«V/H/S»

Μικρή ανθολογία τρόμου

Μόλις την περασμένη Κυριακή από τούτη εδώ τη θέση παρουσίασα το θρίλερ «Σιωπηλό σπίτι». Η κριτική μου ήταν σχεδόν εγκωμιαστική για μια ταινία που το άξιζε.

Σήμερα παίρνει θέση μια άλλη ταινία τρόμου που έχουν σκηνοθετήσει έξι σκηνοθέτες, οι: Ρέντιο Σάιλενς, Ντέιβιντ Μπρούκνερ, Γκλεν Μακουέιντ, Τζο Σβάνμπεργκ, Τι Γουέστ και Άνταμ Γουίνγκαρντ. Ο τίτλος της είναι «VHS» επειδή στο όλα διαδραματίζονται γύρω από μία ή για μία βιντεοκασέτα.

Κάποιοι αναλαμβάνουν για λογαριασμό κάποιων αδιευκρίνιστων εργοδοτών να κλέψουν μια βιντεοκασέτα. Μπαίνουν κρυφά μέσα σε ένα ετοιμόρροπο σπίτι κι9 αρχίζουν να ψάχνουν. Στο σαλόνι του σπιτιού πλάι στην τηλεόραση και με μια στίβα από βιντεοκασέτες βρίσκεται το πτώμα ενός άνδρα. Οι εισβολείς ενώ ψάχνουν για τη σωστή κασέτα βλέπουν μια σειρά από τρομακτικά βίντεο. Αυτές οι επί μέρους ανατριχιαστικές ιστορίες είναι γυρισμένες από τους έξι συν-σκηνοθέτες, είναι μια σπονδυλωτή ταινία η οποία προβάλλεται χωρίς διακοπές αφού υπάρχει η ιστορία που τις συνδέει.

Λοιπόν, η ταινία δε στερείται ενδιαφέροντος. Μόνο που αυτό εξαντλείται μετά τα πρώτα δέκα λεπτά. Κι αυτό επειδή το αλλόκοτο του σεναρίου συμπληρώνεται από το αλλόκοτο ενός γυρίσματος που βγάζει το λάδι το θεατή. Κάμερα στο χέρι, συνεχής κουνημένη φωτογραφία, χαμηλός φωτισμός, κακή ποιότητα φωτογραφίας. Μπορεί όλα αυτά να είναι στιλ, αλλά αυτό δε σημαίνει πως αντέχει και κάποιος να τα βλέπει για πολύ. Έτσι επέρχεται η κόπωση του θεατή η οποία συνοδεύεται από πόνο στα μάτια και ζαλάδα στο κεφάλι. Οι τρομακτικές σκηνές που υπάρχουν εξαφανίζονται μέσα σε τούτο το συρφετό, καταντούν βαρετές. Και εν τέλει δεν καταφέρνουν να κινήσουν το ενδιαφέρον ούτε κι αυτών ακόμη των οπαδών του σπλάτερ κινηματογράφου. Γιατί, αδέλφια, μια ταινία που για να την παρακολουθήσεις πρέπει να εφοδιαστείς με υπομονή, παναντόλ και δραμαμίνες είναι εκ των πραγμάτων αποτυχημένη. Άρα σκηνοθετικά, και μιλάω με κάθε βεβαιότητα, πρόκειται για μια αποτυχία. Κι όταν η σκηνοθεσία σε μια ταινία είναι κακή, η φωτογραφία είναι μαύρη σαν την αφέγγαρη νύχτα και το μοντάζ κάνει το κεφάλι σου να σφυρίζει, τότε κανένα σενάριο δεν μπορεί να τη σώσει. Και να σας πω κάτι; Μέσα σε τούτο το συρφετό ο θεατής δυσκολεύεται και το σενάριο ακόμη να παρακολουθήσει. Για ερμηνείες ηθοποιών δε θα γράψω για να μην αδικήσω κανένα. Και πώς να γράψω; Μήπως τους έβλεπα μέσα στο σκοτάδι, το ταρακούνημα και την ταχύτητα εναλλαγής πλάνων;

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s