτερους έλληνες σκηνοθέτες. Παρόλα αυτά η προηγούμενή του ταινία, «Οι φωτογράφοι» που είχε γυρίσει το 1998, μας είχε απογοητεύσει. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, ο Κούνδουρος επανέρχεται με «Το πλοίο για την Παλαιστίνη».

Ένα πλοίο ξεκίνησε από τον Παναμά, φορτωμένο με σιτάρι και κατευθύνεται προς τη Χάιφα. Στο μεταξύ όμως θα κάνει μία στάση σε ένα μικρό λιμάνι στα νότια της Πελοποννήσου. Εκεί το περιμένει ο προύχοντας της περιοχής, Ιορδάνης Κύρογλου, μέγας διδάσκαλος στη στοά των μασόνων. Η εβραία γυναίκα του έχει δολοφονηθεί, ενώ η κόρη του, Σάρα, έχει σχέσεις με έναν γερμανό ναζί.

Ο Κούνδουρος περιπλέκει Εβραίους, Παλαιστίνιους, πόρνες από την Ανατολική Ευρώπη, έλληνες εμπόρους όπλων, μασόνους και στήνει μια περίπλοκη ιστορία η οποία συμβαίνει σε απροσδιόριστό χρόνο. Ο σκηνοθέτης καταργεί το χρόνο, παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι ένα και το αυτό. Το επιτυγχάνει με τα διαφορετικών εποχών κουστούμια, με τη χρήση σύγχρονων αλλά και παλαιών μέσων της τεχνολογίας αλλά και με τα σκηνικά. Η αλήθεια είναι πως ο Νίκος Κούνδουρος προσφέρει μερικές θαυμάσιες σκηνές από όλες τις απόψεις. Ερμηνείες, καδράρισμα, φωτογραφία. Όλα όμως αυτά τα ωραία πράγματα, καταλήγουν σε ένα ένευ προηγουμένου αλαλούμ πουτ προσωπικά με έκανε να αναρωτηθώ, «τι θέλει να μας πει ο ποιητής;». Και επειδή δε θέλω να φανώ ασεβής προς τον Νίκο Κούνδουρο, ο οποίος χρήζει του σεβασμού όλων μας, θα αναφέρω χαρακτηριστικά το εξής: σε σκηνή κορύφωσης προς το τέλος, όταν η Σάρα πυροβολεί το δολοφόνο της μητέρας της και εκείνος της ανταποδίδει τον πυροβολισμό, η αίθουσα γέμισε από γέλια! Αυτό νομίζω δείχνει κάτι. Δυστυχώς η ταινία ήταν μια μεγάλη απογοήτευση. Το άχρονο του χρόνου δε λειτούργησε. (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)

Σε πολύ καλό δρόμο φαίνεται να βρίσκεται ο Ηλίας Γιαννακάκης με τη «Χαρά». Μια γυναίκα βγαίνει από το μαιευτήριο με ένα μωρό στην αγκαλιά. Τις επόμενες ώρες τη βλέπουμε να το φροντίζει και να του δείχνει ιδιαίτερη αγάπη. Φεύγει με το μωρό για ένα ταξίδι και στο δρόμο κάποιοι προσπαθούν να τη ληστέψουν. Στην επόμενη σκηνή βλέπουμε τη γυναίκα να έχει συλληφθεί και να κατηγορείται για αρπαγή βρέφους, φόνο και σύσταση συμμορίας. Στις ανακρίσεις και τη δίκη δε βγάζει λέξη.

Μια ταινία που παρά τις κάποιες αδυναμίες της, φαίνεται να πατά καλά στα πόδια της. Ο σκηνοθέτης τοποθετεί την ηρωίδα του στο επίκεντρο ενός δράματος στο οποίο παίζει το ρόλο του θύτη αλλά και του θύματος. Με μικρές σεκάνς, ο Γιαννακάκης, αναπτύσσει το σενάριό του θέτοντας ερωτήματα αναφορικά με την απονομή δικαιοσύνης αλλά και με τη διαμόρφωση του ανθρώπινου χαρακτήρα μέσα από τα βιώματα. Ταινία χαμηλού προφίλ αλλά έντονων συναισθημάτων, διαθέτει μια εξαιρετική Αμαλία Μουτούση στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η «Χαρά» είναι μια ταινία κερδίζει το θεατή επειδή δε φωνασκεί και διαχειρίζεται ένα δύσκολο θέμα με ειλικρίνεια και σύνεση. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)

Η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη κάνει έναν κινηματογράφο ιδιότυπο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινείται και η ταινία της «The capsule». Επτά νεαρές γυναίκες βρίσκονται κλεισμένες σε ένα σπίτι και παρακολουθούν κάποια μαθήματα. Εξαιρετική εικαστικά η ταινία παραμένει άψογη σε αυτό το επίπεδο. Μόνο που κατά την ταπεινή μου άποψη, ο κινηματογράφος δεν είναι μόνον κάδρο, φωτογραφία και κινησιολογία. (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)

Ακόμη αναρωτιέμαι ποιος είναι ο λόγος που ο The Boy έκανε την ταινία «Χιγκίτα». Βίντεο αρτ και όχι σινεμά αλλά και κακώς εννοούμενος πειραματισμός συνοδεύουν ένα παραληρηματικό κείμενο το οποίο κάτι προσπαθεί να ψελλίσει χωρίς όμως, εν τέλει, να μας λέει κάτι. Κρίμα! (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s